Da 975-hodździa połackaha kniazia
Kali pryjdzie čas stvarać praŭdzivy nacyjanalny Panteon, dyk musim pačać z Usiasłava Čaradzieja. Jak chryścijanstva pačałosia z naradžeńnia Chrysta, tak i Biełaruś (jak by pry tym kraina ni nazyvałasia ŭ časie, miž ludziej i ŭ prastory) pačałasia z naradžeńnia Ŭsiasłava. Navat mit pra źjaŭleńnie na śviet połackaha kniazia padobny da mitu Chrystovaha: mistyčnaść naradžeńnia (ad čaradziejstva), da kałyski pryjšli vieščuny, pryroda padavała znaki — na niebie źjaviłasia źziańnie ŭ vyhladzie źmieja. Tak śviedčać letapisy.
Viadoma, nie było b Rahvałoda, połackich Iziasłava i Bračysłava — nie było b i Ŭsiasłava Čaradzieja. Hetaksama, jak pierad Jankam Kupałam byli Dunin-Marcinkievič, Bahuševič, Łučyna.
Niaprosta budavałasia Połackaja dziaržava: niamała było achvotnikaŭ na tutejšyja bahaćci. Šmat chto chacieŭ uładaryć na hetych prybytkovych «tranzytnych» ziemlach, kantralavać šlach «z varahaŭ u hreki». Mienavita Dźvina była toj «truboj», za jakuju zmahalisia vaładary Ŭschodniaje Eŭropy. Uličvajučy tahačasnyja tranzytnyja žarści, zrazumieła, čamu tak časta vajavaŭ Čaradziej suprać Kijeva i Noŭharadu — hałoŭnych kankurentaŭ na «varaskim šlachu». Mocnaj krainy nie byvaje biaz mocnaj ekanomiki.
Poŭnaściu hety artykuł možna pračytać u papiarovaj i pdf-versii "Našaj Nivy"
Aleś Arkuš
Ciapier čytajuć
Elektronnuju «Biełaruskuju encykłapiedyju», stvoranuju jak prastoru «vierahodnych viedaŭ pra Biełaruś», cicha likvidavali razam z redakcyjaj. Kupu artykułaŭ pieradali Hihinu
Kamientary