Skandały pierad hala‑kancertam «Dźviuch zorak»

Moža, teleprajekt ANT «Dźvie zorki» ŭsim i nadakučyŭ, jak zajaŭlali mnohija hledačy, ale pa hała‑kancertu, jaki prajšoŭ u Pałacy Respubliki, hetaha nie skažaš. Narodu ŭ zale było dastatkova — va ŭsiakim razie, nie mienš, čym na zvyčajnych «zbornych» prahramach. Pryčym kali častka ludziej pryjšła pa zaprašalnikach i reahavała na padziei nie vielmi žvava, to tyja, chto nabyŭ bilety, źjavilisia z kvietkami i fotaaparatami, a na vystuplenni ŭpadabanych duetaŭ nie škadavali dałoniaŭ.

Zrešty, jak usio adbyvałasia na scenie, budzie bačna ŭ televiersii — jak zapeŭniŭ Jahor Chrustaloŭ, jaje ANT pakaža praz dva tydni. A samaje cikavaje, jak zvyčajna, prachodziła za kulisami, dzie artysty niervova čakali svajho vychadu i horača pieražyvali za inšych — ciapier užo nie kankurentaŭ, a «saŭdzielnikaŭ».

U prahramie my sa zdziŭleńniem zaŭvažyli duet Dzmitryja Kačaroŭskaha i Natałli Navažyłavaj, jakija, pavodle papiaredniaj infarmacyi, u spisach nie značylisia. Akazvajecca, televizijniki abmianialisia aficyjnymi piśmami z Finbierham (Dzima Kačaroŭski — jakraz salist Nacyjanalnaha dziaržaŭnaha kancertnaha arkiestra), i toj usio ž daŭ zhodu na ŭdzieł svajho artysta ŭ kancercie. I heta pry tym, što hała‑kancert supravadžaŭ Prezidencki arkiestr, jaki z arkiestram Finbierha, miakka kažučy, nie siabruje...

A voś narodny artyst Biełarusi Mikałaj Skorykaŭ zastaŭsia viernym svajmu abiacańniu i na scenu nie vyjšaŭ. Jon, kažuć, dahetul kryŭduje na telekanał — nie vieryć, što za ichni duet z dyrektaram Biełdziaržcyrka prahałasavali tolki 2 tysiačy čałaviek. Jaho partniorša, Taćciana Bandarčuk, demarš padtrymała, choć joj i prapanoŭvali vystupić z kimści inšym.

Dla Viktoryi Aleški (na fota), naadvarot, adsutnaść u Minsku partniora pa teleprajektu Alesia Muchina prablemaj nie stała. Litaralna za dzień jana adrepieciravała duet ź viadučym ANT Jaŭhienam Łaškoŭskim. Tamu daviałosia prajavić cudy sprytu i łoŭkasci, kab paśpieć pieraapranucca, vystupić, znoŭ źmianić za scenaj kaścium i jak ni ŭ čym nie byvała zaniać miesca viadučaha hała‑kancerta «Dźviuch zorak».

Darečy, Aleška była adnoj ź niamnohich vystupoŭcaŭ, chto, zdajecca, zusim nie niervavaŭsia — błukała za kulisami z aniolskaj uśmieškaj. Dla hetaha jość usie padstavy: tydzień tamu Vika vyjšła zamuž za kalehu pa scenie, salista Maładziožnaha teatra estrady Dzmitryja Siarhiejeva.

— My svaje adnosiny nie chavali, ale i nie afišavali, — raskazała Viktoryja Aleška. — U teatry, dzie my abodva pracujem, usie ŭsio daŭno viedali — my ŭžo try hady razam, dy i na hastrolach daŭno žyli ŭ adnym numary. Tak što i viasielle było scipłaje takoje. U viasielnaje padarožža, naturalna, chaciełasia b źjezdzić, tym bolš zaraz takoje cudoŭnaje nadvorje... Ale ŭ nas budzie vialiki hastrolny tur «Za Biełaruś», jon praciahniecca da 3 lipienia, tam adrazu pačniecca «Słavianski bazar». U pryncypie, my vielmi spadziajomsia na žnivień, marym pajechać u kruiz na łajniery.

Śpiavačka śćviardžaje, što jany z mužam adno adnaho cudoŭna razumiejuć, dapamahajuć i navat robiać toje‑sioje razam: u ich jość try duety. «Ale naŭrad ci my staniem takim duetam i na scenie i ŭ žycci, jak Alaksandr Cichanovič i Jadzviha Papłaŭskaja, kožny praciahnie svaju solnuju karjeru», — miarkuje Vika.

Pakul Aleška dzialiłasia radaściami siamiejnaha žyćcia, u kalidorčyku raznosiŭsia pryjemny baryton. Heta raśpiavaŭsia Ženia Bułka, repiecirujučy svaju partyju Razanava z rok‑opiery «Junona» i «Avoś». Uvohule, śpiavajučy rezident «Kamiedzi Kłab» dziŭnym čynam paśpiavaŭ usio — i ŭdakładnić čarhu svajho vychadu na scenu, i paśpiavać, i pažartavać, i pasprabavać siesci na špahat, i sfatahrafavacca z prychilnikami, jakija nieviadomymi šlachami prasačylisia za kulisy. I jašče pakryčać hramavym hołasam z adnaho kanca kalidora ŭ druhi: «Ja spako‑ojny!».

