Daktary zmahajucca za žyćcio Eduarda Chila

Eduarda Chila pieraviali z Maryinskaj balnicy Pieciarburha ŭ Rasijski navukova-daśledčy niejrachirurhičnaj instytut imia A. Ł. Palenava. Jon znachodzicca ŭ ciažkim stanie ŭ reanimacyi.

Daktary kažuć, što ŭ mozhu śpievaka adbylisia niezvarotnyja źmieny. U jaho paškodžany ceły šerah žyćciova važnych funkcyj. Havorka idzie ŭ pieršuju čarhu pra dychańnie i ruchi.

Jak paviedamlaje Life News, 77-hadovy śpiavak znachodzicca ŭ hłybokim parezie, u jaho atrafavanyja ŭsie ciahlicy i ŭnutranyja orhany. Jon maje patrebu ŭ štučnaj vientylacyi lohkich. Jość Najbližejšy čas Chilu treba prajści poŭnaje abśledavańnie, u tym liku i na tamohrafie.

Siamja viadomaha artysta spadziajecca, što kiraŭnik Ministerstva achovy zdaroŭja Vieranika Skvarcova moža paspryjać u vydzialeńni hrašovaj kvoty na lačeńnie śpievaka.

Pa słovach daktaroŭ, za toj čas, što Chil znachodziŭsia ŭ špitali, jaho nie naviedaŭ ni adzin bujny pieciarburhski čynoŭnik. Nie było zaŭvažana i naviednikaŭ, jakija naležać da staličnaj elity.

Miedyki kažuć, što vyratavać artysta možna. Ale harantyj pry takim zachvorvańni nichto nie daść.

«Nieabchodnaja terminovaja apieracyja, — zajaviŭ adzin z daktaroŭ instytuta. — Jość dva varyjanty: rabić jaje ci ŭ nas u klinicy, ci za miažoj. Pry hetym harantyj i prahnozaŭ nie budzie. U lubym vypadku spatrebiacca dadatkovyja srodki».

Miž tym siamja Chila źviarnułasia da pradstaŭnikoŭ ŚMI z prośbaj «pakinuć siamju ŭ spakoi». Pa słovach žonki śpievaka, Chil «znachodzicca ŭ balnicy ŭžo kala miesiaca, i heta vielmi ciažka, a tym bolš zasmučaje, što z hetaha robiać siensacyju».

Eduard Chil naradziŭsia 4 vieraśnia 1934 u Smalensku. Vajnu pieražyŭ u evakuacyi. U 1960 hodzie skončyŭ Leninhradskuju kansiervatoryju i pačaŭ vystupać jak salist Lenkancerta. Z hołasam Eduarda Chila asacyjujucca viadomyja pieśni «S čieho načinajetsia Rodina?», «U lesa na opuškie», «Na biezymiannoj vysotie», «Kak provožajut parochody», «Chodit piesienka po kruhu», «Eto było niedavno, eto było davno», «Hołubyje horoda», «Bieriezovyj sok», «Sołniečnaja bałłada», «Nie płaċ, dievčonka», «Ostajuś leninhradciem» i mnohija inšyja. Ni adna «Pieśnia hoda», ni adzin navahodni «Błakitny ahieńčyk» nie abychodzilisia biez udziełu Chila.

U pierabudovu jon pracavaŭ ź Siarhiejem Kurochinym, zatym źjechaŭ za miažu i śpiavaŭ u paryžskaj kaviarni «Raspucin», dzie jaho słuchačami byli Mirej Maćje i Fransua Miteran. Zatym jon viarnuŭsia na radzimu.

Dva hady tamu adbyłosia «druhoje naradžeńnie» lehiendy savieckich časoŭ: pieśnia biez słovaŭ pad nazvaj «Ja vielmi rady, bo ja narešcie viartajusia dadomu», vykananaja bolš za 40 hadoŭ tamu nazad papularnym śpievakom savieckaj epochi, niečakana dla ŭsich zrabiłasia chitom internetu.

Videarolik z zapisam pieśni prahledzieli niekalki miljonaŭ karystalnikaŭ, jakija pakinuli sotni zachoplenych kamientaroŭ. Asablivaj papularnaściu šlahier karystaŭsia ŭ ZŠA, a saviecki vykanaŭca paciaśniŭ na płakatach prezidenta krainy Baraka Abamu. Internet-kramy aktyŭna raspradavali znački, hurtki i majki ź jaho vyjavaj.

Eduard Chil raskazaŭ u intervju žurnalistam, što pra svaju niečakanuju słavu jon daviedaŭsia ad ułasnaha ŭnuka i byŭ, pa jaho słovach, «ašałomleny» hetaj navinoj. Jon navat pracytavaŭ unuka, jaki sfarmulavaŭ navinu nastupnym čynam: «Dziadula, u ciabie šmat klijentaŭ u Amierycy».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0