БЕЛ Ł РУС

Беларус расказаў, як правозіў ката самалётам з перасадкамі

19.11.2026 / 00:05

Nashaniva.com

Кот па імені Персік ляцеў з Мінска ў Албанію з перасадкай у Стамбуле. Ягоны гаспадар, мінчук Яўген Пісараў, у дэталях памятае, дзе прыйшлося пастаяць у чаргах, пабегаць і паўгаворваць работнікаў, піша «Мінская праўда». Толькі ля стойкі ў аэропорце з пераноскай у руках пачынаеш разумець, што часу застаецца ўсё менш, а рук увогуле не хапае.

Фота Яўгена Пісарава

Кот быў замацаваны за жонкай

Больш за ўсё часу ў мінскім аэрапорце ў сям'і пайшло не на чаргу да стойкі і не на надгляд, а на ветэрынарны кантроль, аплату сертыфіката і яго афармленне. Сталі яны там куды даўжэй, чым разлічвалі.

«Ехалі мы ўдвох з жонкай Дар'яй, — расказвае Яўген. — Кот быў замацаваны па квітку за жонкай. У жывёлы, аказваецца, ёсць не толькі гаспадар, які нясе пераноску і адказвае за ўсё на свеце, але і канкрэтны чалавек, на чый квіток яна аформлена, і з гэтага моманту сям'я ператвараецца ў маленькую дэлегацыю, дзе ў кожнага свая роля і свая зона адказнасці».

На надглядзе не хапае рук

«Пры кантролі Персік баяўся вылезці з пераноскі, вельмі хваляваўся, хоць яму давалі загадзя заспакаяльнае, — кажа суразмоўца. — Супрацоўнікі нічога такога не казалі і не зрабілі».

Пераноска ў незнаёмым месцы застаецца для ката адзіным прадметам, які пахне домам, і трымацца за яе ён будзе да апошняга, таму што ўсё астатняе вакол чужое, гулкае і занадта вялікае.

Сама працэдура разлічаная на чалавека з дзвюма свабоднымі рукамі, а ў таго, хто вязе жывёліну, свабодных рук няма зусім, і вось тут пачынаецца тое, пра што ў інструкцыях звычайна не пішуць.

«Яшчэ момант, што паралельна трэба зняць шмат рэчаў з сябе, зняць чаравікі, дастаць ноўтбукі з сумкі і ўсё кантраляваць», — пералічвае Яўген.

Стужка едзе, латкі з’язджаюць адзін за адным, ззаду стаяць людзі, якім таксама трэба паспець, і ўсё гэта адбываецца адначасова са спробай дастаць з пераноскі ката, які не хоча адтуль выходзіць.

Перасадка ў Стамбуле

Карміць ката ў палёце нельга, можа загойдваць, таму ежу ў дарозе не прапаноўвалі зусім. Ваду Персік піць не захацеў, а да перасадкі ў Стамбуле прайшло восем гадзін пасля першай таблеткі заспакаяльнага, і яму далі другую.

«Часу мала і ўсё бягом, з усімі рэчамі, а іх хапала, і з Персікам, і тэрмінал быў у самым канцы, паспелі ўпрытык да пачатку рэгістрацыі, — успамінае Яўген. — Праход быў такі ж, як і ў Беларусі, у мітусні, толькі яшчэ здымаецца абутак, і ўсё даўжэй».

На пытанне, ці не пазайздросціў ён у тую хвіліну людзям з адным заплечнікам і свабоднымі рукамі, гаспадар ката адказвае коратка.

«Моманту такога не было, думалі толькі, каб нармальна ўсё прайшло і ён перанёс палёт».

Сцюардэсы з ім размаўлялі

«Пасажыры лаяльна ўсе паставіліся, заўваг не было, хоць ён мяўкаў першую палову дарогі, — кажа Яўген. — Наадварот, сцюардэсы з ім спрабавалі размаўляць і ўсміхаліся».

Людзі, якія ляцяць з жывёлінай, больш за ўсё баяцца менавіта суседзяў па салоне, а Яўгену ў гэтым пытанні пашанцавала.

Сумка, якая не спатрэбілася

Дарожную сумку для Персіка сабралі па ўсіх правілах, а ў ёй ляжалі місачка, дадатковая пялюшка, шпрыц для вады, крыху корму і пакеты для пялюшкі. Але вось у дарозе не спатрэбілася нічога з гэтага спісу.

«З-за стрэсу нідзе не пайшоў у туалет: ні ў пераносцы, ні ў аэрапорце, — расказвае Яўген. — Толькі пасля прыезду на кватэру, і тое не адразу, бо быў на стрэсе».

«Пакармілі жменькай корму ўжо па прылёце, ён з задавальненнем з'еў усё», — кажа гаспадар Персіка.

Што ён параіў бы сабе ў мінскім аэрапорце

Калі б можна было адправіць адно кароткае паведамленне сабе, які стаіць у зале вылету з пераноскай у руках, Яўген напісаў бы вось што.

«Рэгістраваць жывёліну загадзя і прыехаць раней у аэрапорт з запасам часу».

Парада гэтая падыходзіць і для сабак, таму што паперы і чэргі ад віду жывёлы не залежаць, а вось запас часу залежыць толькі ад нас саміх.

Чытайце таксама:

Мінчанку са шпіцам высадзілі з аўтобуса — і ўсё па правілах, аказваецца

Паміж катамі ды іх гаспадарамі знайшлі гарманальную сувязь

Гэтыя мінскія каты маюць уласны гардэроб і наведваюць рэстараны — як жывецца Азуру і Прушы ФОТЫ

Пахаваць законна свайго хатняга любімца ў Беларусі можна толькі ў жывёльны могільнік. Парушэнне закону выглядае больш маральна прымальным для многіх

У Балівіі апісалі новы від дзікага ката. Такога не было больш за 100 гадоў

Каментары да артыкула