Adam Hlobus. Našy tutejšyja

 Adam Hlobus

Našy tutejšyja

1984. Jankoŭski j prypynak

Aktor Raścisłaŭ Jankoŭski čytaje Zyhmunda Frojda. Jon u zachapleńni ad tekstaŭ aŭstryjskaha psycholaha. Ja jem vinahrad i słuchaju jahonyja razvahi pra libida. Vinahrad mnie padabajecca bolš za teoryi ŭ pierakazie narodnaha artysta SSSR. Niečakana Jankoŭski kaža: “Hałoŭnaje, heta spynicca j azirnucca. Razumieješ... Spynicca j azirnucca”. I znoŭ viartajecca da vialikaha Zyhmunda. Šasnaccać hadoŭ ja nia zhadvaju hetych “spynicca j azirnucca”, pakul adnojčy nia čuju za śpinaju zvonu pabitaha škła. Spyniajusia, azirajusia j zhadvaju Jankoŭskaha. I mianie pačynaje mučyć pytańnie... Jaki zvon prymusiŭ artysta spynicca ŭ razvahach pra libida? A mianie prypyniŭ zvon škła, jakoje prybiralščyca vysypała ź viadra ŭ kantejner sa śmiećciem.

1989. Koŭtun i parada

Aŭtarka romanaŭ pra Ciotku Valancinka Koŭtun padychodzić da mianie j cichieńka tak, pa-svajacku, kaža: “U vydavieckich planach staić zbornik “Parkan”. Ja pahartała. Ty možaš usich vykinuć i vydać svaju knihu pad hetaj nazvaj”. — “A jak ža siabroŭstva, braterstva, damoŭlenaści, urešcie?” — “Jakoje siabroŭstva? Ja tabie razumnuju paradu daju”. A ja čužych paradaŭ nia braŭ i nie biaru.

2000. Adamovič i hiei

U Stakholmie na paradzie hiejaŭ žurnalistka Jadźviha Adamovič (Cina Kłykoŭskaja) u zapale pačućciaŭ kaža fatohrafu Alenie Adamčyk: “My z taboju hałoŭnyja hiejšy Biełarusi”. Zrazumieła, Jadzia maje na ŭvazie, što jany dziejsna spryjajuć hiej-ruchu, a atrymlivajecca toje, što atrymlivajecca. I ciapieraka słoŭca “hiejša” moža paznačać u našaj movie žančynu, jakaja dapamahaje hiejam adstojvać svaje pravy.

2000. Adamčyk i Halpiarovič

Radyjožurnalist Navum Halpiarovič pierajmaje mianie na sustrečy z zamiežnymi litaratarami j kaža: “Nie razumieju ja tvajho baćki Viačasłava, jon pavodzić siabie jak klasyk, nadaje značeńnie kožnamu słovu, kožnamu vystupleńniu, kožnaj publikacyi... A žyćcio značna praściejšaje, jaho treba ŭsprymać lahčej...” Halpiaroviču nie piareču. Nie razumieje jon majho baćki, i chaj sabie. Hałoŭnaje, ja razumieju.

2000. Abłamiejka
j prastytutki

Radyjožurnalist Siarhiej Abłamiejka lubić pahavaryć u etery na tealahičnuju temu, a tut raptam pačynaje razvažać na hazetnych pałosach pra… pra… prastytutak. Dosyć cikava, što ŭ Katalonii, pry žoncy, jon znachodzić mahčymaść zajści ŭ prastytutkadajnuju ŭstanovu, a potym zapisvaje: “U barach prymorskich miastečak Katalonii prastytutki pryhažejšyja, čym, naprykład, u Prazie. Zrešty, jany mohuć być pražankami, jakija vyjechali na leta da mora na zarobki — češki ŭ Čechii amal nie pracujuć”. Zbolšaha dakładna. Na moj hust, i ŭ Katalonii b… nie pryhožyja. Pra praski słaviana-cyhanski kantynhient kazać nia budu. Skažu pra pamyłku Abłamiejki, jaki dumaje: “U Biełaruś putany na zarobki nia jeduć”. A voś i jeduć: z Arła i Tambova, z abmierzłaha Ŭładzivastoku j tatarskaj Kazani. Prastytutki naležać da svojeasablivaj vandroŭnaj nacyjanalnaści, jany žyvuć i pracujuć nia tam, dzie naradzilisia. Razbeščanaść i hrošy na seks u Biełarusi pakul što jość. Treba doma byvać čaściej, spadaru Abłamiejka, moža j niešta niejkaje abłomicca.

2001. Hałubovič i pakinutaje

Paet Leanid Hałubovič kinuŭ pić, kuryć i pisać vieršy. Pa-sialansku ščyra j mudra jon jašče abviaściŭ pra toje na ŭvieś biełaruski śviet. Viadoma, usie my raniej ci paźniej kidajem i pić, i kuryć, i pisać, ale baimosia ŭ tym pryznacca, bo bačym u kidańni j staraść svaju, i niamohłaść, i tvorčaje biaspłodździe. Hałubovič usio zrabiŭ słušna, akramia taho, što kniha “apošnija vieršy leanida hałuboviča” vyjšła ŭ minułym stahodździ.

2001. Dudaraŭ i ściažki

U teatralnaha dziejača Alaksieja Dudarava na stale staić biełaruski ściažok. Adzin bok taho ściažka bieł-čyrvona-bieły, a druhi — čyrvona-zialony z arnamentam. U zaležnaści ad pierakanańniaŭ naviednika ściažok pavaročvajecca tym ci inšym bokam. Napeŭna, u Dudarava try dušy. Z adnoj jon chodzić atrymlivać premii z ruk Łukašenki, z druhoj baronić teatar “Volnaja scena” ad łukašystaŭ, a z treciaj vyhulvaje sabačku ŭ skveryku na bierazie Śvisłačy. Niechta zapiarečyć, maŭlaŭ, niamašaka ŭ Alaksieja takoha eklektyčnaha ściažka. Skažu, taki ściažok varta było b vydumać, bo patrebny jon nia tolki Dudaravu, a tatalnaj bolšaści biełčynoŭnikaŭ.

2001. Skarynkin i premija

Artadaksalny ryfmaplot Andrej Skarynkin kaža, što, kali b jamu prapanavali premiju imia Janki Kupały, heta było b toje samaje, što Bajranu prapanavać premiju imia Vaźniasienskaha. Jon kaža, a “Svobodnyje Novosti” drukujuć. Toje, što chvorych na maniju vieličy ŭ Miensku chapaje, — nie navina. Ale pra mienskaha Bajrana ja čuju ŭpieršyniu, tamu j paznačaju padzieju.

2001. Viačorka j palityka

Ja pryjšoŭ da vysnovy, što apahiejem palityčnaje karjery Vincuka Viačorki było miesca karektara pry presavym sakrataru Zianona Paźniaka.