Kapitan chakiejnaj zbornaj Biełarusi Uładzimir Dzianisaŭ prakamientavaŭ niaŭdały pajadynak z francuzami i pryjšoŭ da vysnovy, što prablema chutčej za ŭsio nie ŭ trenieru.
— Uładzimir, takoje pačućcio, što nas suročyli: niedarečnyja šajby ŭ našy varoty, niezaličanyja našy — u čužyja. Potym skandał, ciapier voś — traŭma Kavala…
— Hłupstva, nie treba śpisvać niaŭdačy na tahaśvietnyja siły. Sami siabie my i suročyli. Prajhrajem francuzam druhi hod zapar. Niama kamandnaj hulni, zabić nie možam. Uryŭkami niešta vydajem — i ŭsio.
— Traŭma Kavala paŭpłyvała na vynik?
— Nie dumaju. Vitalika, viadoma, škada, ale i Milčakoŭ,
— Sapraŭdy, parazy ad Francyi pieratvarajucca ŭ sistemu…
— Pra što i kažu. Byŭ Zacharaŭ, Zankaviec, ciapier voś Chiejkila — treniery źmianiajucca, vynik zastajecca. Značyć, reč u sistemie, niešta treba mianiać. U tym liku i nam, hulcam, sieści, padumać, praanalizavać, što nie tak i jak heta vypravić.
Usie ž razumiejuć, što zaraz, kali vierniemsia dadomu, daviadziecca, jak strausam, zasoŭvać hałavu ŭ piasok ad soramu za naš vystup. I ŭsio ž hałoŭnaje — zrabić vysnovy na budučyniu. Zrazumieć narešcie, u čym prablema.
— Da zaŭtrašniaha matču z Kanadaj nie spraviciesia?
— Nie viedaju… Ale ŭ lubym vypadku treba vychodzić i bicca.
— Kapitanu ŭ takija momanty ciažej za astatnich?
— Viadoma, niaprosta.
Ciapier čytajuć
Koŭł Łukašenku: Tabie treba być bolš aściarožnym, za stałom kiepskich pacanoŭ zastaŭsia adzin ty10
Kamientary