Iryna Krasoŭskaja bolš nie spadziajecca znajści muža, ale vieryć, što vinavatyja buduć pakaranyja.
«NN»: Adnoŭlenaje śledztva. Ci budzie ad hetaha realnaja karyść?
Iryna Krasoŭskaja: Kali stała viadoma pra adnaŭleńnie śledztva, ja zachacieła sustrecca ź śledčym i pieradać jamu častku chadajnictvaŭ. Ale na nastupny dzień śledčy admoviŭsia mianie pryniać, bo ja była razam z advakatam Hary Pahaniajłam. Pahaniajła dla ich — jak čyrvonaja chustka dla bykoŭ... Tak što adnaŭleńnie spravy — heta čarhovaja bačnaść.
«NN»: Abvieščana pra namier stvaryć Fond dla kaardynacyi dziejańniaŭ pa pošuku źnikłych. Jakaja budzie jahonaja rola ŭ vyšuku?
I.K.: Fond — heta nie maja inicyjatyva. Ja nie razumieju, navošta kaardynavać ruchi i jak. AHP robić niejkuju častku pracy pa pošuku, my robim, deputaty niešta sprabujuć. Sytuacyja zrazumiełaja, i kaardynuj nie kaardynuj — heta mała da čaho pryviadzie. A adnoj strukturaj bolš — heta znoŭ biurakratyčnyja hulni, fond treba rehistravać, niejak nazyvać, raźmiarkoŭvać abaviazki. Ja i Śvieta Zavadzkaja nia budziem u im udzielničać. Tut našyja stratehii ź Zinaidaj Hančar mocna razychodziacca. Jana jakraz na tym pasiedžańni fondu skazała, što žančyny nie pavinny ŭmiešvacca ŭ palityku, pavinny havaryć tolki pra svaich mužoŭ, a pra palityku havorka nia jdzie.
«NN»: A jakaja Vašaja pazycyja?
I.K.: Ałkajeŭ kazaŭ, što kala tryccaci vysokapastaŭlenych ludziej viedajuć praŭdu pra źniknieńni. Ale ŭsie maŭčać, bajacca za siabie, za siamju. Lišniaje słova — i ciabie niama. Tamu adzinaje vyjście — pamianiać hetuju ŭładu. Pry nastupnaj uładzie achvotnyja skazać u čarhu stanuć. Ja nie razumieju, jak možna raśśledavać hetyja spravy, nia ŭłaziačy ŭ palityku. Možna hadami i stahodździami kazać: «Jakaja ja biednaja-niaščasnaja, dzie moj muž?» A vynikaŭ nia budzie nijakich.
«NN»: Moža, Anatol, Viktar Hančar i inšyja źnikłyja jašče znojducca?
I.K.: Ja nadzieju zhubiła jašče pazaletaś. Kožny raz ja pieračytvała tyja dakumenty, ja razumieła, što ŭsio napisanaje — praŭda. Što Anatola niama. Treba hladzieć praŭdzie ŭ vočy. Nakolki ja viedaju, Zinaida Hančar jašče čakaje. Kali my jeździli ŭ Paryž, jana była ŭpeŭnienaja, što jany žyvyja. Ale ja razmaŭlała z Ałkajevym, jon paćvierdziŭ tyja svaje słovy, i ja zrazumieła, što, chutčej za ŭsio, jany zabityja.
Hutaryła Vieranika Dziadok
Kamientary