Rańniaj viasnoju 1986 hodu ŭ Višnieva, z papiaredniaj zhody ajca Ŭładzisłava Čarniaŭskaha, zavitaŭ mastak-miančuk Aleś Cyrkunoŭ, dačka jakoha, darečy, u toj zmročny dla biełaruskaha školnictva čas vymušana była navučacca ŭ pryharadnaj biełaruskamoŭnaj škołcy na Rakaŭskaj šašy, «nakručvajučy» štodnia tudy-siudy pa 30 kilametraŭ u pierapoŭnienych pryharadnych aŭtobusach.
Mastak pisaŭ alejem partret ajca Ŭładzisłava, jaki musiŭ z hetaj nahody čas ad času pazavać, nie pierapyniajučy, miž inšym, svaje kazani: pra čałaviečaje žyćcio, pra Boha, pra los biełaruskaści ŭ hramadzkim žyćci, jakoje mieła vyklučnaje duchoŭnaje značeńnie mienavita ŭ Višnievie. Viadoma, što śviatar Čarniaŭski pa słova ŭ kišeniu nia łaziŭ, jaho vykazvańni pra peŭnyja padziei i pra asobaŭ byli trapnymi — jak kažuć, u voka.
Ajciec Uładzisłaŭ uzhadvaŭ, jak jamu pa pierajeździe ŭ Višnieva miascovyja ŭłady «nie davali» prapiski z maŭklivaj zhody biskupa dyj inakš usialak zaciskali za toje, što vioŭ nabaženstvy pa-biełarusku — darečy, na radaść miascovym viernikam. Kazaŭ, što davodzicca ŭsialak aścierahacca z taje pryčyny, što hady ŭ rady robić pierakład biblijnych tekstaŭ na biełaruskuju movu dy vymušany prychoŭvać pa nadziejnych miescach kopii ŭžo apracavanych materyjałaŭ pierakładaŭ.
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Aŭhien Cumaraŭ
Kamientary