Čas Kuźmina

Lider «Miascovaha času» Aleś Kuźmin užo čatyry hady žyvie ŭ Niamieččynie.

Taksama Aleś Kuźmin čatyry hady nie davaŭ interviju biełaruskim žurnalistam. Kudy źnik muzyka, jaki vałodaje samym niezvyčajnym vakałam u ajčynnym roku, viedali tolki niekalki jaho siabroŭ. U 2002 hodzie Aleś pryniaŭ rašeńnie źjechać u Niamieččynu, i źviestak ad jaho ciaham hetych hod zusim nie było. Karespandent «NN» adšukaŭ jaho ŭ niamieckim horadzie Visbaden, kab pavinšavać z vychadam dvuch albomaŭ «Miascovaha času» na CD.

Na ekskursiju ŭ Połacak

«Biezumoŭna, pryjemnaja navina, choć hety čas adyšoŭ nazaŭždy», – u hołasie Kuźmina praskokvaje lohki akcent. Vyśviatlajecca, što pa-biełarusku ŭ Visbadenie niama z kim pahutaryć. Navat ź siamiejnikami. Žonka Kuźmina pachodzić z Uzbekistanu, a dvoje jahonych dzietak naradzilisia ŭžo ŭ Niamieččynie. Aleś planuje zvazić ich na ekskursiju na svaju radzimu – u Połacak, pra jaki jon im tak šmat apaviadaje. «Jany pavinny pabačyć Safiju», – z nastalhijaj kaža muzyka. Biełaruskaj historyjaj zacikavilisia i jaho tutejšyja siabry, asabliva kali dačulisia, što ŭ Połacku šmat stahodździaŭ tamu znachodziłasia filija «Hanzy» – kupieckaha sajuzu, jaki paspryjaŭ uzbahačeńniu Niamieččyny. «Dla ich heta było adkryćcio», – śmiajecca Aleś. Jon pryznajecca, što ź ciaham času ŭ jaho źjavilisia inšyja zacikaŭleńni, i muzyka adyšła na druhi plan. Byłaja rok-zorka zajmajecca ŭstanoŭkaj kandycyjaneraŭ, zredčas dziela zabavy piša pieśni i, pavodle ŭłasnaha pryznańnia, bolš hladzić nie napierad, a azirajecca nazad, razvažaje, što moža pakinuć dzietkam. Sioleta jon spraviŭ svajo sarakahodździe i kaža, što ciapier vyhladaje zusim nie jak rok-hieroj: «Miascovy čas» – hieroi minułaha. Navošta viartac-ca ŭ rok-n-roł? Tam ciapier praviać inšyja». Kuźmin sočyć za biełaruskaj muzykaj praz «Tuzin Hitoŭ», ale nie biarecca kazać pra jaje stan: «Nie mahu ja aceńvać niko-ha, ja i piatnaccać hadoŭ ta-mu moh aceńvać tolki svoj hurt», – ścipła zaznačaje jon.

Čas «Miascovaha času»

Roŭna piatnaccać hadoŭ tamu «Miascovy čas» zapisaŭ u Mazyry albom «Naša ŭskraina». Ciapier heta klasyka našaha roku. «Tady čas byŭ taki – natchniacca možna było ni z čaho, prosta ad uśviedamleńnia taho, što pryjšoŭ naš čas. Muzyka stałasia dla nas žyćciom», – uzhadvaje Aleś. Dziva, ale lider adnoj z samych viadomych ajčynnych rok-kamandaŭ nia mieŭ bazavaj adukacyi pa biełaruskaj movie. U tyja časy baćki, kali adzin ź ich rasiejec, mahli vyzvalić ad vyvučeńnia biełaruskaj movy svaich dziaciej. «Ja byŭ zadavoleny – adnym pradmietam stała mieniej», – raspaviadaje ciapier muzyka. Cikavaść da movy pryjšła ŭ jaho razam z rok-n-rołam dy z ułasnym žadańniem padvučyć historyju. «I tady mianie achapiŭ honar za ziamlu, na jakoj ja žyvu», – kaža Aleś. Kaniečnie, jon nie zabyvajecca na hurt «Mroja» i Alesia Arkuša, jakija dapamahli hurtu «Miestnoje vriemia» stać «Miascovym časam». «Ja b schłusiŭ tabie, kali b skazaŭ, što nie nastalhuju pa tych časach», – kaža Aleś.

Čužanica

Ale ciahnułasia takaja tvorčaja idylija niadoŭha. «Miascovy čas» hučaŭ na biełaruskim radyjo, jaho čaściakom zaprašali na ajčynnaje telebačańnie, a razam z tym hurt nabyvaŭ papularnaść u Polščy. Ale adnojčy heta ŭsio pierapyniłasia. Pryjšoŭ novy čas, u varunkach jakoha «Miascovy čas» nia moh isnavać. Zrešty, nia tolki jany. Vydaŭšy «Tancy na dachu», sčach «Ulis». Dziakujučy vysiłkam Korania, jon adžyŭ, ale heta była ŭžo inšaja kamanda. «Mroja» nie ŭpisvałasia ŭ novuju hramadzkuju sytuacyju dy išła da samaraspadu. Aleś Kuźmin adčuŭ hety złom i bolš nia zdoleŭ napisać anivodnaj pieśni. «Rezka paŭstała prablema hrošaj, dakładniej – ich adsutnaści. Natchnieńnie paprostu źnikła. Źnikła i adčuvańnie suhučča z časam». «Miascovy čas» raspaŭsia, kab praź niekalki hod zrabić sprobu adradžeńnia z dosyć słabym albomam «Chali-Hali» i razyścisia nazaŭždy. «Mnie patrebnyja byli pieramieny, bo ŭ Biełarusi ja ŭžo nia moh zmahacca z dumkaj, što ja tut čužy, – pryznajecca ciapier Kuźmin. – Ci pravilny krok ja zrabiŭ, zdoleju skazać, jak projdzie čas».

Siarhiej Budkin

❏

«Miascovy čas» – «Moj dom» (1989); «Uskraina» (1990).

BMA Group, 2006.

Pavialičyć

Narakańni ŭ bok vydaŭcoŭ: nie paznačany ani proźviščy ŭdzielnikaŭ lehiendarnaje kamandy, ani aŭtary piesień.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0