Dzień surka ci ŭsio ž taki Dzień vožyka?

Siońnia ŭ śviecie adznačajecca Dzień Surka. Heta tradycyjnaje amierykanskaje śviata z kožnym hodam nabiraje ŭsio bolšuju papularnaść.

Mienavita 2 lutaha žychary ZŠA i Kanady sprabujuć daviedacca ci chutka nadydzie viasna.

Ličycca, što siońnia treba nazirać za pavodzinami surka, jaki vyłazić sa svajoj nary. Kali dzień pachmurny, i surok nie ŭbačyć svajho cieniu, jon spakojna pakinie svaju naru, i tady chutka nadyjdzie viasna.

Kali ž dzień usio ž taki soniečny, i surok ubačyć svoj cień, jon schavajecca nazad i jašče šeść tydniaŭ ludziam daviadziecca žyć pa zakonach zimy. Pra svaje adnosiny da hetaha śviata raspaviadaje biełaruski muzyka Alaksandr Pamidoraŭ:

«Nu ja nie viedaju, heta ŭsio ź dziciačych kazak pachodzić. I pakolki amierykanski narod — heta vielmi dziŭnaja źjava, heta taki niezaŭsiody smačny kaktejl z roznych nacyj i ludziej. Ja nie baču asablivaha sensu heta śviata niejak zaŭvažać na našaj terytoryi.

Asabliva ŭ hetym hodzie, kali ŭ nas usie žyvioliny, jakija musili pakłaścisia ŭ zimovuju śpiačku, usio badziajucca pa lasach. Biednyja vožyki, babry i miadźviedzi pakutvajuć».

Źvierniemsia da historyi. Tradycyja nazirać za pavodzinami žyviołaŭ, i pa ich prahnazavać nadvorje źjaviłasia jašče ŭ Staražytnym Rymie. Druhoha lutaha tam adznačaŭsia Dzień vožyka.

Mietearałahičny prahnoz u rymlan budavaŭsia anałahična: pa pavodzinach razbudžanaha źviarka, tolki zamiest surka ŭ ich byŭ vožyk. Ličycca, što žychary Zachodniaj Jeŭropy zachavali hetuju tradycyju i ŭ bolš poźni čas jana razam ź pieriesialencami trapiła ŭ Amieryku.

Na žal, u Paŭnočnaj Amierycy vožyki nie vodziacca, voś i daviałosia surkam zamiaščać ich. Ci ŭkaranicca hetaje śviata ŭ našaj krainie? Na hetuju temu razvažaje fiłosaf Valancin Akudovič:

«Ja nie dumaju, što ŭ śviata Dnia surka jość na našych ziemlach budučynia. Chutčej, niejkija marhinalnyja supołki, dziela ekzotyki jaho i mohuć adznačać, ale ž toje, što hetaje śviata moža zakranać niejkuju sutvu našaj mientalnaści, našaha ładu žyćcia, našych tradycyj, nie, ja nie ŭpeŭnieny.

Prynamsi ja staŭlusia da hetaha skieptyčna. Chacia, kali niekaha hetaje śviata zacikavić, i jon pasprabuje pieranieści jaho na našu hlebu — cudoŭna! Čym bolš śviataŭ — tym lepš. Žyć nie tak viesieła, kab admaŭlacca ad dadatkovych śviataŭ».

Aficyjnym hetaje śviata stała nie adrazu. Tolki ŭ 1886 hodzie ŭ amierykanskim horadzie Pankstoun surka pryznali i nadali imia Vialiki Fił, a horad stali nazyvać «Suśvietnym centram nadvorja».

Kožny hod 2 lutaha tam źbirajucca tysiačy hledačoŭ, jakija ź nieciarpieńniem čakajuć, što ž im pradkaža na hety raz Fił? Na žal, pa dadzienych statystyki, prahnoz ździajśniaŭsia mienš čym u 40%.

Čaściej za ŭsio hety dzień prypadaje na siaredzinu zimy, a sapraŭdnaja viasna pačynajecca tolki naprykancy sakavika. Atrymlivajecca, što niezaležna ad taho, ubačyć surok svoj cień ci nie, viasna ŭsio roŭna pryjdzie nie raniej, čym praz šeść tydniaŭ...

Ale kali vas usio ž taki zacikaviła hetaje śviata i źjaviłasia žadańnie samamu pasprabavać zrabić prahnoz nadvorja na bližejšy čas — lacicie ŭ les, šukajcie tam vožyka i nazirajcie za jaho pavodzinami. Choć heta i nie surok, adnak, mahčyma, i jon zmoža pradkazać nadychod viasny.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0