Jany — 100‑adsotkavyja rokiery. Ichnija ryfy i nacisk ažyŭlajuć uspaminy pra staryja dobryja 70‑ja, pra Led Zeppelin i Deep Purple, i ad ich zusim nie danosić rus‑ i biełrokam. Intervju z hurtam The Toobes.
Pavodle aŭtarytetnaha sajta jechrierty.by hurt The Toobes ź Minsku vypuściŭ najlepšy ajčynny albom za pieršyja paŭhoda.
Jany — 100‑adsotkavyja rokiery. Ichnija ryfy i nacisk ažyŭlajuć uspaminy pra staryja dobryja 70‑ia, pra Led Zeppelin i Deep Purple, i ad ich zusim nie danosić rus‑ i biełrokam.
Ź jakoj takoj nahody hurt, jaki pačaŭsia jakich dva hady tamu, kali budučyja jaho siabry zładzili sejšn i zajhrali Foxy Lady Džymi Chiendryksa, vyrašyli, što ciapier — jany banda, jakaja budzie płavić hitarny rok netto? Dzie i jakim čynam trojka 20‑hadovych minčukoŭ chapiła taki nietutejšy drajv, kab zrabicca ŭ našym roku pavodle słovaŭ kulturołaha Maksima Žbankova «ekspartnym varyjantam».
Viniłam pa CD
NN: Chłopcy, vam ža pa 20 hadoŭ… Adkul takaja ledzepieleŭščyna i nirvanščyna? Adkul taki adsył da rokavych 80‑ch i navat 70‑ch?
The Toobes: My choć maleńkija, ale vyhadavalisia na hetym. Brali baćkoŭskija viniły i słuchali. Heta samyja klovyja časy za ŭsie kolki tam tysiač hadoŭ historyi muzyki. Ale razam z tym, my sučasny hurt, my šmat chapili ad lehiendaŭ, ale robim muzyku 2000‑ch — tut biez durniaŭ…. Heta jak naša sproba ŭlić novaje vino ŭ staryja miachi…
Asnova, moža, 80‑yja, stryžań — kłasičny rok, ale my nie zastajemsia ŭ ich. Razam z tym u nas niama niejkich ramak abo abmiežavańniaŭ u styli. My hrajem toje, ad čaho nas torkaje. Basist pryŭnios pank, bubnač — rytmy Nirvan'y. Samaje lepšaje, kali ty nie viedaješ dakładna, što budzieš hrać, prapuskaješ emocyi praź siabie, praz svoj talent, a nie to, kali niechta kaža tabie: «Słuchajcie, tvoj styl taki i taki, voś i pilnujsia jaho».
Zor(ač)ki
«NN»: U vas jość dyrektar i daradca pa spravach pracy z presaj, ci nie zanadta dla pačatkoŭcaŭ?
T: My — kamiercyjnaja struktura. A kali surjozna my raśli i zrazumieli, što treba heta pieratvarać u niešta bolš stałaje. Pahladzicie, usie viadomyja rok‑hurty, na pačatku karjery kali zaŭvažali, što ludziam padabajecca, dyk treba zajmacca na stałaj asnovie, i heta možna pradavać. Čamu b nie rabić, što tabie daspadoby, ad čaho ciabie torkaje, i pry hety atrymlivać dyvidenty? Kali ty prynosiš asałodu ludziam, čamu b nie rabić heta na bolš vysokim uzroŭni, dla jahoha patrabujucca subsidyi? Zirnicie: Leni Kravic hraje pravilnuju muzyku i ŭdała jaje pradaje…
Na ciapierašnim etapie našyja hanarary pa minskich mierkach niebłahija, ale ich nie staje, bo ŭsio idzie na raźvićcio. Adnak my viedajem, što heta musić akupicca. Zajmajemsia svajoj muzykaj, i budziem zmahacca za jaje i nadalej.
«NN»: Jak pradajecca albom?
T: Dobra. Ciapier u dyskarni «Misteryja huku» na jaho navat nalapili nalepačku «experts.by rekamienduje». Nas heta adnačasova śmiašyć i ciešyć.
NN: Vaš płan pa zachopu śvietu, pa punktach?
T: Na śviet my pojdziem praz Rasiju! Žart. A pa‑ščyraści, dyk dla taho, kab zrabicca rok‑zorkaj treba adklučyć mozh. Ad biełaruskaj rečaisnaści, u pryvatnaści. My choć i žyviem u Biełarusi, ale nasamreč my isnujem u cełym śviecie.
