«Biełarusy haścinnyja, ale heta nie značyć, što my radyja turystam, što pryjechali «prosta pabuchać»

Anatol Haniec, haspadar siadziby «Hanka»: Pradbaču, što niekatoryja kalehi skažuć: «Niama čaho vyłuzvacca! Pryjechali turysty — i dziakuj Bohu. My nie nastolki bahatyja, kab raskidvacca haściami!»

Na Novy hod i Kalady biełaruskija ahrasiadziby vielmi zapatrabavanyja — heta fakt. Adznačać śviaty na pryrodzie, u sielskaj hłušy ciapier modna i prestyžna. I heta sapraŭdy vydatna: turystaŭ čakajuć ciapło i ŭtulnaść, smačnyja chatnija stravy i napoi, haścinnaja atmaśfiera, mahčymaść padychać śviežym pavietram, sustreć Novy hod la sapraŭdnaj žyvoj jełki… A dla siadzibaŭ, čaho tut chavać, śviaty — zaŭsiody dobry sposab zarabić, tamu što mižsiezońnie čaściakom takoj mahčymaści nie daje. My z radaściu i zadavalnieńniem sustrakajem haściej.

Na navahodni tydzień da nas vyrašyli pryjechać turysty z Maskvy — cełaja kampanija. Apłacili bieznajaŭnymi. My čakali ich da abiedu, jak było ahavorana papiarednie, ale jany pryjechali rana ranicaj. My pačali mitusicca, vyjšli im nasustrač, pa narodnym zvyčai vynieśli chleb-sol, zaprasili ŭ chatu. Ale spačatku, jak by ź inśpiekcyjnym vizitam, zajšli dźvie damy z kampanii. I pačalisia pretenzii i «raspalcoŭka». Vyjaviłasia, što ŭ haścioŭni im nie chapaje… vialikaj kanapy i płaźmiennaha televizara: maŭlaŭ, my chočam adnačasova jeści, lažać na kanapie i hladzieć televizar. A adzin z haściej zajaviŭ: «Ja što, ceły hod pracavaŭ, kab siadzieć na draŭlanych kresłach?!" Potym im nie spadabałasia, što spalnyja pakoi znachodziacca ŭ inšym domie, raźmieščanym za mietr ad pieršaha: «Jak? My jašče i chadzić pavinnyja tudy-siudy?» Zatym na scenie źjavilisia dzieci, pryčym značna mienšyja i bolšaj kolkaściu, čym ahavorvałasia zahadzia.

My zaŭsiody prymajem siemji i dobra stavimsia da dziaciej. Ale kali my ŭbačyli, što ŭsio, čym my ŭpryhožyli dom, parvana, raźbita i valajecca na padłozie, a dzietki rvuć na častki moj harmonik, jakomu biez małoha 200 hadoŭ, my niejak zasmucilisia.

Ale kali my abmiežavalisia zaŭvahaj, to adna z matul vybuchnuła niecenzurnaj łajankaj. Našy padrychtoŭki da sustrečy Novaha hoda i ich znachodžańni ŭ nas, scenar, prahułki, ekskursii, katańnie na koniach — usio było zabrakavana ŭ hrubaj formie. Nam było skazana jasna i adkryta: «Ničoha nie treba. My siudy prosta pabuchać pryjechali». Ja adrazu ŭjaviŭ, u što pieratvorycca naša ŭtulnaja siadziba paśla takich haściej, i skazaŭ: «Ja viartaju vam vašu pieradapłatu, choć pa damovie mahu nie viartać, i znajdu vam inšuju siadzibu, ale praź siłu ŭśmichacca vam ceły tydzień ja nie chaču».

Jany, praŭda, užo pieradumali i vyrašyli, što im usio padabajecca, ale hałoŭnaje, što ja nie pieradumaŭ i raźvitaŭsia ź imi biez škadavańnia. My zastalisia na Novy hod biez turystaŭ, ale praz heta nie asabliva sumavali: lepš nijakich haściej, čym takija. Bolš za toje, ja liču, što siońnia bolšaść siadzibaŭ u Biełarusi adyšło ad «čarkava-škvarkavaha» pryjomu turystaŭ, ich haspadary ŭžo dumajuć pa-inšamu. Kali ŭziać, da prykładu, siadziby Vałožynskaha rajona, to na kožnaj raspracavana pa niekalki animacyjnych prahram, varyjantaŭ pachodaŭ, aktyŭnaha i paznavalnaha adpačynku. Tak što prosta «pabuchać» — heta nie da nas, heta ŭčorašni dzień!

Nie, ja nie chaču skazać, što rasijcy i navat maskvičy ŭsie adnolkavyja. 3 studzienia da nas pryjechała siamja z troch pakaleńniaŭ. I taksama maskvičy. Ale heta byli najšanoŭniejšyja ludzi: vychavanyja i kulturnyja. Naša prahrama, raspracavanaja z turapierataram, im vielmi spadabałasia. Im było ŭsio cikava. Kožny viečar jany abmiarkoŭvali ŭbačanaje i kazali, što ŭbačyli Biełaruś zusim inšymi vačyma. I my rasstalisia ź imi paśla tydniovaha znachodžańnia siabrami. Tak što majo hłybokaje pierakanańnie: tak, my pracujem dla turystaŭ i dziela turystaŭ. Ale adkrytaje chamstva i prynižeńnie ŭsio-tki tryvać nie pavinny.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0