Adzin biełarus u tredsach vyrašyŭ vyśvietlić u suajčyńnikaŭ, za što mienavita jany lubiać svaju krainu. Adkazy ŭ kamientarach skłalisia ŭ mazaiku, dzie pobytavy kamfort susiedničaje z vysokaj paezijaj, a honar za pradukty — ź vieličču historyi.
«Za što vy lubicie Biełaruś? Litaralna adzin skaz. Chiejtary — mima» — spytaŭ były aktyvist Mahiloŭskaha adździaleńnia arhanizacyi «Aktyŭnymi być fajna» (u 2021‑m hodzie likvidavana ŭładami) i kiraŭnik Mahiloŭskaha filijała stvoranaha KDB na čale ź Juryjem Vaskrasienskim «Kruhłaha stała demakratyčnych sił» Siarhiej Tyškaviec u svaim treds. Adkazy jon sabraŭ jak čakanyja, tak i niečakanyja.
Ludzi napisali, što lubiać Biełaruś za adčuvańnie spakoju i biaśpieki, za jakaść tavaraŭ, a taksama mientalitet žycharoŭ:
«Mahu prahulacca ŭnačy bieź mituśni. Čyścinia, pavaha adzin da adnaho».
«Biaśpieka, čyścinia, mientalitet, utulnaść, jakasnyja tavary, servis, marudnaść u dobrym sensie (bieź mituśni, honki za pantami), lasy, dastupnaja miedycyna, tavary sa škła «Niomanskija». Niešta papłyła… lublu svaju krainu».
«Mientalitet, uzrovień kultury ŭ hramadstvie, dastupnaść miedycyny, dobryja, smačnyja i jakasnyja pradukty. Biełaruś — heta kraina dla žyćcia».
«Ludzi. Kaŭbasy i małočka. A, jašče kandytarka / zhuščonka».
Dla inšaj častki kamientataraŭ luboŭ da krainy niemahčyma vymierać materyjalnymi dabrotami. Dla ich heta niešta imanientnaje, dadzienaje pa pravie naradžeńnia.
«Nie za kaŭbasu. Prosta za toje, što heta maja Radzima. Tut pachavanyja maje baćki. Tut naradzilisia maje dzieci. Tut ja była ščaślivaja».
Ludzi adznačajuć, što luboŭ da Radzimy — heta toje, što majem: «Pa zmaŭčańni. Heta maja Radzima», — piša niechta.
«Ja tut naradziŭsia, vyras i žyvu».
«Za toje, što jana maja i ja ŭ joj. Jana maja Radzima. Hetaha dastatkova».
«Lublu, tamu što ja tut naradziłasia, tut žyvuć maje baćki, dzieci, unuki, siabry, kalehi. Heta maja Radzima, sa svaimi charastvami i niedachopami».
«Jak mamu. Prosta tak. Biezumoŭna. Ale caniu jaje pryrodu, klimat, kulturu, movu i ludziej», — tłumačać inšyja.
Šmat dla kaho luboŭ da Biełarusi — heta nie stolki pra krajavidy, kolki pra samich ludziej i toje, što ŭ ich unutry:
«Za čyściniu va ŭsim navokał: u adnosinach, pačućciach, pryrodzie», — piša niechta.
Inšyja dadajuć:
«Dla mianie luboŭ da Radzimy — heta luboŭ da ludziej pierš za ŭsio. Vielmi lublu biełaruskuju viosku — u joj žyvie duša naroda».
«Za movu, ludziej i biaskoncuju prahu svabody».
Jak by ŭ praciah niechta z karystalnikaŭ pakinuŭ zdymak svajoj tatu sa słovami ź vierša Uładzimira Niaklajeva «Naš ściah»:
«Biaskonca naša mara ab svabodzie
Viadzie nas pa ziamli i pa vadzie,
Jak sonca, što nikoli nie zachodzie,
Jak zorka, što nikoli nie ŭpadzie».
«Historyja, mova, hłybinia», «Mova, ludzi, pryroda», — praciahvajuć pieraličvać karystalniki.
U niekatorych tłumačeńnie vyhladaje całkam utylitarnym:
«Za toje, što nie zabanili telehram, jutub, instu, dyskord i inšyja žyćciova važnyja prahramy», «U nas pracujuć prahramy biez VPN».
