Skulptar Henik Łojka, što rabiŭ pomnik Kaściušku, nie ŭziaŭ hrošaj za svaju pracu
«Ja nie mahu skazać, što zusim ni kapiejki, — śmiajecca skulptar Henik Łojka, aŭtar pomnika Tadevušu Kaściušku, jaki ŭstalavali 12 maja la Kosava, — Mnie płacili kamandzirovačnyja. Dy i kali my jechali z Hlebam Łabadzienkam u padarožža, kapiejka na mianie pasypałasia niespadziavana. Ludzi pryvozili jašče hrošy na pomnik, a Hleb Łabadzienka adkazaŭ, što ŭžo nie treba, pomnik staić. I tady hetyja hrošy pieradali mnie. Tak što skazać, što nie atrymaŭ naohuł ni kapiejki, ja nie mahu».
Skulptar pryznaŭsia, što ideja admovicca ad płaty za rabotu pryjšła da jaho niečakana nočču.
«Voś jak Hlebu Łabadzienku ŭnačy pryjšła ideja sabrać hrošy na pomnik hramadoj, tak i mnie adnojčy ŭnačy pryjšła ideja nie brać hrošy za pracu. Kali pomnik byŭ hatovy, Hleb spytaŭ, kolki jon budzie kaštavać, ja jamu skazaŭ, što hrošaj nie treba.
Tamu što kajf ad pracy ja atrymlivaŭ nievierahodny, — tłumačyć Henik Łojka. Usio rabiłasia, jak treba. Kožny etap, duch pracy, nastroj. I ja ŭdziačny losu za toje, što ŭliŭsia ŭ epicentr pravilnaj dziejnaści, narodnaha rušeńnia».
«Ciapier budziem rabić Kalinoŭskaha!» — padzialiŭsia płanami skulptar.
Ciapier čytajuć
«Śvińni zarochkali. Biez vady daŭno nie siadzieli, ja b im adklučyŭ». Azaronak abrynuŭsia na žycharoŭ rajona Lebiadziny24
Kamientary