Vyjaždžać ci nie vyjaždžać?

Užo 10 hadoŭ ja na emihracyi. Ja źjechaŭ z Polščy ŭ Čechiju ŭ 1998 h., siamja dałučyłasia da mianie hodam paźniej. Piša Jan Maksimiuk.

Hałoŭny matyŭ vyjezdu byŭ ekanamičny — chaciełasia papravić materyjalnaje stanovišča siamji. Ale ja nia dumaju, što 10 hadoŭ tamu ja pierajechaŭ by ŭ Prahu pradavać makarony abo mabilniki. Praca miełasia datyčyć Biełarusi, i heta było nia mienš važnaje, čym lepšaja zarpłata.

Naša siamiejnaje materyjalnaje stanovišča nie było zusim drennaje i ŭ Polščy — ja pracavaŭ pierakładčykam u amerykanskaj ambasadzie ŭ Varšavie i zarablaŭ davoli prystojna, prynamsi pa tadyšnich polskich mierkach. Ale taho polska-amerykanskaha zarobku chapała tolki, kab apłacić biahučyja vydatki i mieć u što apranuć siamju. Ja moh adno pamaryć, što kali-niebudź kuplu sabie ŭsie muzyčnyja albomy «Pink Fłojd» abo ŭsie ramany Hrema Hryna ci Džona Le Kare. Bo ŭ Polščy byli bolš nadzionnyja prablemy — prykładam, jak zaaščadzić na prystojnuju pralnuju mašynu. A mnie ŭžo było 40 hadoŭ. I da taho — siamja žyła ŭ Biełastoku, a ja tudy naviedvaŭsia adno pa kancatydniach. Čatyry z pałovaj hady takoha «ciahnikovaha» žyćcia vymatała mianie psychična. Ja faktyčna nia bačyŭ, jak padrastajuć maje syny.

Heta nie apraŭdańnie svaich «uciokaŭ» z baćkaŭščyny, a prosta pamiaščeńnie svajho emihracyjnaha losu ŭ kankretnuju systemu kaardynat. Ja liču, što ekanamičnuju emihracyju nia treba niejak apraŭdvać. Ale tak ja dumaŭ nie zaŭsiody. Naprykład, u svaje studenckija hady na złomie 70-tych i 80-tych moj pohlad na emihracyju całkam supadaŭ z aficyjnaj kamunistyčnaj prapahandaj taho času: emihracyja za lepšym zarobkam (na Zachad, viadoma, bo kudy ž jašče?) — heta sama mienš haniebnyja ŭcioki, kali nia zdrada svajoj baćkaŭščynie. Nu j łuchta, moža skazać mnie ciapier niechta z pakaleńnia 20-hadovych. Zhoda. Ale tady tak dumali miljony. Dyj nia tolki ŭ Polščy.

Siońnia ekanamičnaja emihracyja, prynamsi ŭ hetaj častcy śvietu, dzie ja siadžu, usprymajecca amal jak nieadłučny element hramadzkaha i palityčnaha žyćcia. Lepiej žyć — ci ž nia heta abiacaje svaim hramadzianam kožny ŭrad? Dy nia kožny strymlivaje svaje abiacańni. A tamu niekatoryja hramadzianie vybirajuć pracu ŭ padatkavaj systemie takoha ŭradu, u jakoha abiacanki nie razychodziacca zanadta radykalna ź miesiačnaj zarpłataj i cenami na chleb i kiłbasu ŭ kramie.

Značyć, usio dla mianie tak prosta?

Nie, nia ŭsio. Bo emihracyja, ci to palityčnaja, ci to ekanamičnaja — jana zaŭsiody viažacca z duchoŭnym i sacyjalnym vykaranieńniem, jak svaim, hetak i svaich naščadkaŭ. Ja ŭžo nie zusim toj dla ludziej na Biełastoččynie, kim byŭ 10 ci 20 hadoŭ tamu. Maje dzieci ŭžo nikoli nie adčujuć taho ščymlivaha chaładku, jaki adčuvajecca mnie, kali pavaročvaju z šašy Biełastok-Bielsk na Ploski, prajaždžaju hetuju viosku, potym ploskaŭski les, potym Kožyna, a potym svoj les (u całkam litaralnym sensie — ja ŭłaśnik hektaru lesu na Biełastoččynie) i zajaždžaju na svoj kolišni chutar.

U mianie fajnyja českija susiedzi, ź jakimi možna vielmi pryjemna pravieści čas subotnim viečaram za butelkaj vina i pahamanić pra sioje-toje. Ale mienavita pra «sioje-toje», bo pra «svajo» my pahavaryć nia možam. Bo «svajo» ŭ nas — roznaje i niepierakaznaje.

A tamu ja pakinu pytańnie, vyniesienaje ŭ zahałovak hetaha tekstu, biez adnaznačnaha adkazu.

Chočacie źjechać — źjaždžajcie. Ale nia majcie pretenzijaŭ da mianie potym, kali vam pryjdziecca płacić svaju canu za vyjezd.

Ja svaju ŭžo zapłaciŭ, choć moža, jašče nie da kanca. Jana nie vymiarajecca ŭ dalarach.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0