NN: Vy nie śpiavajecie ni pa‑biełarusku, ni pa‑rasijsku, u niama pryviazki ni da Biełarusi i ni da postsavieckaj prastory. Heta značyć, što musić być niejki skačok dalej?
T: Naturalna. Luby muzyka, jaki nie siadzić posiedam u haražy i nie hraje vyklučna dla ŭłasnaje asałody, choča, žadaje, kab jaho muzyku słuchała jak maha bolš narodu.. My hrajem nie tolki dla asabistaha kajfu, ale taksama dla publiki. I tamu my budziem nievymoŭna radyja, kali našu muzyku pačujuć i buduć słuchać u Italii, Hiermanii. Heta natchniaje.
Narviliški‑Łondan
Na letnim fiestyvali B2gether ŭ litoŭskich Narviliškach na hałoŭnuju scenu z ulubioncami Madony Gogol Bardello i miehapapulanymi ciapier «Lapisami» «Tubsaŭ» nie vypuścili, ale tyja ŭsio adno ŭziali svajo: vystupali na druhoj scenie ŭ prajm‑tajm, i padčas vystupu nie tolki biełarusaŭ, ale i litoŭcaŭ, a hurt dvojčy vyklikali na «bis»…
«NN»: Dzie b chacieli dać pieršy vialiki kancert?
T: Treba źbirać łondanski «Uembli», jak koliś to rabili Queen…Pakul my sami razumiejem, što nie daraśli da vialikaj sceny, ale pracujem nad hetym. Choć litoŭskaja presa nas, zdajecca, nie zaŭvažyła, ale publiki pryjšło šmat. Zhetul my pačali jeździć pa śviecie: Šviecyja, Rasija…
NN: Vaš debiutnik Hello pryznali najlepšym albomam paŭhodździa. Ci adčuvacie papularnaść? Ci źjavilisia addanyja fany?
T: Pakul usio cicha i roŭna, i my hetamu radyja. Pakul što heta łakalny pośpiech. Ciapier čas źmianiŭsia: adlehłaść pamiž muzykami istotna pamienšyłasia, za nami jeździać nie fanatki, a siabry.
Steerveŭ tu cheven
Rok‑muzyka ŭ Savieckim Sajuzie, i paźniej i ŭ RB — heta pratest ci prynamsi źjedliva krytyka isnujučaj rečaisnaści. Anhłamoŭnyja «Tubs» chrypłym vakałam śpiavajuć pra pačućci dy inšyja adciahnionyja rečy, nie nadta abciažarvajučy siabie sensam.
«NN»: Koliś rok byŭ simvałam buntarstva, tekst stajaŭ u kucie stała, a vy…
T: Ciapier usio zraŭniałasia: rok‑muzyka zrabiłasia popam. U padpolle chutčej syšoŭ džaz i kłasičnaja muzyka, a voś rok jakraz prašyŭsia na masavyja placoŭki. Ale heta pačałosia nie ciapier, jašče ŭ siemiadziesiatych. Ahresija i pratest ciapier nie ŭ muzycy, a ŭ pavodzinach maładych ludziej. Muzyka — čystaja tvorčaść. Adno varta skazać, što sam zaniatak u našaj krainie muzykaj, heta usio roŭna, jak andehraund, navat kali tvoj finalny pradukt ‑‑ absalutna niepryviazanyja da Biełarusi rečy… Ź inšaha boku my pilnujemsia svajoj muzyki, nie admaŭlajemsia ad rokavych ryfaŭ i starajemsia pašyryć jaje dalahlady, robiačy heta nasupierak zastoju i panavańnia ŭ efiry ŭsiakaha śmiećcia kštałtu indzi i ajrenbi.
«NN»: Nakolki vy čerpajecie natchieńnie dla svajoj tvorčaści padziejami ŭ krainie?
T: Nie čerpajem. My žyviom u svaim śviecie, kudy ništo nie pratačajecca. Natchnieńnie biarem chutčej nie z žyćcia, a ź inšych halinaŭ mastactva: muzycy inšych kampazitaraŭ, fatahrafii, vystavaŭ, halerej u Internecie. I ŭ dadatak našyja krynicy natchnieńnia toje mastactva chutčej «adtul», čym «adsiul». Treba nie zacyklivacca na Biełarusi. Nie toje, što my nie lubim našaj krainy. Voś niadaŭna jeździli u Picier i tak da domu zachaciełasia, vy nie ŭjaŭlajecie! Siudy zaŭsiody pryjemna viartacca, ale naša muzyka patrabuje inšaha.
Solny kancert hurta The Toobes 16 kastryčnika ŭ minskim kłubie «Reaktar». Pačatak a 19.
Kamientary