Natalla Jasievič: Nabiarycie «Zabudovu» i spytajcie, kali mnie vykupić bloki

Dramatyčnaja historyja «kasirki apazycyi»: žančyna pabačyła syna zatrymanym i sama paprasiłasia ŭ aŭtobus.

30 sakavika na volu vyjduć maładafrontaŭcy Valer Mackievič, Kasia Sałaŭjova i Źmicier Jasievič. Maci Źmitra, kali ŭbačyła, što ŭ aŭtobus kinuli jaje syna, paprasiła, kab jaje taksama tudy puścili. Žančyna mieła pry sabie hrošy, jakija jana musiła zapłacić za sylikatnyja bloki dla budaŭnictva doma.

U sumcy byli siem pačak pa miljonu rubloŭ i jašče adna, u jakoj nie chapała niekalki kupiuraŭ da miljonu, bo, jak patłumačyła Natalla Jasievič, jana ich pazyčyła svaim znajomym.

Natalla apaviała:

Ja patłumačyła: kali łaska, praviarajcie. Nabiarycie “Zabudovu” i spytajcie, kali joj treba vykupić bloki. 4-ha čysła mnie nieabchodna vykupić hetyja bloki.

U turmu zaprasili televizijnuju hrupu BT. Aperatar zdymaŭ raskładzienyja na stale hrošy.

“Jon zdymaje, a potym zachodzić žančyna, mikrafon da mianie i zapytvaje: Heta vašy hrošy?”. Kažu: “Tak. Heta maje zaroblenyja hrošy”. Tady jana kaža: “Heta, vidać, hrošy, jakija pryznačalisia dla apazycyi?”. Kažu: “Jak vy, naahuł, tak možacie?! Jak nia soramna vam?!”. Ja raźviarnułasia, vyjšła z pakoju i pajšła pa kalidoru. Kali dajšła da kancy kalidora, azirnułasia i ŭbačyła, što čałaviek, jaki zdymaŭ, išoŭ za mnoj i zdymaŭ mianie”.

28 sakavika ministar ŭnutranych spraŭ Uładzimier Navumaŭ pad čas presavaj kanferencyi zajaviŭ, što milicyjanty zatrymali 25 sakavika “žančynu-kasirku”, jakaja, cytuju, “namahałasia patłumačyć, što pryjšła na mitynh z hrašyma, kab zrabić pakupki na nastupny dzień, ale hrošy byli raskładzienyja pa 100 tysiač, što jaŭna ŭkazvaje na toje, dla jakich metaŭ jany pryznačalisia”.

Havoryć Natalla Jasievič:

“Ci možna ministru, na takim vysokim uzroŭni takuju łuchtu padsoŭvać?! Heta paprostu nievierahodna, heta paprostu haniebna... Jak tak možna?! Jak možna?!”

* * *

30 sakavika aproč Kasi Sałaŭjovaj, Źmitra Jasieviča i Valera Mackieviča na volu vyjduć Alaksiej Paŭłovič, Jury Makarevič, Aleś Łapicki i Andrej Vinakuraŭ.

4 krasavika na volu vyjduć aryštavanyja na 10 sutak apazycyjanery, siarod jakich Jaŭhien Afnahiel, Aleś Vančuk, Maksim Viniarski, Źmicier Kurza, Ihar Panfiłaŭ dy inšyja.

* * *

- Kak Vy okazaliś na akcii, kotoruju 25 marta ustraivała oppozicija?

- Moj syn tuda pojechał, on v «Mołodom frontie». I ja pośle raboty tožie pojechała tuda. Poskolku eto prazdnik, eto 90 let našiej riespublikie, ja chotieła byť tam, vmiestie s lud́mi projti po ulicie, po svojemu rodnomu horodu. Ja pojechała so svojej prijatielniciej. Ja vstrietiłaś s niej na Traktornom zavodie, my prijechali na stanciju mietro «Kupałovskuju», a s «Kupałovskoj» smohli dojechať tolko do płoŝadi Pobiedy, poskolku dalšie transport nie ostanavlivałsia. My vyšli, podnialiś čuť-čuť vvierch, došli do Akadiemii milicii, a dalšie nas nie pustili. My vozvraŝaliś obratno. Prošli čieriez pieriechod na płoŝadi Pobiedy, hdie ostanovka 100-ho avtobusa. I nas stali brať v kolco. Stojało mnoho avtobusov, v oknie odnoho iz nich ja uvidieła Dimu Daškieviča iźbitoho, druhich riebiat, raspłakałaś očień. Ja stała lichoradočno iskať svojeho syna. Ja chotieła vojti v avtobus, no mienia tuda nie puskali. Potom snova stali ludiej v avtobus zataskivať, ja stała snova prosiťsia v avtobus, no omonoviec mnie nie razriešał. Ja skazała, čto choču soprovoždať dietiej v RUVD, možiet, dažie pomoŝ okazať kakuju-to.

- Vas nie zadierživali, a Vy sami vošli v etot avtobus?

