«Казаў, што сабака яго ніколі не ўкусіць». Што распавяла маці мужчыны з-пад Баранавічаў, якога загрыз алабай
Увечары 24 снежня ў аграгарадку Сталовічы Баранавіцкага раёна сабака пароды алабай забіў свайго 49-гадовага гаспадара і пакусаў яго знаёмага. Intex-press паразмаўляла з маці загінулага мужчыны пра яго, яго сабак і прычыны трагедыі.
Загінулага звалі Уладзімір. Яму было 49 гадоў, ён працаваў на адным з прыватных прадпрыемстваў у Баранавічах.
— Валодзя мой такі добры быў, працавіты, усім дапамагаў, — расказвае яго маці Галіна Уладзіміраўна.
У Сталовічах ва Уладзіміра быў свой дом, у якім ён рабіў рамонт. А ў двары гэтага дома стаяў вальер з алабаямі. Іх ва Уладзіміра было чатыры.
— Сабак Валодзя разводзіў не першы год. Любіў іх больш за ўсё, яны таксама да яго пастаянна лашчыліся. Ён заўсёды называў іх сваімі дзецьмі і жартаваў, што, калі памрэ, сабакі нікога да яго не падпусцяць: так яны яго любяць, — распавядае Галіна Уладзіміраўна.
Алабаі, па словах жанчыны, заўсёды слухаліся свайго гаспадара і не праяўлялі агрэсіі ў яго адрас. Ён займаўся з імі, дрэсіраваў, сабакі не былі безгаспадарнымі, але нікога, акрамя Уладзіміра, гаспадаром не прызнавалі.
— Я казала яму: Валодзя, зводзь іх. Навошта табе такія сабакі? А ён мне: «Не, гэта мае дзеці», — успамінае Галіна Уладзіміраўна. — Валодзя казаў, што сабака яго ніколі не ўкусіць. А яна во як ўкусіла.
Апошні раз Галіна Уладзіміраўна бачыла сына напярэдадні трагедыі: Уладзімір заходзіў да яе забраць дзверы, якія яму ў той вечар ставілі. Жанчына кажа, што сын спяшаўся скончыць справы ў Сталовічах, бо яму трэба было на працу ў Баранавічы.
А раніцай 25 снежня Галіна Уладзіміраўна даведалася, што яе сына больш няма.
— Я сядзела дома. Прыйшла мая дачка: на ёй не было твару, — успамінае жанчына. — Нешта здарылася, пытаюся, нешта з Валодзем? Яна ківае. Валодзі больш няма? І яна адказала, што Валодзі больш няма.
Як Уладзімір загінуў, жанчына ведае толькі са слоў. Ёй распавялі, што сын з прыяцелем працавалі да позняй ночы. Калі, скончыўшы працу, яго знаёмы сыходзіў, на яго раптам напаў алабай. Уладзімір паспрабаваў адагнаць сабаку, але той накінуўся і на яго. Знаёмаму удалося выратавацца, а Уладзіміру — не.
— Ён сцёк крывёю, бо да яго не маглі падысці, каб аказаць першую дапамогу. Усе баяліся за сваё жыццё. Міліцыянты стралялі з суседняга двара, каб адпудзіць сабаку. А потым яны пачалі страляць у яго, — распавядае жанчына. — «Хуткая» забрала Валодзю. Ён у машыне хвілін дваццаць яшчэ пажыў і памёр ад страты крыві. Гэта ж напісана ў яго заключэнні аб смерці.
Хавалі Уладзіміра 27 снежня. Галіна Уладзіміраўна кажа, што праводзіць у апошні шлях яе сына прыйшло вельмі шмат людзей.
Сабак, якія жылі ва Уладзіміра, па словах яго маці, застрэлілі, бо «з імі ніхто акрамя Валодзі не справіўся бы».
Цяпер чытаюць
«Мае спінагрызы са мной». Ціханоўская расказала, што ўжо выбірае для дзяцей школу ў Варшаве12
Каментары