Niemcy ŭ horadzie! abo Jak ja pabyvaŭ na Jeŭra ŭ Lvovie

Ja natchniŭsia apoviedam Dźmitryja Klučko pra Poznań i vyrašyŭ napisać pra svaje ŭražańni taksama.

Niamieckaja havorka, jakaja ŭ dzień matču Niamieččyna — Danija čułasia ŭ Lvovie z usich bakoŭ, byccam by pieranosiła ciabie ŭ časy Druhoj suśvietnaj vajny.

Za minułyja 70 hadoŭ tut sapraŭdy mała što źmianiłasia — usio taja ž brukavanka z tramvajnymi rejkami, tyja ž stareńkija damy z absypanaj tynkoŭkaj, ale tryvałymi padmurkami. Praŭda, ciapier siudy zavitała zusim inšaja niamieckaja armija i z zusim inšaj metaj. Heta armija fanataŭ Bundesmanšaft, jakaja zachłynuła vuzkija lvoŭskija vułački jašče 9 červienia, kali samy aŭtentyčny ŭkrainski horad prymaŭ matč niemcaŭ z partuhalcami.

Ja ž zavitaŭ u Lvoŭ ranicaj 17 červienia, kali jeŭra dažyvała tut svaje apošnija hadziny.

U hety dzień stalica Haliččyny čakała matču bundestym z datčanami. Praŭda, znajści choć jaki-niebudź śled apošnich u horadzie było nadzvyčaj ciažka. Ź inšaziemcaŭ u vočy kidalisia vyklučna niemcy, apranutyja ŭ biełyja, čornyja i zialonyja futbołki svajoj zbornaj. Pieršaha pažyłoha dackaha fana ja sustreŭ tolki na padychodzie da Rynku — hałoŭnaj płoščy Lvova. Zrešty,

čym mienš času zastavałasia da viečara, tym bolš vyraŭnivałasia kolkaść fanaŭ abiedźviuch kamand.

I ŭžo, a 15-j hadzinie čyrvona-biełych dackich koleraŭ u horadzie stała zaŭvažna bolš.

Ale da padziej viečara ja jašče viarnusia. Pakul ža raskažu pra Lvoŭ ranišni.

Vielmi ździviła, što, a 10-j hadzinie horad vyhladaŭ absalutna pustym.

Jak patłumačyŭ mnie moj kijeŭski siabar Roma, ź jakim razam my i akunulisia ŭ atmaśfieru JEŬRA, pryčyna ŭ tym, što lvavianie — nadzvyčaj vierujučyja ludzi, i ranicu kožnaj niadzieli sustrakajuć na nabaženstvie ŭ šmatlikich miascovych chramach. Nam z Romaj, praŭda, hetuju ranicu chaciełasia sustreć za kubačkam kavy ŭ jakoj-niebudź sa znakamitych miascovych kaviarniaŭ, bo noč u ciahnikach stamiła nas abodvuch. Pierad tym, jak pryjechać, ja šmat čuŭ pra toje, što miascovyja restarany, kaviarni i prosta kramy nievynosna padniali ceny na ŭsio, što možna, z metaj navarycca na bahatych pryjezdžych turystach. Ale, na dziva, 150 hramaŭ kavy makjata kaštavali ŭsiaho 18 hryvień. A 70 hramaŭ toj ža kavy — 16 hryvień. Dziŭny markietynhavy chod.

Kava kavaj, ale ž Lvoŭ viadomy jašče i svaimi brovarami.

Impetu dadavała toje, što ŭ dni JEŬRA ŭ adnym ź miascovych parkaŭ adbyvaŭsia fiestyval piva. Trapić na jaho my tak i nie zdoleli, bo banalna nie znajšli toj samy park (Roma, jak i ja, byŭ u Lvovie ŭpieršyniu). Tym nie mienš, pakaštavać pienny napoj u dni čempijanatu tut možna litaralna na kožnym kroku. Heta dazvalajuć zrabić aficyjnyja pałatki «Karłśbierha» (aficyjnaha sponsara JEŬRA). Praŭda, jany daŭno nie karystajucca papularnaściu ŭ turystaŭ, bo ŭvieś ichni asartymient amatary piva za apošni tydzień vyvučyli na pamiać. Ale

jość i davoli aŭtentyčnyja piŭnyja restarany, dzie padajuć piva, jakoha nie znojdzieš bolš nidzie.

