Alaksandr Łukašenka siońnia na navahodnim dabračynnym śviacie dla dziaciej u chodzie akcyi «Našy dzieci» pažadaŭ dzieciam być sapraŭdnymi patryjotami svajoj Ajčyny.
«My, darosłyja, dakładna tak, jak vy, dzieci, radujemsia prychodu Novaha hoda, — skazaŭ jon. — My radujemsia tamu, što vy prymušajecie nas sustrakać z radaściu hety vialiki i dobry śviata».
Źviartajučysia da prysutnych u vialikaj zale Pałaca Respubliki chłopčykaŭ i dziaŭčynak, Łukašenka adznačyŭ, što prava prysutničać na hetaj uračystaści jany zasłužyli svajoj upartaj pracaj i vučobaj. Pry hetym jon zaŭvažyŭ, što Novy hod prynosić z saboj jašče adnu radaść — vakacyi. Jon pažadaŭ dzieciam, kab jany z karyściu praviali hetyja dni, pryśviacili siabie muzycy, čytańniu i, asabliva, sportu, kab być mocnymi i zdarovymi. «Heta budzie samaja vialikaja radaść dla nas, darosłych», — skazaŭ jon.
Napiaredadni hałoŭnaj jołki krainy dzieci, jakija pryjechali na hetuju ŭračystaść z rehijonaŭ, mieli mahčymaść naviedać samyja cikavyja abjekty ŭ stalicy Biełarusi.
«Vam žyć u 21 stahodździ i chadzić u hetyja cudoŭnyja miescy. Vielmi spadziajusia, što jany padšturchnuć vas da taho, kab vy jašče bolš lubili našu krainu, byli sapraŭdnymi patryjotami našaj Ajčyny», — padkreśliŭ Łukašenka.
Słovy ŭdziačnaści Alaksandr Łukašenka taksama adrasavaŭ nastaŭnikami i vychavalnikam, pryznaŭšy, što jany ciapier niekalki abdzielenyja ŭvahaj dziaržavy. «Ale my hetu spravu papravim ŭ nastupnym hodzie», — zapeŭniŭ jon.
Ciapier čytajuć
Łukašenka znajšoŭ niezvyčajnyja słovy dla spačuvańnia Chamieniei: «vierałomnaja ataka»27
Kamientary