«Šlachami Baćkaŭščyny» nazyvajecca vystava tvoraŭ Viački Cieleša, što adčyniłasia ŭ falvarku «Dobryja myśli» ŭ Miensku.
Siarod ekspanavanaj hrafiki Viački Cieleša — ekślibrysy, pryśviečanyja viadomym biełarusam. Na adkryćcio vystavy mastak pryjechaŭ z Łatvii, dzie žyvie apošnija 50 hadoŭ. Viačka Cieleš pracuje ŭ roznych žanrach stankovaha žyvapisu i hrafiki, a taksama ŭ ekślibrysie. Mnohija jaho tvory źviazanyja ź biełaruskaj nacyjanalnaj idejaj.
«Viačka Cieleš — sapraŭdny naš adradženiec», — kaža pra jaho mastak Viktar Markaviec. «Śviadomaja biełaruskaja hramadzianskaja pazicyja — jaho admietnaść. Naturalna, što jana źjaŭlajecca asnovaj, kab być klasykam u tych ža ekślibrysach».
Na dumku Viktara Markaŭca, u ekślibrysach Viačka Cieleš spałučyŭ viedańnie rodnaj litaratury i historyi z adčuvańniem svaich siabroŭ — viadomych dziejačoŭ Biełarusi, jakim jon pryśviačaŭ svaje tvory.
«Niezdarma hetyja tvory nabyli suśvietnuju viadomaść i ŭvajšli ŭ lepšyja katalohi i encyklapedyi ŭsiaho śvietu» — kaža Viktar Markaviec na adkryćci vystavy.
Viačka Cieleš maje sapraŭdy suśvietnuju viadomaść. Jaho žyvapis i hrafika znachodziacca ŭ muzejach i pryvatnych kalekcyjach ZŠA, Kanady, Švejcaryi, Francyi dy inšych krainaŭ. Imia Viački Cieleša ŭniesiena ŭ mižnarodnyja katalohi ekślibrysu, a taksama ŭ «Suśvietnuju encyklapiedyju mastakoŭ usich časoŭ i narodaŭ». U 2006 hodzie, Viačka Cieleš byŭ ušanavany vyšejšaj uznaharodaj Łatvijskaj Respubliki — Ordenam Troch Zorak.
Adnak na Radzimie vialikaja perasnalnaja vystava Viački Cieleša — redkaść.
«Ja ščaślivy, što ŭ toj čas, kali Biełaruś była pad bieł‑čyrvona‑biełym ściaham, usie my žyli sapraŭdy vialikaj nadziejaj», — kaža mastak, — «ščaślivy, što mienavita tady ŭ Nacyjanalnym muzei mianie ŭsprymali. Tady ja kazaŭ — i hazety pisali — pra «viartańnie Viački».
U naš čas, niama mahčymaściaŭ dastavić u Biełaruś mnohija z rabotaŭ Viački Cieleša pa linii minkultury, jak heta było piatnaccać hadoŭ tamu.
«Siudy ja vioz toje, što mnie było pad siłu, tamu što hrafiku ŭziać lahčej. Žyvapis, karciny — heta zaraz niemahčyma», — kaža Viačka Cieleš.
Ale novaja vystava — «nia prosta ahlad taho, što zrabiŭ za hety pieryjad, da hetaha hodu. Ja ŭsim kazaŭ, što jedu na sustreču z maimi siabrami, maimi adnadumcami — biełarusami», — kaža mastak
Adkryćcio vystavy naviedali Aleś Bieły, Hienadź Buraŭkin, Hieorhij Lichtarovič, mnohija viadomyja biełarusy; šmat chto vystupiŭ sa słovami ŭdziačnaści i pavahi ŭ bok Viački Cieleša.
Adzin z vystupoŭcaŭ, paet Aleś Razanaŭ, kaža pra mastaka:
«Jon daśleduje, jon tvoryć daśledujučy, jon adradžaje, daje słova, daje vobraz tamu, što ŭžo źnikaje, tamu, što ŭžo ŭvachodzić u viečnaść. Taksama, usia Biełaruś — biełaruskaja mova, biełaruskaja rečaisnaść — jana mocna spałučanaja, źviazanaja z hetaj źjavaj, jakaja nazyvajecca «viečnaść», i Viačka Cieleš — jaje pasoł».
Kamientary