- Ja vošła, potomu čto vidieła iźbitych dietiej. Ja dołžna była byť vmiestie s nimi. Eto žie nie to, čto čužije ludi i vsie… Tam był Dima Daškievič, ja vidieła Artura, tam była Katia Halickaja… Ja prosiłaś soprovoždať ich. Kohda ja vošła v ROVD vmiestie so vsiemi riebiatami, to mienia užie ottuda nie vypustili.

- Na kakom osnovanii?

- Bieź vsiakich osnovanij, chotia ja i pytałaś hovoriť, kak vsie było i vsie podtvierždali moi słova…

- A kak u Vas obnaružili dieńhi? Vas obyskivali? I čto eto byli za dieńhi?

- Mienia nie obyskivali. Oni stali pieriepisyvať vieŝi, kotoryje u vsiech byli s soboj. Pieriepisali vsie to, čto było pri mnie. Eti dieńhi byli priednaznačieny dla pokupki hazosilikatnych błokov v firmie «Zabudova», kotoraja nachoditsia v posiełkie Čisť. Ja tam stojała na očieriedi s 6 sientiabria 2006 hoda. Ja nie mohła pojechať vykupiť eti błoki, poskolku mnie 20-ho čisła nado było sdavať nałohi. Ja očień prosiła, čtoby možno było vykupiť ich pośle 20-čisła. Ja užie podhotoviła nieobchodimuju summu. Dažie nie vsiu, mnie jeŝie nie chvatało, ssudu budu brať.

- Vy stroitie dom?

- Da. V milicii ja skazała, čto eti dieńhi priednaznačieny dla pokupki błokov. Oni mnie dažie ničieho nie hovorili. Prosto pieriepisali eti dieńhi. Oni u mienia byli słožieny po millionu - šiesť pačiečiek, kak obyčno žienŝina składyvajet, čtoby było lehčie rassčityvaťsia. Ostalnyje byli tak, potomu čto u mienia brał vzajmy znakomyj, s kotorym my kohda-to vmiestie rabotali. Ja jeho prosiła viernuť eti dieńhi do 4 čisła, i on viernuł.

Hdie-to około triech noči nas otvieźli na Okriestina. Do etoho ja sidieła v komnatie s Arturom, hdie sostavlali protokoł. Protokoły sostavlali śpiecnazovcy, čierkali tam čto-to. I kohda ja pročitała protokoł o tom, čto iźbiła śpiecnazovciev, to prišła v užas. Ja hovoriu, kak možno takoje pisať?! Potom prišieł lejtienant i stał po-novomu sostavlať protokoł, no ja jeho užie dažie čitať nie stała.

- V protokoł zapisali to, čto Vy nie hovorili?

- Snačała svoi zapisi diełali śpiecnazovcy… Potom, kohda prišieł staršij lejtienant, on pročitał tot protokoł, kotoryj napisali śpiecnazovcy, vybrosił jeho i stał zanovo sostavlať. No ja jeho dažie nie čitała, otkazałaś podpisať i dažie napisať na obratnoj storonie, čto ja s nim nie sohłasna. I na sud ja pošła biez podpisannoho protokoła. Potom mnie skazali, čto nado sfotohrafirovaťsia, palcy otkatať. Ja, koniečno, raspłakałaś, snova nie podpisyvała nikakich dokumientov.

- I čto było potom?

- Nas privieźli na Okriestina. Ja vidieła, čto Kristinie Šatikovoj płocho, čto u Daškieviča stało opuchať lico iz-za siniaka. Kristina prosiła, čtoby vyzvali vrača. Ja vozmuŝałaś: do čieho nado dojti, čtoby tak iźbiť mołodych ludiej. Potom nas prihłasili na vtoroj etaž i opriedielili v kamieru. Nas jeŝie raz osmotrieli. V kamierie vnačale było čiełoviek šiesť-sieḿ, a potom, około čietyriech utra, dobavili jeŝie triech dievočiek - studientok instituta inostrannych jazykov, kotoryje šli s učieby i ich schvatili.

- A dalšie?

- Utrom my ožidali, čto, možiet byť, nam čaj dadut, no nikakoho čaja nie dali. V principie, my sutki byli hołodnymi. Časov v diesiať-odinnadcať mienia vyzvali. Kohda šła po koridoru, uvidieła, čto stojat čietyrie čiełovieka, odin iz nich był s fotokamieroj, i poka ja šła, on mienia vsie vriemia śnimał. Kstati, v milicii tožie śnimali. V komnatie, kuda mienia privieli, stojał stoł, na kotorom byli razłožieny moi dieńhi. Ja podumała, čto vieŝi moi privieźli siuda iz RUVD. I v eto vriemia zašła damočka let 30-33. Ona kak by stała brať u mienia intierv́ju. Ona sprosiła: «Eto vaši dieńhi». Ja hovoriu da, moi. «A dla čieho vam oni?». Ja skazała, čto dieńhi byli u mienia s soboj, oni priednaznačieny dla pokupki hazosilikatnych błokov. «Eto dieńhi nie dla oppozicii?», - sprosiła ona. Ja hovoriu: koniečno niet. Zatiem ja poprosiła jeje priedstaviťsia i sprosiła, počiemu mienia śnimajut. Na nazvała svoje imia-otčiestvo i skazała, čto priedstavlajet Piervyj kanał.

