Алесь Ліпай. Цяпер ты можаш піць нагбом уладу… Вершы + ФОТЫ

Праз горад,

што прыснуў да ранку

як зьвер,

паранена драпежны,

iду бяз боязi,

нясьпешна.

Прыкладваю яму на ранку

жывы трыпутнiк свайго верша.

 ***

***

Цяпер ты можаш піць нагбом уладу

і марнатравіць людзкія надзеі,

але надыдзе час — і возьме плату

зь цябе народ за ўсе ліхія дзеі.

Надыдзе час — і люд захоча праўды.

І нават не яе, а толькі ведаў,

што зло не абмінула пакараньне,

і першым той, хто сам з дубінкай бегаў,

як раз цябе абвінавачваць стане.

Надыдзе час — і люд захоча праўды.

І нават не саму яе, а помсты

за тыя беды і за тую беднасьць,

куды завёў ты грамадзянаў простых.

А з помстай да людзей прыйходзіць еднасьць.

І мо на гэтай, зыбістай хоць, глебе

паўстане нацыя — і нацыя паўстане

на поўны рост, зусім ня дзеля хлеба,

а прага волі кіравацьме тым паўстаньнем.

І гледзячы,

як гмах тваёй улады

пераўтвараецца ў магільны камень,

адкрыеш ты, што жорсткі бог расплаты

жыве ў табою згвалтаваным храме.

 ***

***

Павялічыць

* * *

Я ўкрыжаваны лёсам на крыжы,

які завуць у свеце Беларуссю.

Мой Бог, дапамажы!

Дапамажы, —

бо я не паміраю, а баюся. 

Мне страшны не нябыт, не тагасьвет —

мне боязна за ўсіх на гэтым свеце:

што Юда схоча больш яшчэ манет

і Пётр не спыніцца на адрачэнні трэцім. 

Мне страшна, што разбэшчаны натоўп

прысудзіць смерць Марыі Магдаліне,

што распачнуць зноў вавілонскі стоўп

і мова беларуская загіне. 

Што, атрымаўшы мой хітон, жаўнер

даваць сасмяглым толькі воцат будзе…

Я не прашу, каб ратаваў мяне, —

малю, Гасподзь, зусім аб іншым цудзе: 

хай мне гарэць у пекле на агні,

абы мой крыж у полымі не згінуў.

Элі!

Элі!

Лама савахфані!

Забі мой страх!

І выратуй краіну! 

***

***

Забiрае Бог паэтаў год ад году.

Забiрае i бязродных, i Народных.

Ды а як iначай? Гэтаму народу

мова продкаў сталася няроднай.

Ён не разумее болей вершаў.

Ён не памятае словы гiмнаў.

I крывiцкi старадаўнi вершнiк

ў душах люду гэтага загiнуў.

Гонар, i каханьне, i свабода

перасталi адгукацца ў сэрцах.

Забiрае Бог паэтаў у народа,

як ратуюць абразы ад iншаверцаў.

Нiл. Генадзь. Рыгор. Сяргей. Уладзя.

Ян, Якуб, Максiм, Аркадзь, Кандраце,

Вы служылi людзям, а не ўладзе.

Тэрмiн службы скончыўся, прабачце.

…Ну, пара.

Па вечных цёмных водах

Сам вяслуючы ў адзеньнi зрэбным,

забiрае Бог паэтаў у народа.

Бо яны Яму яшчэ патрэбны.

***

***

Цэнтон

Уладзіміру Някляеву

Сёньня з раніцы на ўсходзе

надпіс зь белых бліскавіц:

ты ў сваім сьвятым народзе

быццам боскай тканкі ніць.

Хай адно Айчына за плячыма -

у неверагодным цудзе жыць

аніводнае няма прычыны,

каб не піць.

Цуды ўсе - ў адным-адзіным цудзе:

воля - і зь нябыту, і ў нябыт.

Лепей не было, дык горш ня будзе,

Бог на Волю ўсім дае іспыт.

Як і што там станецца з Айчынай, -

ўсё ў адхіст. Нічога не ўтрымаць. -

а яна адзіна за плячыма.

Нават калі ўся яна - турма.

• 1
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0