Alaksiej Chlastoŭ apošnim časam chodzić u Pałac Respubliki, jak na pracu — litaralna dniami tut adbyŭsia treci solny kancert artysta, na arhanizacyju jakoha spatrebiłasia nadta mnoha sił i ludziej. Pry ŭsich prablemach zdaralisia i zabaŭnyja situacyi: niezadoŭha da pačatku prahramy ledźvie nie zhubilisia štany ad kancertnaha kaściuma śpievaka. «Daviałosia b vyjsci ŭ pinžaku i trusach», — sumna žartuje Alaksiej. Darečy, na «solniku» ŭpieršyniu prahučała novaja pieśnia Chlastova «Dźvie zorki», ale da adnajmiennaha teleprajekta jana nijakaha dačynieńnia nie maje — prosta pryhožy duet.

Žanet i Hienadź Davydźka pakinuli svaje hrymiorki tolki dziela vychadu na scenu i ahulnaj finalnaj piesni, a potym znoŭ schavalisia za dźviaryma. Śpiavačka była čymści vidavočna rasstrojenaja, praktyčna ni z kim nie razmaŭlała. Kali Papiałuška, źbiahajučy z balu, pakinuła na lesvicy tuflik, to ŭ dadzienym vypadku praź niejki čas za kulisami my ŭbačyli bieła‑błakitny valonak, vielmi padobny pa stylu da «Śniahurkinaha» kancertnaha ŭboru Žanet.

Pradziusar ANT Jahor Chrustaloŭ, jak chłopčyk, stajaŭ za bakavymi parćjerami i ŭschvalavana adsočvaŭ kožny duet, ad Ili Mićko i Eleanory Jazierskaj da Taćciany Rudakoŭskaj i Jaŭhiena Łaškoŭskaha. Tolki potym, pierakanaŭšysia, što ŭsio prajšło jak śled, daŭ niekalki kamientaryjaŭ.

— Jahor Viačasłavavič, praciah šoŭ «Dźvie zorki», kažuć, užo rychtujecca?

— Tak, jon pačniecca ŭ novym viaščalnym siezonie, chutčej za ŭsio, z tym razlikam, kab zaviaršyć bližej da Novaha hoda i zrabić vidoviščnaje finalnaje šoŭ. Niekalki par my ŭžo prydumali. Ale svabodnych «vakansij» taksama chapaje. Pryncyp padboru duetaŭ budzie toj ža samy: adzin prafiesijny vykanaŭca i adzin nieprafiesijanał, papularny čałaviek, jaki dasiahnuŭ pośpiechaŭ u svajoj śfiery. (Heta Chrustaloŭ tłumačyć užo nie tolki žurnalistam, ale i niejkamu aktyŭnamu hledaču, jaki vykazaŭ žadańnie zapisacca na nastupnaje šoŭ. — Aŭt.). Što datyčycca viadučaha, žury — pakul nie viedaju. Anatol Ivanavič Jarmolenka, naprykład, prapanoŭvaŭ svaje pasłuhi — papracavać razam z Volhaj Siarožnikavaj u artystyčnym bary.

— U Rasii pary składalisia nie tolki pa pryncypu «mužčyna—žančyna», byŭ, naprykład, jarki duet Siarohi i Žyrynoŭskaha. U nas adnapołych duetaŭ nie pradbačycca?

— Čamu ž, u nas jość takaja prapanova, ale heta budzie vielmi vialiki skandał, tamu padrabiaznaściaŭ ja pakul nie raskryju.

— Chutka u ANT dzień naradžeńnia. Što ŭ suviazi z hetym płanujecca?

— Budzie šeść vialikich kancertaŭ, u tym liku tradycyjnaja «Noč ahniu» ŭ Mirskim zamku i «Kupalle Iryny Darafiejevaj». Taksama padrychtavana niekalki vidoviščnych i jarkich teleprajektaŭ — voś hety hała‑kancert, vialiki fiestyval «Kamiedzi Kłab», vystupleńnie kamandy KVZ «ČP»... Słovam, u nas uvieś červień budzie vielmi nasyčany.

— Chodziać upartyja čutki, što akramia «Dźviuch zorak‑2», ANT razdumvaje nad zakupkaj farmatu telešoŭ «Karol rynhu»...

— My abmiarkoŭvali heta pytańnie, i pakul vyrašyli admovicca ad hetaj idei. Pa‑pieršaje, u nas siehmient ludziej, jakija zachaplajucca mienavita boksam, vielmi nievialiki — značyć, hladackaja aŭdytoryja prajekta budzie niedastatkovaj. Dyj vopyt našych kaleh z «ŁADu», jakija rabili ŭ Siličach «Cudoŭnuju siamiorku», pakazaŭ, što spartyŭnyja prajekty treba rabić albo vielmi maštabnymi i jaskravymi, albo nie rabić uvohule. Pa‑druhoje, na nastupny siezon my padrychtavali dva inšyja prajekty, absalutna novyja, jakija nie išli na rasijskich kanałach... Ale ŭsiamu svoj čas.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0