- I kak jeje zovut?

- Znajetie, ja siejčas užie nie pomniu. Ja skazała: kak vam nie stydno, vy čto, riešili moimi dieńhami smanipulirovať, soviesť u vas jesť? Ja stała uchodiť ich komnaty - dvieŕ-to była otkryta. Ja vyšła v koridor i poka šła, čiełoviek s kamieroj šieł za mnoj i vsie vriemia śnimał. Ja došła po koridoru do samoj pośledniej kamiery, obiernułaś. On mienia śnimał. V kamierie ja rasskazała obo vsiem.

Eto takoj užas, vied́ možno provieriť, diejstvitielno li ja stojała v očieriedi na hazosilikatnyje błoki...

Potom minut čieriez sorok mienia snova vyzvali. Ja užie dumała, čto nas uviezut, potomu čto mnohich uvieźli, vziała s soboj šlapu, no mnie skazali jeje ostaviť. Mienia snova privieli v kakuju-to komnatu, tam byli dvoje v štatskom. Odnoho ja vidieła na śnimkie «Našiej Nivy» na sajtie «Chartija-97», kohda izymali apparaturu na radio «Racyja». On był v takom śvietło-koričnievom palto, vołosy u nieho śvietłyje…

Mienia stali sprašivať, kak ja siebia čuvstvuju v kamierie. Potom stali zadavať voprosy o synie, pravda li, čto on v «Mołodom frontie», koho iz mołodofrontovciev ja chorošo znaju. Ja skazał, čto znaju Dimu Daškieviča, Artura, čto eto śvietłyje riebiata, kotoryje vieriat v Boha, nie ṕjut, nie kuriat, razhovarivajut na našiej «rodnaj biełaruskaj movie», čto pieried prazdnikami moj syn pisał eśsie - ja dažie ottuda stroki mohu nazvať: «Ajčyna pavinna być dla ciabie daražej za maci i baćku, i jakija b žorstkaści, jakija b niespraviedlivaści jana nie ździajśniała ŭ adnosinach da ciabie, ty pavinien vytrymać ich i nie šukać sposabaŭ uchilacca ad jaje..." (Płačiet). Oni mnie skazali, čto mohut sdiełať tak, čto mienia otpustiat. Ja skazała, čto pusť vsie budiet tak, kak sud riešit. I jeśli sud dast mnie 15 sutok, to ja budu sidieť. Jeśli mienia sud nakažiet štrafom, to... Chotia ja hovoriła, čto mienia nikto nie zadierživał, čto ja kak mať nie mohła ujti ottuda prosto tak, ja dołžna była soprovožddať riebiat, potomu čto znaju, čto v avtozakach mohut iźbivať. I kohda był sud nad Dimoj Daškievičiem, mojeho syna vmiestie s druhimi synami vieźli v avtozakie, ich tam bili.

- A kak zovut Vašieho syna?

- Dmitrij Jasievič. Mienia sprašivali pro syna. Ja skazała, čto on "siabra" "Mołodoho fronta", čto nie možiet byť aktivistom, potomu čto učitsia, no kohda prijezžajet s učieby (on učitsia v EHU) - to, koniečno, on s riebiatami vmiestie, poddierživajet ich...

Ja v 35 let ostałaś odna - u mienia muž pohib. Vsiu svoju žizń pośviatiła dietiam i rabotie...

A potom nas otvieźli v sud. Na sudie, koniečno, śvidietielstvovali dva sieržanta, hovorili, čto ja vykrikivała "Žyvie Biełaruś!", čto ja ich nie słušałaś i šła tuda, kuda było nielzia, i oni mienia zadieržali. Chotia eto niepravda. Mnie prisudili štraf - 30 bazovych vieličin. I skazali, čto moi dieńhi viernut liš tolko tohda, kohda ja zapłaču štraf. A mnie žie 4-ho čisła błoki nado vykupať, oni užie i tak podorožali... Ja riešiła, čto pusť oni etot million s kopiejkami voźmut iz tiech moich dienieh. Oni vziali. Pravda, nikakoho "kvitočka" mnie nie dali. Potom ja ujechała domoj. A mojeho syna nie sudili, poskolku ja nie dała jemu s soboj pasport na etu akciju. Ja iskała jeho po vsiem RUVD. Mnie hovorili, čto jeho nihdie niet. Potom mnie skazali, čto on vrodie by v Zavodskom RUVD, chotia tam mnie do poślednieho hovorili, čto jeho niet. I tolko v tri časa noči mnie soobŝili, čto on na Okriestina.

- A Vy sami javlajetieś členom kakoj-to partii?

- Niet, ja ni v kakoj partii nie sostoju. Ja kak mať poddierživaju svojeho syna -- vzhlady u nieho patriotičieskije. A to, čto proischodit - eto prosto užasno. Ja užie hovoriła etim kahebistam, čto do budu do poślednieho boroťsia za svojeho syna.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0