Pole cudaŭ

Na minskaj barachołcy možna kupić i kulamiotnuju stužku, i parnahrafiju, i bieł-čyrvona-biełyja kukardy. Piša Juraś Uskoŭ.

Słava «pola cudaŭ» na Ždanovičach raźniesłasia daloka za MKAD. Ja ŭ hetym pierakanaŭsia, kali adzin ukrainski znajomy pytaŭ mianie, ci nie kupiŭ by ja tam jamu kaŭpaki ad «miersedesa».

Dabiracca da hałoŭnaj biełaruskaj barachołki treba praz uvieś rynak «Ždanovičy» — tamu šmat chto paśpiavaje kupić usio patrebnaje jašče tam, i na «pole» idzie tolki pa zusim užo redkija rečy ci pa vielmi nizkija košty (ništo tak dobra nie ilustruje formułu «cana — jakaść», jak barachołka). Siarod handlaroŭ u asnoŭnym tyja, chto raspradaje ŭłasnuju majomaść: šmat piensijanieraŭ, biespracoŭnych, jość bamžy, jakim i handlavać amal niama čym, a jość (i davoli šmat) tych, dla kaho pieraprodaž starych rečaŭ — prafiesija. I, viadoma, chapaje videa- i aŭdyjopirataŭ, jakija zazyvajuć pakupnikoŭ patrojnym słohanam: «Filmy! Sieryjały! Parnahrafija!»

Samyja papularnyja tavary

Heta bienzapiły (časam iržavyja), vajskovaja forma ŭsich pamieraŭ i siezonaŭ, našyŭki, jakija varjujucca ad «FSB» da «Uzbrojenyja siły» ź bieł-čyrvona-biełym ściaham, pahony.

— Aryhinalnyja?

— Nu jasna!

— A adkul jany ŭ vas?

— Bieł-čyrvona-biełaja — maja. Astatniaje — ad svajakoŭ i siabroŭ. «FSB» znajomy pryvioz, dzie ŭziaŭ — nie viedaju.

Nadzvyčaj šyroki i vybar samavaraŭ usich madyfikacyj — iržavyja elektryčnyja, što daŭno stracili formu (za dziesiać tysiač), i niejki ŭnikalny samavar XIX stahodździa z ceńnikam «600 u.ie.», pryčym handlaroŭ la hetaj histaryčnaj kaštoŭnaści tak i nie znajšłosia. Tamsama pradajucca «siakiery 20-ch hadoŭ», jakija dla dvaccatych hadoŭ vyhladajuć nadta novymi.

Jašče adzin papularny tavar — mabilnyja telefony: lubych madelaŭ i lubych cenaŭ. Adrazu ž zadumlaješsia, adkul jany ŭzialisia — tryccać štuk roznych madelaŭ, i bačna, što nie novyja. Kaštujuć ad 25 da 150 tysiač. Niezaležna ad marki i madeli.

— Čamu tak doraha?

— A kolki, vy dumajecie, jany kaštujuć?

— A jany z papierami, z harantyjaj, z upakoŭkaj?

— Nie, kaniečnie. I uvohule, brać budziecie ci nie?

— A dzie vy ich uziali?

— Oj, adčapiciesia. Nie pieraška¬džajcie pracavać.

Nivodny z pradaŭcoŭ tak i nie adkazaŭ, adkul jon biare aparaty. Tolki adzin skazaŭ, što pradaje svoj stary. Za dziesiać tysiač, na zapčastki.

Savieckaje minułaje

— Kolki za Lenina chočacie?

— Za jakoha? U mianie ich čatyry štuki.

Nasamreč, nie davodziłasia raniej bačyć: na brudnym dyvanku, siarod napaŭiržavych šruboŭ, draŭlanych miadźviedziaŭ, staroj bižuteryi, staić adrazu niekalki Iljičoŭ.

— Nu, a kolki kožny?

— Voś hety, — pradaviec pakazvaje na biust vielmi ścipłych pamieraŭ, — paciahnie na 180 tysiač. A voś hety, — mužčyna pakazvaje na statuetku santymietraŭ tryccaci, — voś jon za 300. Kali doraha, kupicie Dziaržynskaha ci Bucharyna — jany tańniejšyja.

Niešta mianie hryzuć sumnievy, ci moža heta być Bucharyn — usio ž taki vorah naroda, ale spračacca i pierapytvać u pradaŭca nie davodzicca — jon upeŭnieny, što ja ź jaho ździekujusia i nivodnaha ź Leninych nie vaźmu. Prynamsi ŭ apošnim maje racyju. I navat Dziaržynskaha, jaki choć i sierabrystaha koleru i amal novy. U nastupnym šerahu lažać knihi. Na samym bačnym miescy — treci tom zboru tvoraŭ Lenina, a la jaho niejkaja knižka ŭ miakkaj vokładcy — takich šmat vypuskali ŭ dzievianostyja — z nazvaj «Płaskavokaja pačvara». La ich lažyć dvuchtomnik pamieram ź dźvie a to i try cahliny: «KPSS u rašeńniach i rezalucyjach», vydańnie siomaje.

