Vielikodnaje pasłańnie ajca Alaksandra Nadsana

Niadaŭna mnie daviałosia pačuć pa radyjo, što ŭ Biełarusi ŭłady admovilisia zanieści ŭ aficyjny rehistar film pra Vasila Bykava. Ja nia bačyŭ hetaha filmu i tamu nie mahu rabić vyvad pra jaho mastackuju vartaść. Nie razumieju taksama, što heta za rehistar. Dyj naahuł, zdavałasia b, nia varta nadavać hetaj spravie vialikaha značeńnia. Tym nia mienš, niedzie ŭ hłybini dušy nie daje mnie spakoju dumka, što niekatoryja z «mocnych hetaha śvietu» chacieli b, kab biełarusy zabylisia na hetaha vialikaha piśmieńnika i čałavieka, jaki praz usio žyćcio, niahledziačy ni na jakija abstaviny, zastavaŭsia samim saboju i nie išoŭ na kampramis sa svaim sumleńniem. Takija ludzi zvyčajna nievyhodnyja ŭładam, jakija starajucca «pachavać» pamiać pra ich. Historyja daje nam šmat prykładaŭ.

Mižvoli prychodzić na dumku toje, što zdaryłasia amal dźvie tysiačy hadoŭ tamu nazad, kali tyja, jakija ŭvažali siabie duchoŭnymi pravadyrami narodu, damahlisia śmierci nievyhodnaha im Čałavieka, jaki havaryŭ słovy, prykryja dla ich, ale jakoha narod słuchaŭ z zachapleńniem.

Dla peŭnaści jany «zabiaśpiečyli mahiłu, prykłaŭšy piačatki da kamienia i pastaviŭšy vartu» (Mc 27:66). U taki sposab jany dumali, što raspravilisia ź im nazaŭsiody. I pamylilisia, bo razvažali čysta pa-ludzku, nie zrazumieŭšy, što mahiła nie mahła ŭtrymać Taho — i nijakija piačatki nie byli ŭ stanie schavać praŭdy pra Jaho — chto skazaŭ pra siabie: «Ja jość daroha, i praŭda, i žyćcio» (Jan 14:6). Tamu ichnija namahańni akazalisia daremnymi, jak havorycca ŭ adnoj z carkoŭnych niadzielnych pieśniaŭ: «Choć judei zapiačatali mahilny kamień i žaŭniery ścierahli ŭsiačystaje cieła Tvajo, Ty ŭvaskros na treci dzień, Chryście Spasie, darujučy śvietu žyćcio». Dyj paśla ŭvaskrasieńnia tyja samyja pravadyry staralisia nie dapuścić viestki da narodu i navat zahadali vučniam Chrysta Piatru i Janu «nie havaryć pra imia Isusa», na što atrymali adkaz: «Sudzicie sami, ci spraviadliva pierad Boham słuchać bolš vas, čym Boha?» (Dz. 4:11—12).

Siońnia śviet, a ź im i Biełaruś, pieražyvaje nie najlahčejšyja chviliny. I tamu zusim zakanamierna ŭźnikaje pytańnie, što značyć dla nas śviata Ŭvaskrasieńnia Chrystovaha, jakoje my źbirajemsia śviatkavać. Kali b mianie paprasili dać adkaz u niekalkich słovach, dyk ja b skazaŭ, što hetaje śviata daje mnie ŭpeŭnienaść u kančatkovaj pieramozie Praŭdy, jakoje nielha schavać pad nijakimi piačaciami. Heta taja Praŭda, jakaja «zrobić nas svabodnymi» (Jan 8:32), bo bieź jaje my ślapyja i nia ŭ zmozie zrabić svabodny vybar. Heta taja Praŭda, što pakazvaje nam darohu da adzinaj krynicy sapraŭdnaha žyćcia — Hospada Isusa Chrysta, jakoha mahiła nie mahła ŭtrymać. Tamu, niahledziačy na ŭsie žyćciovyja ciažkaści i niahody, my vitajem adno adnaho ŭ hety dzień słovami, poŭnymi radaści i nadziei:

CHRYSTOS UVASKROS!

Vialikdzień-2004

a.Alaksandar Nadsan,

apostalski vizytatar dla biełarusaŭ zamiežža

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0