25 sakavika 1921 hodu ŭ Koŭnie padčas śviatkavańnia 3-j hadaviny abviaščeńnia niezaležnaści BNR byŭ pradstaŭleny novy ministar nacyjanalnych mienšaściaŭ — 50-hadovy Samuił Žytłoŭski.
Koŭna, listapad 1920 h. Vice-ministar zamiežnych spravaŭ Litvy Symon Razenbaŭm nia moh nie sympatyzavać biełarusam: jon naradziŭsia ŭ Pinsku, doŭhi čas žyŭ i pracavaŭ u Miensku, pradstaŭlaŭ Mienskuju huberniu ŭ 1-j Dziaržaŭnaj dumie.
Tydzień tamu, 11 listapada, jon pastaviŭ svoj podpis na miždziaržaŭnaj damovie pamiž Litvoj i Biełaruskaj Narodnaj Respublikaj. I voś ciapier prosta nia moh admović u łascy premjeru BNR Vacłavu Łastoŭskamu, jaki paprasiŭ zabiaśpiečyć jaho niekalkimi rekamendacyjnymi listami. Vice-ministar sa ščyrym sercam źviarnuŭsia da svajho ŭpłyvovaha znajomca ŭ Ženevie:
«Darahi Isak Adolfavič.
Ja ciapier da Vas pa nastupnaj spravie:
Biełaruskaje pytańnie, da jakoha my zaŭždy stavilisia z uśmieškaj (jak, praŭda, u svoj čas i da litoŭskaha), pačynaje nabyvać značnuju realnaść. Maja mara pra uniju miž Litvoj i Biełarusiaj i, takim čynam, abjadnańnie ŭsiaho «litoŭskaha habrejstva», u habrejskim sensie słova, ciapier jak litoŭskim, tak i biełaruskim dziejačam nie padajecca ŭžo chimeraj. Habrei, jak pa sutnaści, tak i z taktyčnych mierkavańniaŭ, musiać mieć vializnuju sympatyju da hetaha ruchu.
Kali my admovim u svaich sympatyjach biełarusam, nam prypišuć biezvynikovaść biełaruskaha ruchu i my budziem mieć u Biełaruskim narodzie surjoznaha voraha.
Usio skazanaje — pradmova da piśma, ź jakim da Vas źvierniecca Biełaruski Ŭrad».
Uzbroiŭšysia dziasiatkam takich listoŭ ad viadomych i ŭpłyvovych pradstaŭnikoŭ biełaruska-litoŭskaj habrejskaj supolnaści, Vacłaŭ Łastoŭski vypraviŭsia na šturm novaha bastyjonu — suśvietnaha sijanizmu.
Pieršaja sproba była šmatabiacalnaj. U Ženevie ŭ apošni dzień pracy sesii Lihi Nacyjaŭ biełaruskaja delehacyja — Łastoŭski, Ładnoŭ i Ćvikievič — naviedali Nachuma Sakałova i Leo Mockina — upłyvovych sijanisckich dziejačoŭ. Tyja paabiacali biełarusam dapamohu i prasili skantaktavacca ź imi paźniej u Paryžy.
Takim čynam, adkryvaŭsia novy front pracy, jaki patrabavaŭ admysłovaj padrychtoŭki, specyfičnych suviaziaŭ i kantaktaŭ — tamu niepaźbiežna paŭstała kadravaja prablema. Niechta musiŭ zaniacca hetym asobna i specyjalna. Pošuki adpaviednaj kandydatury byli daručanyja radniku biełaruskaj misii ŭ Berlinie Davidu Anekštejnu, studentu, byłomu mienčuku, jaki mieŭ nieabchodnyja kantakty. Praz tych samych Sakałova i Mockina Anekštejn vyjšaŭ na Chaima Žytłoŭskaha — filozafa, historyka i publicysta, jaki žyŭ u Amerycy,— i toj paraiŭ źviarnucca z prapanovaj da svajho brata Samuiła.
25 sakavika 1921 h. u Koŭnie padčas śviatkavańnia 3-j hadaviny abviaščeńnia niezaležnaści BNR, byŭ pradstaŭleny novy ministar nacyjanalnych mienšaściaŭ — 50-hadovy Samuił Žytłoŭski.
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Siarhiej Šupa, radyjo «Svaboda»
Ciapier čytajuć
Koŭł Łukašenku: Tabie treba być bolš aściarožnym, za stałom kiepskich pacanoŭ zastaŭsia adzin ty10
Kamientary