Naprykład, Mons Pius, jaki mieścicca va ŭtulnym lvoŭskim dvoryku. Vialiki ekran hetaj ustanovy tranślavaŭ učorašni matč Hrecyja — Rasija, za jakim ja nie zdoleŭ nazirać u žyvym efiry sa zrazumiełych pryčyn. Dapivajučy apošnija kropli ź vialikaha kufla, ja padumaŭ, što jany niečym padobnyja da ślozaŭ Ałana Dzahojeva, jaki ŭ toj ža čas hladzieŭ na mianie z ekrana i płakaŭ ab svaich niaździejśnienych marach.

Na pamiać z Mons Pius ja prychapiŭ kardonnuju padstaŭku dla kufla ź fiłasofskimi słovami Biendžamina Franklina: «Pivo — cie ŝie odin dokaz toho, ŝo Boh nas lubiť i chočie, ŝob mi buli ŝaślivimi».

Škada, što ŭ časy, kali žyŭ Franklin, futbołu jašče nie vynajšli. Inakš u svaim vysłoŭi jon by abaviazkova dadaŭ da piva jašče i hulniu miljonaŭ.

Zapraviŭšysia dźviuma najbolš słavutymi lvoŭskimi vadkaściami — kavaj i pivam, my vyrašyli zaniacca kulturnaj prahramaj.

Datul jana abmiažoŭvałasia prahułkami pa centralnaj častcy Lvova. Ale adna sprava — hladzieć na horad z hrešnaj ziamli, i zusim inšaja — z vyšyni viežy miascovaj ratušy. Uvachod na viežu kaštuje 10 hryvień, i za hetyja hrošy, akramia cudoŭnych uražańniaŭ ad haradskoj panaramy, vy atrymajecie mahčymaść zaniacca fitnesam i skinuć paru kiłahramaŭ. Na viaršyniu viežy viaduć amal 500 prystupak, pieraadolvać jakija stanovicca ciažej z kožnym pralotam leśvicy — spačatku zvyčajnaj, potym vintavoj. Pieršaje, što robić bolšaść na viaršyni — sadzicca prosta na dach viežy i adpačyvaje, zmachvajučy pot ź iłba. I tolki potym z kišeniaŭ pačynajuć vyciahvacca fociki: syści adsiul bieź dziasiatka panaramnych fatazdymkaŭ — złačynstva.

Da matču — 7 hadzin, i na płoščy Rynak užo čuvać mahutnyja hałasy, što papieramienna vykonvajuć niamiecki i dacki himny.

Dzie-nidzie hojsajuć i palaki ŭ bieła-čyrvonych majkach, vykrykvajučy svaju karonnuju kryčałku «Polskaaa — biało-červoniii!!!». Što jany robiać u horadzie Lva — niezrazumieła. Ichniaja zbornaja tut, dy j uvohule va Ŭkrainie, hulać navat nie płanavała. Mahčyma, palaki prosta pryjechali dobra pabavić čas i praviedać ukrainskich susiedziaŭ.

Z toj ža metaj, mahčyma, u Lvoŭ pryjechali i biełarusy, jakich ja taksama sustreŭ niamała ŭ dzień matča.

Adzin chłopiec ź vialikim bieł-čyrvona-biełym ściaham špacyravaŭ pa płoščy Rynak, niby sałdat padčas paradu. Inšaja kampanija stajała z nami razam u čarzie ŭ lehiendarnuju «Krijivku».

Jašče adnu hrupu ziemlakoŭ daviałosia sustreć kala Lvoŭ-Areny. Z usimi ja pavitaŭsia na biełaruskaj movie i, što pryjemna, pačuŭ jaje ž u adkaz.

Uvohule, usiu kamunikacyju u Lvovie biełarusam lepš vieści na matčynaj movie. Heta daŭno ni dla kaho nie sakret.

