У Брэсце прадаюць маленечкую аднапакаёўку, дзе пасля застануцца жыць маці і дачка. У чым прыкол?
«Як гэта так? Я набываю кватэру 20 метраў і жыву ў ёй з жанчынай і яе дзіцём?» — цікавіцца брэстчанка Кацярына. Аказваецца, за незвычайнай абвесткай аб продажы кватэры хаваецца сапраўдная сямейная драма.
Кацярына на «Куфары» знайшла абвестку аб продажы аднапакаёўкі ў Брэсце. Кватэра знаходзіцца ў доме 4 на вуліцы Маладагвардзейскай.
Дом 1979 года, першы паверх, агульная плошча кватэры крыху менш за 20 квадратаў, з іх жылая — усяго каля 11 квадратаў. Ганна, якая апублікавала абвестку, пазначыла цану 35 тысяч даляраў — але дадала вялікімі літарамі, што магчымы «добры торг».
Дарэчы, нельга сказаць, што гэта вельмі танна — бо ў гэтым жа доме за аднапакаёўку плошчай 29 квадратаў (не на першым паверсе) просяць 41 тысячу даляраў.
Але ж у абвестцы Ганны ёсць адзін цікавы нюанс: пазначана, што ў кватэры зарэгістравана жанчына з дзіцём — і яны застануцца там жыць нават пасля продажу нерухомасці.
Відавочна, што новы ўласнік не зможа ні жыць там, ні здаваць у арэнду кватэру — бо месца і так кот наплакаў.
«Як гэта так? Я набываю кватэру 20 метраў і жыву ў ёй з жанчынай і яе дзіцём?» — спытала Кацярына ў карыстальнікаў Threads.
Допіс завірусіўся і ў хуткім часе ў каментарах з’явілася тая самая жанчына, якая жыве ў гэтай аднапакаёўцы са сваёй дачкой-школьніцай. Завуць яе Наталля Анішчук.
Высветлілася, што па-за кадрам заставалася сапраўдная сямейная драма.
У сям’і Наталлі было трое дзяцей — яна і яшчэ два браты. Бацькі ўжо памерлі, пасля іх засталася кватэра. Пры жыцці бацька хацеў прыватызаваць яе, але не паспеў, бо хварэў на анкалогію.
У той момант старэйшы брат Наталлі ўжо быў у шлюбе і жыў асобна, Наталля таксама мела жаніха і планавала пераехаць да яго. Таму яны вырашылі адмовіцца ад сваіх доляў на карысць малодшага брата. Але пакінулі за сабой пажыццёвае права ўладання і карыстання бацькоўскай кватэрай — натарыус запэўніў, што так магчыма зрабіць.
Наталля і яе старэйшы брат паверылі, што без іх згоды іх ніколі не выпішуць з бацькоўскай кватэры: «Бо каму верыць, калі не сваякам?».
Прыватызацыя адбывалася ў 2015 годзе. Наталля сцвярджае, што два гады (да 2017) яна сама аплачвала тую прыватызацыю, бо малодшы брат быў у арміі.
У 2017 годзе жанчына выйшла замуж, нарадзіла дзіця і пераехала да мужа ў кватэру — пяць гадоў, пакуль жанчына не жыла ў бацькоўскай кватэры, яна не аплачвала там камунальныя паслугі. У 2022 годзе шлюб раскідаўся, Наталля разам з дачкой вырашыла вярнуцца ў сямейнае гняздо — але малодшы брат, які ўжо сам паспеў ажаніцца, быў катэгарычна супраць.
Паколькі ў сястры не было ўласнай нерухомасці, ён узяў крэдыт, набыў маленькую аднапакаёўку і праз суд выпісаў Наталлю туды. Цяпер мужчына заявіў, што выплачваць крэдыт яму нецікава, таму ён хоча прадаць тую другую кватэру (Наталля зарэгістраваная там і жыве разам з дачкой): «Ён прапанаваў мне чатыры варыянты: 1. Ён прадае кватэру разам са мной і дзіцём. 2. Падсяляе да мяне ўзбекаў. 3. Набыць у яго кватэру па рынкавай цане. 4. Калі я не пагаджуся на адзін з варыянтаў, ён нешта зробіць».
Каментатары ў жаху ад сітуацыі. Маўляў, сумленна было б адразу прадаць бацькоўскую кватэру, а грошы падзяліць пароўну. Але Наталля кажа, што такі варыянт ёй ніхто не прапаноўваў.
Купляць аднапакаёўку ў брата Наталля не хоча — бо за тыя ж грошы плюс крэдыт яна можа набыць сабе з дачкой нешта больш камфортнае.
Каментары