Niekatoryja pakinuli vielmi paetyčnyja pryznańni jak u lubovi da Radzimy ŭ cełym:
«Lublu ciabie, maja Biełaruś, za vočy tvaje sinija azior, za ziamlu tvaju čornuju jak smol, za błakitnyja vobłaki, ź jakich hladziać na nas našy prodki, za vasilki tvaje sinija jak ślozy ščaścia, za łuhi tvaje zialonyja i ranišniuju rasu pad nahami, za lasy tvaje hustyja, dzie błukajuć źviary roznyja, za toje, što ŭsim jość miesca na hetaj dobraj ziamli ź luboŭju ŭ sercy. Maja pryhažunia. Maja kraina».
Tak i da kankretnaj miascovaści:
«Maja Biełaruś. Lublu svoj horad Babrujsk. Lublu Biełaruś za jaje cišyniu i hłybiniu. Za ludziej ź ciopłym sercam i spakojnaj siłaj. Za ranišnija tumany, sosny, čystaje pavietra i adčuvańnie domu. A Babrujsk — heta asobnaja luboŭ. Moj horad z charaktaram, humaram i sapraŭdnaj dušoj. Tut usio pa-sapraŭdnamu: ludzi, vulicy, uspaminy. Dzie b ja ni była — sercam ja zaŭsiody ŭ Babrujsku».
Adhuknulisia i zamiežniki, jakija paśpieli adčuć biełaruskuju haścinnaść:
«Była dva razy ŭ Biełarusi i zaraz majo asiarodździe — amal 80% mienavita jany. Tak što LUDZI — heta samy hałoŭny faktar! Usie vielmi kłasnyja, dobryja i dušeŭnyja. Ježa — małočka, kaŭbasy. Adzieńnie — vielmi impanujuć miascovyja brendy, chaču sabie zakazać paru rečaŭ. Nu i čysta ŭ vas vielmi, šalona spadabaŭsia Minsk i Brest».
Pryznajučysia ŭ lubovi da Biełarusi, niekatoryja vykazvajuć i krytyku, padkreślivajučy, što Radzima i dziaržaŭnaja sistema — heta roznyja rečy:
«Lublu Biełaruś, ale nie lublu…»
«Lublu za bahatuju historyju, ź jakoj siońnia ŭłada vykreślivaje padziei i postaci, jakija jość vialikaj nahodaj dla honaru našaha naroda. Lublu za šmathrannuju kulturu, častkaj jakoj źjaŭlajucca taksama jaŭrejskija, tatarskija, polskija i navat niamieckija elemienty, jakija siońnia ŭłada vykreślivaje z našaj identyčnaści na karyść «ruskaha śvietu». Lublu za dobry pracavity i šmatpakutny narod ź nievierahodnaj prahaj da svabody, jaki stahodździami sprabavali źniščyć vonkavyja vorahi, a siońnia — ułasnaja ŭłada».
I cytujuć kłasikaŭ, čyje słovy siońnia hučać asabliva aktualna.
Uładzimira Karatkieviča:
«Možna ŭsio: puścić kachańnie dymam,
Ŭziać i zaniadbać minuły šlach.
Ale tolki nie lubić Radzimy
Z čornaju paviazkaj na vušach,
Z čornaju paviazkaj na vusnach,
Z čornaju paviazkaj na vačach…»
«Na Biełarusi Boh žyvie», —
Tak kaža moj prosty narod.
Tuju praŭdu śćviardžaje rasa ŭ travie
I adviečny zor karahod.
Tuju praŭdu śćviardžaje
Upartaść chval,
I prodkaŭ zapaviet,
I movy załataja stal,
I našych dum suśviet».
A taksama Maksima Bahdanoviča:
«Biełaruś, tvoj narod dačakajecca
Załacistaha, jasnaha dnia.
Pahladzi, jak uschod razharajecca,
Skolki ŭ chmarkach zalotnych ahnia…»
Ciapier čytajuć
Ejsmant: Łukašenka nie zmoža palacieć na Samit miru ŭ ZŠA, bo pavietranaja prastora Jeŭropy dla jaho zakrytaja21
Kamientary
A jeŝie razdražajet vypiendriež ( prisuŝij, naprimier, impierskim narodam tipa rośsijan) i ich ponty, a otsutstvije pontov nravitsia v sootiečiestvieńnikach