Usie zamovy ŭ kafe i kaviarniach ja rabiŭ pa-biełarusku, i nijakich nieparazumieńniaŭ nie ŭźnikała.

Z Romaj my taksama havaryli na rodnych movach — kožny na svajoj. Užo kali viarnuŭsia ŭ Minsk, uźnikła davoli dziŭnaja dumka-adčuvańnie: u Lvovie biełaruskuju movu razumiejuć lepš, čym u Minsku. Rasijskuju miascovyja žychary, biezumoŭna, taksama razumiejuć, i havaryć na joj pry nieabchodnaści zdolnyja. I bić tvar za «vielikij i mohučij jazyk», nasupierak hłyboka pamyłkovamu stereatypu, vam tut nie buduć. Ale ja za ŭvieś čas znachodžańnia u Lvovie ni razu nie adčuŭ patreby skarystacca rasijskaj movaj. Chapała biełaruskaj, anhlijskaj i niekatorych prostych fraz pa-ŭkrainsku, jakija ja zdolny vymavić biez akcentu i pamyłak.

Da matču zastavałasia 5 hadzin, i ŭ našych z Romaj płanach było jašče naviedvańnie «Krijivki» i stadyjona.

Sam matč my płanavali hladzieć u fan-zonie, chacia mahčymaść nabyć kvitki była — śpiekulanty prosta na centralnaj płoščy prapanoŭvali bilet pieršaj katehoryi (to bok samy lepšy) za śmiešnyja 600 hryvień pry naminale 1500. Vierahodnaść pradać kvitok z nabližeńniem viečara stanaviłasia ŭsio mienšaj, tamu pierakupščyki byli vymušanyja iści na nievyhodnyja dla siabie «źnižki». Ale my nie pakvapilisia.

Vyrašyli sekanomić, spraviadliva paličyŭšy, što atmaśfiera fan-zony nie našmat horšaja.

Ciapier što da «Krijivki». Trapić u jaje niaprosta — spačatku treba adstajać niemałuju čarhu, što składajecca z turystaŭ samych roznych nacyjanalnaściej.

Jak ja ŭžo adznačyŭ, u čarzie daviałosia sustreć biełarusaŭ, ale akramia ich, tam byli i niemcy, i palaki, i ŭkraincy ź inšych rehijonaŭ, i, napeŭna ž, vymušanyja maskavacca maskali. Statny vajskoviec na ŭvachodzie niaźmienna pytajecca ŭ vas parol.

Treba vymavić «Słava Ukraini! — Hierojam słava!» — i vy ŭnutry lehiendarnaha restarana.

Jon składajecca ź niekalkich pakojaŭ, adzin ź jakich — pad adkrytym niebam. U tryccacihradusnuju śpiakotu najbolš pryjemna było siadzieć mienavita tam.

Źviartajuć na siabie ŭvahu vietlivyja i ŭśmiešlivyja aficyjanty, vobraz jakich nu nijak nie asacyjujecca z suvorymi žaŭnierami UPA. Jany mohuć vystupić nie tolki hidami pa mieniu, ale i pa historyi Ukrainy.

Składvajecca ŭražańnie, što, kali b nie viečnaja zahružanaść "Krijivki", tutejšyja aficyjanty nie admovilisia b i harełački z vami lasnuć, i pa dušach parazmaŭlać.

Kali da matču zastałosia niejkich try hadziny, my z Romaj vyrašyli zaradzicca futbolnaj enierhijaj

i nakiravacca na samy maleńki ŭ płanie ŭmiaščalnaści stadyjon JEŬRA. Da Lvoŭ-Areny možna było dabracca na admysłova zapuščanym z centra horada aŭtobusie. Što cikava — aŭtobus papularnaściu nie karystaŭsia. Kala paŭhadziny jon stajaŭ, čakajučy, pakul sałon budzie zapoŭnieny chacia b na dźvie traciny.

Za hety čas daviałosia paznajomicca sa šmatlikimi cikavymi spadarožnikami. Adzin ź ich — davoli pažyły kanadziec.

