U Vilni va ŭzroście 95 hadoŭ pamior starejšy biełaruski piśmieńnik Alaksiej Aniščyk.
U Vilni va ŭzroście 95 hadoŭ pamior starejšy biełaruski piśmieńnik Alaksiej Aniščyk.
Jon naradziŭsia ŭ 1912 hodzie na Navahradčynie, dzie paźniej pracavaŭ nastaŭnikam u słynnaj Biełaruskaj himnazii.
Jašče ŭ maładości jon pačaŭ pisać vieršy (pseŭdanimam abraŭ sabie nazvu horkaj kvietki — Čemier), ale vydać svaje knihi zmoh, tolki kali sčezła cenzura. U 1990‑yja hady, žyvučy ŭ Vilni, Alaksiej Aniščyk vydaŭ niekalki knihaŭ vieršaŭ i ŭspaminaŭ («Mondzinskaja balada», «Žyćcio žyvym naležyć», «Navahradzkaja biełaruskaja himnazija», «Siarhiej Chmara», «Vybranyja Boham»). Letaś vyjšła jaho aŭtabijahrafija.
Alaksiej Aniščyk viadomy nia tolki jak litaratar, ale i jak dziejač nacyjanalnaha adradžeńnia, jakomu chapiła mužnaści ŭ 1944 hodzie na Druhim Usiebiełaruskim Kanhresie vystupić z pramovaju suprać svavolstvaŭ žaŭnieraŭ AK (jaho vystup abarvali arhanizatary Kanhresu). Paźniej savieckaja ŭłada klasyfikavała hety vystup jak zdradu i vyniesła jamu śmiarotny prysud, jaki zamianili na 25 hadoŭ lahieraŭ.
U 1989 hodzie jon vitaŭ udzielnikaŭ Druhoha Valnaha Sojmu ŭ Vilni ad imia vilenskaj intelihiencyi. Padčas Sojmu, na jakim była zasnavanaja Kanfederacyja biełaruskich moładzievych supołak, i adbyłasia naša pieršaja asabistaja sustreča. Paźniej savieckija hazety źmiaścili zdymki, na jakich my vitajemsia, i padpisali ich: «abdymki z palicajem».
Charaktaram Alaksiej Ściapanavič byŭ niezvyčajny: zusim niezłaślivy, jon nikoli nie narakaŭ — ale nadta radavaŭsia čužym pośpiecham, usich navokał ličyŭ cudoŭnymi, prypisvaŭ im talenty, dy i sam tamu nikoli nie pačuvaŭsia lišnim u takim asiarodku.
U Alaksieja Aniščyka zastałasia bahataja biblijateka i redki archiŭ. Naščadkam budzie adkul daviedacca pra biełaruski nacyjanalny ruch minułaha stahodździa.
Ciapier čytajuć
«Śvińni zarochkali. Biez vady daŭno nie siadzieli, ja b im adklučyŭ». Azaronak abrynuŭsia na žycharoŭ rajona Lebiadziny30
Kamientary