«Treba padmacavańnie, my nie možam ich strymlivać!» Łosik raskazaŭ, jak adčuvałasia 9 žniŭnia na Vaładarcy

9 žniŭnia 2020 hoda ŭ dzień vybaraŭ ja siadzieŭ u kamiery na Vaładarcy, jakaja voknami vychodziła praktyčna na bramu. U mianie tady ŭ kamiery byŭ televizar i ŭžo z samaj ranicy ja pačaŭ padazravać, što budzie niešta niezvyčajnaje, tamu što pa BT pakazvali žyvuju tranślacyju z vybarčaha ŭčastka, na jaki čakaŭsia pryjezd Łukašenki, a ludzi na jaho ŭčastku padychodzili brać biuleteni ź biełymi branzaletami na rukach. Uzrovień strachu, mabyć, byŭ nulavy.

Paśla zakryćcia ŭčastkaŭ, kali ŭžo ściamnieła, praz kraty na voknach my stali bačyć vybliski ad vybuchaŭ na niebie, danosilisia streły i my padumali, što ŭ Minsku prosta stali rasstrelvać ludziej. Pad voknami kamiery na dvary było čuvać, jak stajała šmat amapaŭcaŭ sa ščytami, i byli čutnyja navat ich razmovy.

Bližej da nočy vybuchi i aŭtamatnyja čerhi stali ŭzmacniacca i ja ščyra padumaŭ, što pačałasia vajna. Potym kala 12‑j nočy my stali čuć, jak da Vaładarki nabližajecca vialiki natoŭp ludziej, jaki skanduje «Svabodu!», huk stanaviŭsia ŭsio hučniejšy i vyraźniejšy, a maciuki siłavikoŭ, jakija stajać źnizu, usio adborniejšymi.

Potym pačałosia niešta takoje, što niemahčyma było navat ujavić, ja čamuści na jutubie nie znajšoŭ nivodnaha videa. Miarkujučy pa hukach, natoŭp pačaŭ šturmavać Vaładarku, bili pa bramie, pačałasia bojka, chtości źnizu pačaŭ kryčać u racyju: «Treba padmacavańnie, my ich nie možam bolš strymlivać!» I tut prosta pad voknami pačali vybuchać śviatłošumavyja hranaty, kamieru zaciahnuła dymam i pacham porachu.

Ja nie viedaju, što tady adbyłosia, ale dahetul u mianie skłałasia ŭražańnie, što ludzi prarvalisia na terytoryju Vaładarki. Pačalisia sutyknieńni, kryki, udary ščytami, skandavańnie stanaviłasia ŭsio cišejšym i dalejšym. Jak ja zrazumieŭ, hetuju chvalu adbili. Krychu paźniej była jašče adna chvala sutyknieńniaŭ, ale ŭžo nie takaja hučnaja.

Niemahčyma pieradać svaje adčuvańni ŭ toj viečar. Napeŭna ŭsie chto heta čuŭ va ŭsich kamierach, dumali, što voś-voś i dźviery adčyniacca i ŭsich vyzvalać. Na pradole byŭ adzin 18‑hadovy kursant, jaki biehaŭ pa kamierach i biezvynikova ŭprošvaŭ źleźci ŭsich z voknaŭ i lehčy spać.

U tuju noč nichto nie spaŭ. A na nastupny dzień ja staŭ śviedkam razmovy dvuch pradolnych.

— Bł*, u čym siońnia dadomu sa źmieny jechać?

— A što takoje?

— U cyvilnym pajedzieš — mianty adp*ździać, a kali ŭ formie — narod.

• 23
• 0
• 4
• 0
• 0
• 3
• 0
• 0