Na łahičnaje pytańnie ab tym, jak tak atrymałasia, što pradstaŭnik krainy klanovaha lista cikavicca jeŭrapiejskim futbołam, a nie jaho amierykanskim ciozkaj ci jašče bolš papularnym u tych šyrotach chakiejem, mužčyna tolki ŭśmichnuŭsia.

U tym ža aŭtobusie my paznajomilisia ź dźviuma miascovymi dziaŭčatami. Jany, jak vyśvietliłasia, pierad kožnym matčam ładziać kala stadyjona svoj nievialiki biznes: razmaloŭvajuć usim achvotnym tvary ŭ kolery ich ulubionych zbornych.

Takaja ideja naradziłasia ŭ dziaŭčat nievypadkova — abiedźvie vučacca ŭ Lvoŭskaj akademii mastactvaŭ. U razmovach z pažyłym kanadcam i maładymi ŭkrainkami čas pralacieŭ niezaŭvažna, i aŭtobus narešcie kranuŭsia ź miesca. Spyniŭsia jon chvilin praz dvaccać u miescy, jakoje niečym nahadvaje minskija Šabany.

Z adnaho boku — les, ź inšaha — pole. I dzieści pamiž imi — ŭłasna Arena.

Jaje vyhlad nie ŭražvaje: dla takoha bujnoha turniru, jak JEŬRA, architektary mahli b raspracavać i bolš pryvabny dyzajn. Ale hałoŭnaje ŭ dadzieny vypadku nie forma, a źmiest. A jon u zvyšsučasnaj Lvoŭ-Areny na vyšyni.

Na hadzińniku 19:30 — čas viartacca ź lvoŭskich «šabanoŭ» u centr horada.

Tam užo pačała pacichu ažyvać fan-zona. Pierad kožnaj tranślacyjaj tut tradycyjna razahravajuć publiku ŭkrainskija i nie tolki hurty. 17 červienia siudy zavitaŭ «Bumboks». Šmattysiačny natoŭp amal hadzinu tančyŭ pad pieśni z alboma «Sieriednij vik». U paŭzie pamiž vystupam «Bumboksa» i matčam Danija — Niamieččyna — masavaje pałomnictva da prybiralniaŭ. Jano i nie dziŭna — nichto nie choča prapuścić klučavyja momanty važnaha matču, siedziačy ŭ kabincy bijatualeta.

Padčas hulni było ciažka adroźnić sapraŭdnych niemcaŭ ad ukraincaŭ ź niamieckimi ściahami, jakija padtrymlivali Bundesmanšaft.

Dackija ž fany znoŭ, jak i ranicaj, kudyści źnikli. Znajści ŭ fan-zonie ziemlakoŭ Andersena vyhladała zadačaj nie mienš ciažkaj za pošuk ihołki ŭ stozie siena.

Było vidavočna, što natoŭp na lvoŭskim praśpiekcie Svabody siońnia na baku padnačalenych Jochima Lova.

Radasnyja kryki paśla hałoŭ Padolskaha i Biendera heta tolki paćvierdzili.

Dzieści apoŭnačy ŭsie pačali razychodzicca, a ŭ fan-zonu zajechała vialikaja mašyna z vadamiotam, kab zmyć sa šmatviekavoj lvoŭskaj brukavanki hory pustych piŭnych butelek.

My z Romaj pavinny byli jechać dadomu — jon u Kijeŭ, a ja ŭ Minsk — tolki ranicaj. Usiu noč daviałosia badziacca pa horadzie, jaki tak i nie zasnuŭ kančatkova. Niemcy vypivali litr za litram piennaha napoju, śviatkujučy lohki vychad svajoj zbornaj u čverćfinał i biez stomy harłanili Deutschland uber alles!

— Congratulations, guys! — pavinšavaŭ ja adnu z kampanij u čorna-biełych majkach. Jany z šyrokaj uśmieškaj na tvary ŭ adzin hołas adkazali: Thank you!

Z sumam padumałasia, a ci nastanie kaliści toj čas, kali takim ža čynam inšaziemcy buduć vinšavać z pośpiecham mianie i ŭsich prychilnikaŭ našaj, biełaruskaj zbornaj?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0