— Kolki za KPSS?

— Vielmi tanna. Usiaho piać tysiač. Za kožny tom. Vy tak tanna jaje bolš nidzie nie znojdziecie — u bukinistach jana tryccać kaštuje.

— I što, biaruć ich?

— Što vy duraść pytajeciesia — kaniečnie, biaruć.

Nastupny handlar śpiecyjalizujec¬ca na numizmatyčnych kaštoŭnaściach, samy chadavy tavar — carskija rubli. A taksama znački kštałtu «Pamir», «Hatovy da pracy i abarony». Pra carskija rubli i kapiejki jon adkazvaje karotka: «Doraha». Zatoje značak «Pieramožca sacyjalistyčnych spabornictvaŭ» aceńvaje ŭ dźvie tysiačy. Jak vyśviatlajecca, nie adzin ja cikaŭlusia savieckaj atrybutykaj, mužčyna la mianie doŭha korpajecca ŭ pakieciku z kapiejkami i mietaličnymi rublami.

— Za kolki dva rubli addasi?

— Za rubiel…

Numizmaty tut cikaviacca inšym — tolki ŭ adnaho na ŭvieś rynak jość adrazu dziesiać dvuchdalaravych kupiur — rarytet, jaki «prynosić udaču». Nie viedaju, jak udaču, a hrošy haspadaru jon prynosić dakładna: mienš čym za dvaccać dalaraŭ jaho nie kupiš.

«Kupicie kulamiotnuju stužku»

Deficyt na poli cudaŭ — koły dla dziciačych kalasak, ihołki dla prajhravalnikaŭ viniłu, a taksama draty dla savieckaj techniki. Koły ad kalasak jašče siam-tam milhajuć, ale dzie jany byli znojdzienyja — strašna navat padumać, miarkujučy pa ich stanie. Ihołki jość tolki ŭ adnym miescy, vielmi dziŭnym. Na samym uskrajku rynku staić adzinoki «Zaparožac», la jaho siamiejnaja para handluje tym, «što znajšłosia»: abaviazkovy samavar, ceły nabor šruboŭ, a taksama toje, što kaliści było radyjotechnikaj. Dva prajhravalniki tannych kłasaŭ, ź jakich ź miasam vydranyja rehulatary hučnaści i ŭsiaho astatniaha. Źvierchu jany prysypanyja piaskom — vidać, viecier nanios. Vyhladajuć jak archieałahičnyja znachodki. Kožny kaštuje siem tysiač — čamu tak šmat? Bo ŭ ich jość ihołka! Nasamreč vy kuplajecie ihołku — a jana, darečy, padychodzić tolki da techniki hetaj ža madeli.

— Biarycie, usio adno inšych nie znojdziecie. A hety možna jašče naładzić, — cikava, ci vieryć sam haspadar u heta. — Možacie vuń mahnitafon uziać.

Akazvajecca, voś heta skrynia z dratami i mikraschiemami va ŭsie baki — mahnitafon.

— Nie. Dziakuj.

— Tady vaźmicie kulamiotnuju stužku, — handlar pakazvaje na niejkuju skrynačku. — Usiaho za piać tysiač.

— Kulamiotnuju stužku?!

— Tak. Biarycie, nidzie takoj nie znojdziecie. Chacia tut tolki karobka ad jaje, ale i karobku ad kulamiotnaj stužki vy nidzie nie znojdziecie. U mianie jašče štych ź vintoŭki byŭ, ale ŭžo kupili.

U nas i za miažoj

Skažam ščyra, «pole cudaŭ» pa duchu blizkaje da jeŭrapiejskich barachołak. Niamieckija fłomarki — błyšynyja rynki — taksama źbirajuć u vychodnyja ludziej, jakija imknucca pradać staryja rečy. Tam taksama možna znajści zašmalcavanuju sakołku, tresnuty kubak, nasadki dla elektrapiły, i jany taksama buduć iržavymi. Tam taksama jość ludzi, jakija nie prapuskajuć nivodnaha fłomarku, a jość i tyja, chto saromiecca tudy chadzić (apošnich, darečy, šmat siarod našych emihrantaŭ). Adnak śpiecyfika ŭ biełaruskaj barachołki ŭsio ž taki jość: handlary ščyra hanaracca svaim tavaram, samavar heta za 600 dalaraŭ ci spraŭny hramafon, staroje dziesiacilitrovaje viadro ci praržaviełaja miasarubka. Našym handlaram prosta brakuje prastaty, a zaminaje zvyšsurjoznaść. Chacia jość na «pole» adzin pradaviec, jaki ŭvieś čas hraje na akardeonie, i, što dziŭna, kali spytać, kolki kaštuje instrumient, jon adkaža: «Nie pradajecca. Heta ja tak, dla dušy».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0