Biełarusaŭ pryvučajuć da jeŭrapiejskaści praz vandroŭki.
U subotu adbyłasia vandroŭka pa histaryčnaj Dzisienščynie. Ekskursavodam byŭ Anton Astapovič, staršynia «Tavarystva achovy pomnikaŭ».
Na rachunku Astapoviča niekalki socień vandrovak. Padajecca, hety čałaviek moža raspavieści «bijahrafiju» luboha biełaruskaha pomnika.
Ci viedali vy, što aŭtar «Puncovych vietraziaŭ» Alansandr Hryn maje biełaruskija karani?Jaho svajaki pachavanyja la kaścioła ŭ vioscy Zadarožža. A z Hłyboččyny pachodzić polski piśmieńnik Tadevuš Dałenha-Mastovič. Pavodle jaho ramana byŭ źniaty Ježy Hofmanam u 1982 h. kultavy ŭ saviecki čas film «Znachar».
Jak kličuć u narodzie hubiernatara Viciebščyny? Chto takija mer Łužkoŭ i «dojč-maračkin»?U ekskursijach Astapoviča «suchaja» historyja ažyvaje, na kožny pomnik znojdziecca svoj aniekdot.
Bahata ŭ krajaznaŭcy i historyj z ułasnaha žyćcia. Naprykład, jak ratavaŭ carkvu ad baciuški, kali toj dadumaŭsia «upryhožyć» histaryčny budynak sajdynham.
U Hiermanavičach vandroŭniki naviedali ŭnikalny pryvatny muziej Ady Rajčonak. Cikava było daviedacca, što plamieńnik mitrapalita Kandrusieviča – mastak. U muziei jość niekalki jaho karcin.
A ŭ Dziśnie, samym maleńkim horadzie Biełarusi, niečakana dla ŭsich ekskursavodam staŭ miascovy žychar Piatro Bahovič.
Jak kaža Astapovič, ludzi, jakija cikaviacca historyjaj, losam Baćkaŭščyny, «łakamatyvy» biełaruščyny.
«Chaj ich ličać dzivakami, chaj ź ich, byvaje, śmiajucca. Ale za imi ŭsio ciahniecca».
Kamientary