«Ja siadžu pobač ź miortvym mužam. Majo žyćcio lažyć pobač sa mnoj u zakrytaj trunie». List 25-hadovaj udavy mužu-vajskoŭcu
Redaktarka ŭkrainskaha vydańnia Obozrevatel Iryna Suškova apublikavała ŭ Fejsbuku raźvitalny list da svajho muža. 30-hadovy Viktar Suškoŭ, kadravy vajskoviec, aficer ukrainskich sił SPA, zahinuŭ padčas vykanańnia bajavoha zadańnia ŭ Sumskaj vobłaści, pad horadam Achtyrka. Publikujem hety list jak dakumient vielizarnaj trahiedyi, što siońnia adbyvajecca va Ukrainie.
Ja zaraz napišu samyja strašnyja słovy ŭ svaim žyćci. Napišu na ruskaj, apošni raz, tamu što na joj ja razmaŭlała tolki z taboj.
Nie pisać nie mahu, ja chaču kab uvieś śviet kryčaŭ, jakim ty byŭ.
Ja siadžu pobač ź miortvym mužam. Majo žyćcio lažyć pobač sa mnoj u zakrytaj trunie. Majo žyćcio, što vycirała mnie ślozy i kazała, što nikoli mianie nie pakinie. Što ŭsiu noč hładziła mianie, kali było kiepska. Što vychvalałasia mnoj na kožnym kroku.
A ja vychvalałasia taboj. I dziakavała Bohu, što ty taki jość.
Mianie jak byccam bolš nie isnuje.
Ja nie viedaju bolš čystaha, dobraha i hodnaha čałavieka. Ty byŭ najlepšym va ŭsim. Nie tamu što moj. Tak i było, u ciabie ŭsio atrymlivałasia. Ciabie ŭsiudy šanavali.
Mnie zvonam u vušach stajać usie tvaje słovy. Tolki łaskavyja, inšych ty nie kazaŭ ni razu. Kali ŭ nas doma zjaŭlałasia niešta kłasnaje, ty ŭ toj ža momant kazaŭ, z kim my padzielimsia. Kali niešta zdarałasia, ja trymałasia tolki z-za ciabie. Adnaho «zzaja!» chapała, kab stajała pa strunačcy śmirna.
Ty lacieŭ sa słužby dadomu z poŭnymi kišeniami šakaładak, kab ja nie sumavała. A ŭsio, što braŭ z saboj, viečna razdavaŭ, kab pachvalicca, jak ja hatuju.
Ty nikoli ničoha nie bajaŭsia. Ty źziaŭ uśmieškaj kožny dzień, navat kali ŭsio było drenna. «Ja ciopła apranuty i dobra jem», — na ŭsie vypadki žyćcia.
Ty budavaŭ płany na hod napierad, kali my pajedziem da baćkoŭ. «Ja tabie choć raz u niečym admaŭlaŭ?» — adkazvaŭ ty na ŭsie maje samyja durnyja hłupstvy. «Voś ja ciabie padlaču, i ŭsio dakładna budzie dobra, nam jašče dziaciej naradžać», «Jakaja praca, hałoŭnaje, kab ty była zdarovaja i ščaślivaja», «Chaču sabie takuju maleńkuju dziaŭčynku», kazaŭ ty kožny božy dzień.
I zaŭsiody dapamahaŭ. Ja mahła prasić, što zaŭhodna. «Ty što, kamandzirka?» — žartavaŭ ty z chitraj uśmieškaj. «Horš, — kazała ja. — Ja žonka kamandzira». I całavała ŭ nos.
Ja mahła tabie raskazać toje, što nie kažuć nikomu i nikoli, a ty zaŭsiody razumieŭ.
Ja viedała, jakimi my nievynosnymi budziem u staraści («Zzzaja, znoŭ patelnia nie na svaim miescy», «Zzaja, zzaja, chto kavu piŭ i kapsułu nie dastaŭ»), ja viedała, jakija vočy buduć u našych dziaciej.
Ja daŭno prydumała, što padaryć tabie na pieršuju hadavinu viasiella. A vybirać pryjšłosia vianok na mahiłu.
U apošniaj razmovie ty skazaŭ, što achoŭvaješ moj son. Ciapier ja achoŭvaju tvoj da kanca svajho žyćcia.
Ty aficer z takim unutranym kodeksam honaru, što hetym s*kam i nie śniłasia. Ty — majo serca! Ty — maja duša! Byŭ i budzieš. Ja vielmi ciabie kachaju i hanarusia.
Ja praklinaju hetych fašystaŭ za ciabie, rodny, za našych z taboj nienarodžanych dziaciej, za skradzienaje žyćcio, tvajo i majo.
Ja siadžu pobač ź miortvym mužam. Ja ŭdava ŭ 25. Majo žyćcio skrali nieludzi. Majo žyćcio skrała Rasija.
Ciapier čytajuć
Ryta Dakota nabyła dom za niekalki miljonaŭ dalaraŭ kala Halivuda15
Ryta Dakota nabyła dom za niekalki miljonaŭ dalaraŭ kala Halivuda
Topavy pierakładčyk pajechaŭ u Biełaruś mianiać pašpart — i sieŭ za danaty. «KDB pahladzieŭ na sumu i vyrašyŭ, što nichto ŭ zdarovym rozumie nie moža vydatkavać stolki ŭłasnych hrošaj»1515
Kamientary