Piša Alaksiej Čubat.
Hladač luboha filma asacyjuje siabie z hałoŭnym hierojem, zvyčajna — stanoŭčym. Tak: hledaču padabajecca pieramahać vojska pryšelcaŭ, pa-majstersku, sabraŭšy ŭsie siły ŭ kułak, zabić bosa mafii abo adsiekčy hałavu cmoku. I zusim nie chočacca być hierojem, jakoha akunajuć hałavoj u łajno.
Abo takim hierojem, jaki hublaje svajo kachańnie i ŭ kancy vyprabavańniaŭ apynajecca ŭ aŭtazaku. Inšyja stanoŭčyja hieroi «Žyvie Biełarusi», jakich presuje žyćcio (Viera, stary čarnobylec) taksama nie vabiać nastolki, što chaciełasia chacia b stać pobač ź imi. Navat kali nie jany sami vinavatyja ŭ pakručastaści svajho žyćcia — jaki ž heta kinošny hieroj, što nie spraviŭsia ź situacyjaj?
«Žyvie Biełaruś» — film pra sproby hieraizma (viadzieńnie błoha z vojska, udzieł u vybarach), hieraizma, jaki byŭ zadušany.
Naš biełaruski chłopiec Miron Zacharka nie vychodzić suchim z vady, a, naadvarot, zapichvaje siabie ŭ bahnu. Niama paratunku: u kancy filma navat aŭtazak nie paśviaciŭ farami «na ščaście». Navokał — strach i niesvaboda. Ale kali my bačym i asensoŭvajem strach i niesvabodu, ci nie z'ŭlajecca heta krokam da svabody?
Dumaju, niekarektna kazać pra Zacharku, jak pra adzinaha hałoŭnaha hieroja filma. Jon nie samotnik: hałoŭny hieroj u filmie — zborny. Heta ŭsie ludzi, što supraćstajać sistemie, i asnoŭny čyńnik ich hieraizma ŭ tym, što jany bačać amaralnaść, razłažeńnie, zaniapad — trahiedyju, i nie maŭčać pra heta, pryčym nie maŭčać saboj.
Film «Žyvie Biełaruś» napisany i źniaty, padajecca, zusim biez samacenzury. Mała taho, što aŭtar nie tolki nie prycharošvaje rečaisnaść: jon pakazvaje nam usiu čarnatu svaich adčuvańniaŭ (jak heta zrabiŭ i Alaksiej Bałabanaŭ u filmie «Hruz 200»).
Tamu «Žyvie Biełaruś» ciažka pryniać: jon nie jość adlustravańniem biełaruskaj paŭsiadzionnaści, a tym unutranym śvietam, jaki sfarmavaŭsia ŭ aŭtara scenara padčas staleńnia ŭ Biełarusi.
Ale ci našmat śviatlejšy dośvied rečaisnaści ŭ tych, chto prajšoŭ Płošču, ci navat u tych, chto admoviŭ sabie ŭ mahčymaści jaje prajści?
«Žyvie Biełaruś» u asobna ŭziataha čałavieka adroźnivajecca ad vivataŭ inšych ludziej. Ale čamu aŭtar scenara, jaki viadomy svaim nieŭtajmavanym charaktaram, nie zaklikaje da śvietłaj budučyni praz revalucyju? Dumajecca mnie tamu, što šlach da śvietłaha pavinien iści ad zmročnaha, jakoha ŭ filmie chapaje.
Jość režysiory, jakija svaimi pracami rušać hramadskuju śviadomaść. Francuzskaja revalucyja 1968 h. stałasia ŭ tym liku dziakujučy režysioram francuzskaj novyj chvali.Adzin ź ich —
Tym nie mienš, što da buržuaznaj Francyi ŭ kino tady, što da postsavieckaj Biełarusi ŭ filmie 2013 hoda — jość adno ahulnaje: biessensoŭnaść.Ale biessensoŭnaść — asabistaja. U hadaraŭskich filma prybiralni pryhožyja, a ludzi vakoł — navat kali drennyja — vykštałconyja. Ale vichur zabojstvaŭ i kradziažoŭ francuzy robiać biez usialakich płanaŭ na budučyniu — ad niama čaho rabić.
U postapakaliptyčnym «Žyvie Biełaruś» zastabiły namahajucca pakazać hierojam biessensoŭnaść ich vysiłkaŭ da baraćby.Francuzskija studenty ad biessensoŭnaści žyćcia pierajšli da dziejańniaŭ, i jany mieli pośpiech. A što rabić Zacharku, kali jaho aktyŭnaść zaŭsiody pryvodzić u aŭtazak? Dumaju, i nadalej adkazvać dla siabie na najvažniejšaje dla biełarusaŭ pytańnie «chto my jość?». Adkazvać svajoj dziejnaściu, aktyŭnaściu, žyćciom.
Złamany čałaviek, jak hałoŭny hieroj u aŭtazaku, pabity maralna i fizična, ničoha nie moža zrabić, ale heta nie aznačaje, što situacyja vakoł zastajecca toj ža.Z kožnym udaram dručka, z kožnaj
Ciapier čytajuć
«Miesiačny płaciež paciahnie na 340 rubloŭ». Što budzie ŭ Biełarusi z mabilnym internetam?10
Kamientary