Chłopiec ź vioski Rakavičy, hadoŭ 13, pryjšoŭ na rezurekcyju ŭ carkvu dy, zmaryŭšysia, zabiŭsia niedzie ŭ kutok dy zasnuŭ tak smačna, što i nia čuŭ, jak vyjšli ŭsie, a jaho pakinuli adnaho ŭ carkvie, začyniŭšy.
S. Sołtanaŭščyna. Słuck. pav. Chłopiec ź vioski Rakavičy, hadoŭ 13, pryjšoŭ na rezurekcyju ŭ carkvu dy, zmaryŭšysia, zabiŭsia niedzie ŭ kutok dy zasnuŭ tak smačna, što i nia čuŭ, jak vyjšli ŭsie, a jaho pakinuli adnaho ŭ carkvie, začyniŭšy. Siadzieŭ by jon nieviadoma jak doŭha, kab nie adzin čałaviek, katory spoźniŭsia karobku paśviancić. Pryjechaŭ jon, kali ludzi ŭžo śniedali; padyšoŭ da carkvy, a tam čutno, jak byccam chto śpiavaje. Čałaviek toj, doŭha nia dumaŭšy, pajšoŭ da baciuški i kaža, što ŭ carkvie chtości jość. Śpiarša nie chacieli vieryć, ale paśla baciuška paklikaŭ ludziej, što pajšli hladzieć hetaj prajavy. Kali jany adčynili carkvu — bačać: tam chłopiec i hetak užo spłakaŭsia, što až vočy ŭ jaho padpuchli. Biedny chłopiec!
«NN». 1911 h., № 15. 21 krasavika.
Kamientary