«Sivaja lehienda», abo Łatuškava biełarusizacyja

Kali ty (redaktar niezaležnaj haziety) jaho chvališ, heta moža kaštavać jamu niervaŭ. Kali ty jaho haniš, heta taksama piarečyć jahonamu samalubstvu. Tamu pra čynoŭnikaŭ ciapier časta jak pra žyvych niabožčykaŭ, maŭčać. Abo (razumnyja ludzi) usio-taki haniać: jano nadziejniej.

Tamu nie budu pisać pra čynoŭnika, budu pisać pra opieru.

Nacyjanalnaja opiera — heta padzieja. Viadoma, teatr ciapier nie adyhryvaje toj roli, jakuju mieŭ u XIX stahodździ, jakuju adyhryvała paśla kino ŭ pieršaj pałovie XX stahodździa i telebačańnie — u druhoj jaho pałovie. Hetaja rola ciapier — na ščaście ci na biadu, ale pa-mojmu na ščaście — naležyć internetu jak płatformie, dzie centralizavany kantrol, režysura ciažejšaja. I tym nie mienš, opiera — heta Opiera — Tvor, vialiki tvor.

«Sivaja lehienda» pavodle Karatkieviča na adkryćci siezona ŭ Opiery — heta zasłuha ministarstva Paŭła Łatuški.

Muzyka Smolskaha mahutnaja i, sapraŭdy, ni trochi nie sastareła.

Mianie ŭ «Sivoj lehiendzie» najbolš uraziła toje, što ź jaje zusim źnik siužet pra narodnaje paŭstańnie.

Bałazie choć repliku pra «klaty Mahiloŭ» nie vyrazali z Karatkievičavaj pieśni. A mahli b!

Mienavita kampazitar, Smolski «zrezaŭ z pastanoŭki toje, što nie adpaviadała realijam siońniašniaha dnia». «Temy narodnaha buntu, jak u pieršaj viersii i apovieści Karatkieviča niama», pryznaje maestra ŭ prahramcy śpiektakla.

U novaj viersii opiery niama nijakich aluzij na sučasnaść, pieraasensavańnia.

Roli naroda ŭ historyi niama. Jak narod vykarystoŭvaje baraćbu elit i jak elity vykarystoŭvajuć narod u svaich intryhach — tema nie raskryta.

Pastanoŭka vyjšła niehłybokaja. Heta nie «Barys Hadunoŭ» i nie «Makbet», choć muzyka — vialiki šedeŭr, a siužet — daloka nie mieładramnaja historyja bradviejskaha typu.

I, tym nie mienš, heta nacyjanalnaja opiera. I heta hienijalna.

Pavieł Łatuška, chodzić mova, užo atrymaŭ ahreman u jakaści Nadzvyčajnaha i Paŭnamocnaha Pasła Biełarusi ŭ Francyi. Chto budzie jahony nastupnik, ci budzie jon havaryć pa-biełarusku i jakaja budzie jahonaja palityka, u tym liku i repiertuarnaja palityka? Ci zachavaje jon padychody i «lehiendy», jakija spaviadaŭ Łatuška? Heta budzie zaležać i ad asabistych pierakanańniaŭ hetaha čałavieka, i ad palityčnaha zakazu, bo i toje, i druhoje maje značeńnie pry hetaj sistemie.

Pakul stvarałasia ŭražańnie, što Łatuška — heta chutčej unikum, vyniatak, a nie reprezientacyja peŭnaj palityčnaj hrupoŭki — jakaja słužyć aŭtarytarnamu režymu, ale akreślena bačyć nacyjanalnuju liniju.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0