«Bryhita vylizvaje zadnicu ŭ Chajncavaj mamački. Tam jana nie znachodzić ničoha, akramia takoha ž haŭna, jak va ŭnitazie, jaki jana jakraz ciapier i vyčyščaje. Ale rana ci pozna heta zastaniecca ŭ mianie zzadu, a napieradzie budzie budučynia, kali haŭno apyniecca zzadu, ja ŭžo budu ŭ budučyni».
Heta jašče nia samy epatažny ŭryvak z ramanu «Paluboŭnicy» Elfrydy Jelinek, ušanavanaj Nobeleŭskaj premijaj pa litaratury «za muzyčnyja patoki hałasoŭ i kontrahałasoŭ u jaje ramanach i pjesach, jakija z vyklučnaj moŭnaj starannaściu demanstrujuć absurdnaść hramadzkich kliše i ich pryhniatalnuju siłu».
Viadoma, pryhožaje piśmienstva nie abaviazkova pavinna być pryhožańkim (a navat i nie pavinna im być). Biassprečna, što praŭda žyćcia kaštoŭnaja sama pa sabie i jość estetyčnaj katehoryjaj. Kali źjava isnuje ŭ žyćci, na jaje adlustravańnie ŭ mastactvie, litaratury nie pavinna być tabu. Usio vyrašaje tolki talent. I ŭ hetym sensie pryhody jakoha-niebudź «čykaciły» dla sapraŭdnaha mastaka roŭnyja ŭźniosłamu pieršamu kachańniu dziaŭčyny-padletka. Adsiul na apisańni vylizvańnia čyjojści zadnicy ci rastruščvańnia pałavych orhanaŭ jak by taksama nie pavinna isnavać tabu — peŭna ž, takija rečy ŭ žyćci zdarajucca, to čamu b i nie?
Ja navat nia budu ŭžyvać słova «vyčvareńnie» — vyhladaje, seksapatalohija jak halina medycyny vyčerpvaje siabie. Ništo nie patalohija, usio — norma. I navat pajadańnie čałaviečych ekskrementaŭ maje svoj navukovy nazoŭ, nu a ŭ vypadku ŭdałaha adlustravańnia ŭ litaratury moža prynieści prestyžnuju premiju. Litaratura ž pry hetym, vyhladaje, chutka zrobicca pradmietam vyvučeńnia niejkaj novaj navuki — na miažy sutyknieńnia filalohii, hinekalohii i praktalohii.
Uhanaravańnie Nobeleŭskaj premijaj — heta suśvietnaje pryznańnie nia tolki asoby, ale i mastakoŭskaha metadu, stylu, uźviadzieńnie jaho, kali chočacie, u klasyčny kanon.
Poŭny varyjant artykułu čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii "Našaj Nivy"
Siarhiej Navumčyk
Ciapier čytajuć
Koŭł: My abmierkavali mahčymuju pajezdku Łukašenki ŭ ZŠA10
Kamientary