Arcybiskup Kandrusievič: Restaran «Pajedziem pajadzim» — łakmusavaja papierka maralnaha stanu hramadstva

Uviečary 6 žniŭnia, kali Kaścioł adznačaje śviata Pieramianieńnia Pana, arcybiskup Tadevuš Kandrusievič celebravaŭ sv. Imšu ŭ minskim archikatedralnym kaściole Imia Najśviaciejšaj Panny Maryi. U hamilii ijerarch zasiarodziŭsia na značeńni śviata Pieramianieńnia ŭ žyćci chryścijanina i źviarnuŭ uvahu na niekatoryja aktualnyja prablemy biełaruskaha hramadstva.

Ijerarch źviarnuŭ uvahu na nieabchodnaść źmieny mientalitetu.

«My radujemsia raźvićciu našaj krainy. Ciešymsia, što Biełaruś stanovicca bolš adkrytaj <…> Ale ci hetaha dastatkova?

U apošni čas my bačym šmat niehatyŭnych tendencyj, jakija datyčacca duchoŭnaha žyćcia našaha hramadstva i jaho mientalitetu.

Ciapier abmiarkoŭvajecca prajekt Zakona ab chatnim hvałcie. Kaścioł suprać usialakaha hvałtu, ale prapanavany Zakon u peŭnych momantach supiarečyć Śviatomu Pisańniu, asabliva ŭ halinie vychavańnia dziaciej, zabaraniajučy karać ich za nieadpaviednyja pavodziny.

Jak buldozier, u našaj krainie prakładaje sabie darohu hiendarnaja ideałohija, sens jakoj u tym, što nie fizijałohija akreślivaje poł čałavieka, a hramadskaja kultura. U Biblii my čytajem, što Boh stvaryŭ čałavieka jak mužčynu i žančynu. Takim čynam hiendarnaja ideałohija supraćpastaŭlajecca Bohu. Adryvańnie połu ad bijałohii — heta ŭdar pa tojesnaści i hodnaści čałavieka, a taksama źniščeńnie hramadskich kaštoŭnaściaŭ i suviaziaŭ. Hiendarnaja ideałohija supraćpastaŭlajecca siamji jak histaryčnaj, Boham stvoranaj struktury lubvi i žyćcia.

Vialikuju tryvohu vyklikaje tak zvanaje «ŭparadkavańnie» Vajskovych mohiłak, za jakimi, napeŭna, raspačniecca ŭparadkavańnie inšych, u tym liku i Kalvaryjskich. Staryja mohiłki sapraŭdy patrabujuć uparadkavańnia, ale nie koštam našaj historyi. A nacyja, jakaja zabyvajecca pra svaju historyju, hetym samym adrakajecca ad svaich karanioŭ i nie maje budučyni.

Apošnija miesiacy pieršymi navinami ŭ našaj krainie źjaŭlajecca prablema restarana «Pojediem pojedim», raźmieščanaha pobač z Hałhofaj našaha naroda — uročyščam Kurapaty. Jak takoje mahło zdarycca? Chto i čamu daŭ dazvoł? Dzie etyčnyja normy pavodzinaŭ? Čamu pobač ź miescam hienacydu našaha naroda pabudavali miesca dla zabavy? Ci adekvatny čałaviek pojdzie tudy, ci budzie tam viesialicca, hledziačy praz akno na miesca žudasnaj pakutnickaj śmierci našych prodkaŭ?

A moža, sumleńnie tych, chto davaŭ dazvoł, chto budavaŭ i chto tudy idzie, śpić?.. Vyhladaje, što imknieńnie da nažyvy lubym koštam stanovicca bolšym za pavahu da miescaŭ pachavańnia pamierłych, tym bolš niavinna zahinułych.

U Kurapatach patrebny miemaryjał — miesca malitvy i rozdumu nad tym, što moža zrabić adsutnaść lubovi da blizkaha, kab padobnaje nikoli bolš nie paŭtaryłasia, a nie zabaŭlalnyja centry.

Uźniatyja vyšej prablemy našaha hramadstva i restaran «Pojediem pojedim» — heta «łakmusavaja papierka» maralnaha stanu našaha hramadstva, jakoje patrabuje pieradusim duchoŭnaj pieramieny.

Niachaj śviata Pieramianieńnia Pana zaachvocić nas da jaje, kab my pavažali našuju historyju, a nie hłumilisia nad joju, i kab jana stała dla nas sapraŭdnaj nastaŭnicaj žyćcia.

My adviarnulisia ad Jezusa, jak adviarnulisia ad Jaho Piotr i Jakub. Ale potym jany viarnulisia da Jaho i stali Jaho śviedkami. Vierniemsia i my, kab u žyćci kiravacca maralnymi kaštoŭnaściami i kab nam było dobra ŭ našaj Biełarusi, jak apostałam na hary Tabor», — zaviaršyŭ svaju hamiliju Minska-Mahiloŭski Mitrapalit.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0