Paštovaja skrynka
Ludmile K. ź Miensku. Samo pa sabie apisańnie vandroŭki cikavaje čytaču tady, kali heta padarožža pieški praz Zair, aŭtastopam na Ałtaj abo ŭpłaŭ ź Biarozaŭki da Horadni. Kali ž heta adpačynak na Adryjatycy ci Brasłavach, to tut začapić moža chiba niešta składaniejšaje za prostaje apisańnie.
U biełaruskaj vioscy ŭsio niazvykła dla čałavieka rasiejskaj kultury. I imiony («Juzik, Anela, Česia, Stefa, Adalfina, Jania, Stasia, Francišak, Hienrych, Marjan, Franak»), i toje, što Daŭhaŭpiłs ličać biełaruskim horadam Dźvinskam, i toje, što nichto nie hladzić «Pola cudaŭ» i nichto nikoli nia čuŭ pieśni Barysa Hrabienščykova pra horad załaty, i toje, što pa vyrazach «hol na vydumku chitra» i «ŭ žydkim vidzie» mohuć paznać čałavieka, jaki dumaje pa-rasiejsku, i toje, što žyvuć u cahlanych dvuchpaviarchovych damach.
Čałaviek rasiejskaj kultury dumaje, što pa-biełarusku nielha vykazać usio, što hetaja mova niedastatkova vobraznaja i nia maje navukovaha leksykonu. Bo jamu tak mama kazała. Tamu jon hladzić na hetuju Biełaruś i nie pryznaje.
Čytaču ź Miensku. Dziaciej Uładzimiera Arłova zvać Bahdan i Raman, Hlobusavych — Mikoła j Jadźviha, Viačorkavych — Radasłava, Francišak i Ružana, dačok Ihara Babkova Hanna i Bahdana-Eva, Natalli Babinaj — Paŭlina j Tamara, a słynny biełaruski nacyjanalist Janka Stankievič svaich dziaciej nazvaŭ Viačka, Jurka i Bahuš. A vy ŭvohule katalik ci pravasłaŭny?
«Uśviedamlaju, što mahu stać pieršaj biełaruskaj, jakaja naviedaje ŭsie krainy śvietu». Padarožnica ź Minska razmaŭlaje na 8 movach i maryć pražyć 200 hadoŭ
Kamientary