Čorny bumer, jon ža — čorny varanok

Nie paśpieli azirnucca, a ŭžo zakančvajecca ŭsienarodnaje abmierkavańnie novych Praviłaŭ darožnaha ruchu. Kali da 15 lipienia nia vykažaciesia, što vy dumajecie z nahody ŭklučeńnia «avaryjki» pry ruchu zadnim chodam, vaš biascenny hołas budzie stračany.

Apošni raz, kali nie pamylajusia, usienarodna abmiarkoŭvali brežnieŭskuju kanstytucyju 1977 h. Zdajecca, u narodu za hety čas nazapasiłasia patreba choć što-niebudź abmierkavać, tak što heta adčuvaje navat ułada. Ale čamu mienavita PDR? Čamu nie vidavy skład Čyrvonaj Knihi, śpis dazvolenych lekavych preparataŭ, daviednik Mienskaj telefonnaj sietki? U krajnim vypadku, vybarčaje zakanadaŭstva abo nazvy mienskich vulic?

Kažuć, što dabrabyt i, adpaviedna, stupień aŭtamabilizacyi siaredniaha biełarusa za tyja dva hady, što prajšli z zaćviardžeńnia papiaredniaj redakcyi praviłaŭ, vyraśli nastolki, što ciapier stanovišča na darohach datyčycca litaralna kožnaj siamji. Z hetym možna pahadzicca. Aŭtamabil imkliva robicca druhim domam, pryčym u adroźnieńnie ad pieršaha, całkam pryvatnaha, hety dom na kołach krasamoŭna adlustroŭvaje i sacyjalny status, i hramadzianskuju pazycyju kiroŭcy, i stupień jaho vychavanaści.

Nazirańnie za darožnym rucham nie spryjaje zachavańniu tradycyjnaha mitu pra biełaruskuju mentalnaść u toj jaho častcy, dzie havorycca pra talerantnaść, łahodnaść, rachmanaść. Jakaja typovaja reakcyja na «łacha», jaki niedastatkova chutka sastupiŭ darohu? Słušna, abahnać jaho i demanstratyŭna padstavić jamu dupu. Ličanyja adzinki prapuściać piešachoda na «zebry», u jaki koler jaje ni farbuj. Vyjaždžaje «łoch» z druharadnaj vulicy na mahistral, pa jakoj pavolna ciače aŭtamabilnaja raka, — chaj pačakaje z paŭhadziny, bo zachodni žest — padniataja ŭhoru ruka z adahnutaj dałońniu — u nas nia dziejničaje. Jak i inšyja praviły buržuazna-feadalnaj vietlivaści. Niezdarma ž mienavita my dali ŭschodniesłavianskamu śvietu himn aŭtamabilnaha mača — «Čorny bumer». Chamstva na darohach daŭno zrabiłasia nieadjemnaj častkaj biełaruskaha ładu žyćcia. Ale pryčym tut darohi? Chamstva panuje ŭsiudy, to čamu mienavita na darohach jano musić sastupać?

Kali b ja byŭ pravadyrom nacyjanalistaŭ, abviaściŭ by kampaniju za vietlivaść na darohach. Maŭlaŭ, sapraŭdny biełarus za rulom pavodzić siabie vyklučna pa-rycarsku, navat kali nia słuchaje ŭ dadzieny momant «Lehiendy Vialikaha Kniastva» i nia moža nazvać imiony ŭsich polnych hietmanaŭ VKŁ. I navat prydumaŭ by hetaj kampanii emblemu — što-niebudź aŭtamabilna-halantna-šlachietna-lićvinskaje, z kolerami nacyjanalnaha ściahu. I jaki-niebudź kodeks prystojnych pavodzinaŭ, i pryvitalny žest: «My z taboj adnoj KRYWI!» Ale ci nia dziela taho j spatrebilisia novyja praviły, kab praduchilić hetyja panskija vybryki? Kažuć, što nia budzie dazvoleny ŭdzieł u darožnym ruchu transpartnym srodkam sa źmianieńniami rehistracyjnych znakaŭ, markirovak kuzava, šasi i ramy, kali hetyja źmianieńni nie zarehistravanyja ŭ adpaviednym paradku. Don Kichot nie prajšoŭ by rehistracyi ŭ biełaruskaj DAI i nia zmoh by vyjechać na našy darohi pa svaje bieśśmiarotnyja podźvihi. Chaj viedaje: hetaja kraina — dla Sanča Pansy.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0