Piša Todar Kaškurevič.
Niejak my ź siabram šukali padzarobak. Pa restaŭracyi. U adnym miastečku ŭ Zachodniaj Biełarusi adrestaŭravali ałtarny abraz zadarma.
Pasiabravalisia z ksiandzom, tak 35 hadoŭ niedzie, biełaruskamoŭny. Z pachodžańnia — pravincyjny vielmi. Ale padčas śviatoj imšy sapraŭdny žrec, charyzmatyčny, stylovy, pierakanaŭčy…
Pasiabravalisia. Adnaho razu, pryjechaŭšy, pili kavu. Ksiondz kaža: «Chłopcy, chadziem u plabaniju, niešta pakažu». Tam stajać słoiki z maleńkimi vužakami. Kaža: «Kabieta była pryniesła vužyka padbitaha mašynaj. Akazałasia vužychaj. Źniasła jaječki. Tak prykolna było hladzieć: u jajkach treščynki pajšli, a ź ich jazyčki małyja — liź, liź… Dyk, ciapier, vo, haduju vužoŭ. Ranicaj, kab ludzi nie bačyli, chadžu na raku, źbiraju konikaŭ i małych žabak. Daju vužykam jeści. Mahu hladzieć na heta časami… Chto viedaje, jak źmiei jaduć — viedaje… Vužaki adhadavalisia, vyraśli. Ksiondz: «Vo, słužu śviatuju imšu, ludzi ŭ kaściole, a heny vuž vielki taki ŭžo, paŭzie pasiarod kaścioła prosta da mianie da ałtara… Dyk ja jaho ŭ bok nahoj - tyc, tyc. Kab ludzi nie bačyli.
Pryjechaŭšy byŭ paźniej, pytajusia, ci vužy jościeka. Ksiondz — treba? Zara! Vynosić skryniu, a tam usio kišyć. Zasoŭvaje ruku tudy, dastaje. Heny? Na tabie jašče i dzievačku. Kaža: « Vo, i ksiondz Stanisłaŭ, i Uładysłaŭ prosiać, tre ŭsim dać…
Kryve-kryviejte siońniaka…
Ciapier čytajuć
«Biada, na vialiki žal, užo stupaje na paroh Siniavokaj». Ultymatum Zialenskaha Łukašenku: što budzie dalej?61
Kamientary