Viktar Dziatlikovič:

Kožnaja lehienda musić mieć bijahrafiju

Ź Viktaram Dziatlikovičam, aŭtaram knihi «Ich Mroja. Ich N.R.M.», hutaryć Siarhiej Budkin.

«NN»: Vy vynieśli ŭ nazvu knihi zajmieńnik «ich». Čamu nie «svaja» ci «naša»?

Viktar Dziatlikovič: Apaviadalnikami vystupajuć sami muzyki. Heta kniha pra ich ujaŭleńnie pra ŭłasnuju tvorčaść. Jość aŭtarskija momanty, dajuć svaju acenku tahačasnym padziejam i śviedki stanaŭleńnia i raźvićcia «Mroi». Ale asnoŭnaja ŭvaha nadadziena słovam Davydoŭskaha, Volskaha, Dziemidoviča, Laŭkova, Paŭłava.

«NN»: U knizie ŭsio praŭda ci jość i vydumka?

VD: Kniha dakumentalnaja. Hałoŭnaje, što chaciełasia, heta adnavić fakty, jakija ŭžo amal ścierlisia z pamiaci. Na niekatoryja momanty muzyki zabylisia, u hetym vypadku ŭratoŭvali hazetnyja publikacyi, chatnija archivy.

Hablujučy archivy, znajšoŭ šmat cikavych zdymkaŭ, jakija raniej nie publikavalisia, čarnaviki piesień. U knizie možna ŭbačyć niekalki varyjantaŭ «Troch čarapach» ci praŭki Alezisa ŭ pieśni «Mituśnia». Uładzia Davydoŭski pahadziŭsia pahavaryć, choć u svoj čas syšoŭ z «Mroi» z skandałam i doŭha dla jaho heta było balučaj temaj. Raspovied śviedkaŭ — Viktara Siamaški, Źmitra Padbiareskaha, Viktara Ivaškieviča — taksama maje vialikaje značeńnie. Kali ŭžo była napisana kniha, zrazumieŭ, što nie staje ŭspaminaŭ niekatorych ludziej. Naprykład, Kasi Kamockaj. Padčas napisańnia padavałasia, što možna abyścisia i biaź ich. Niekatoryja sami admovilisia hutaryć, jak hitaryst «Mroi» Vieniedykt Konieŭ-Pietuškovič.

«NN»: Volski nia ličyć «N.R.M.» praciaham «Mroi», ale Vy abjadnali historyi hrup u adnoj knizie.

VD: Ale paralelaŭ miž dźviuma kamandami šukać nie namahaŭsia. Sami muzyki ŭpeŭnieny, što jany hrali ŭ absalutna roznych hurtach. Tamu «N.R.M.» nie vykonvaje piesień «Mroi».

«NN»: Historyja «Mroi» padadziena vyčarpalna. Ale historyja «N.R.M.» abryvajecca na «Troch čarapachach».

VD: Nie chaciełasia pieratvarać knihu ŭ padručnik u najnoŭšaj historyi. Projdzie čas, i znoŭ naśpieje patreba zaniacca hrafamanstvam. Pieravydańnie čakaje svajho času. Jak čakajuć času knihi pra tvorčaść «Kramy», «Ulisu», «Novaha nieba», navapołacki rok... Kožnaja lehienda musić mieć svaju bijahrafiju.

«NN»: Vas možna ličyć aficyjnym bijohrafam «N.R.M.»?

VD: Ja napisaŭ pra ich knihu, bo byŭ ź imi znajomy i chacieŭ addać daninu pavahi. Ich tvorčaść žyvić i natchniaje. Ja šmat ježdžu pa śviecie, i kali ŭ mianie niama dysku ź ich pieśniami, pačuvajusia niaŭtulna. Pieśni Volskaha dapamahajuć znajści dušeŭny balans i pavysić nastroj. I ŭ znak padziaki ja zrabiŭ hetuju pracu.

∎

Aŭtar pieršaj knihi pra biełaruskuju rok-kamandu Viktar Dziatlikovič žyvie pamiž Mienskam i Maskvoj. Paśla historyi z aryštam Šaramieta i Zavadzkaha (Viktar tady pracavaŭ u ich kamandzie) vyrašyŭ źjechać u Rasieju. Staŭ karespandentam RTR. Adnak suviazi ź Biełaruśsiu nie hublaŭ, redahavaŭ sajt «N.R.M.», zrabiŭ internet-prajekt «Biełaruskaja Maskva». Paŭtara hodu tamu zadumaŭ napisać knihu pra «Mroju» — «N.R.M.», dziela čaho nieadnojčy jeździŭ u Miensk. Apošnija raździeły knihi aŭtar pisaŭ u lvoŭskim hateli padčas pamarančavaj revalucyi. Sioje-toje napisałasia ŭ kamandziroŭkach u Aŭhanistan, Čačeniju, na Tajmyr. Vyjšaŭ apovied nia tolki pra historyju hurtu, ale j kniha pra supiarečlivyja 1980-ja i 1990-ja — epochu Mroi.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0