«Voś ja svaich dziaciej vyviez»: lidar «Narodnaj hramady» Vilski ŭpiknuŭ Babaryku za syna ŭ turmie

U vilenskim «Zamku» adbyłasia sustreča biełarusaŭ ź Viktaram Babarykam. Pasłuchać palityka i zadać jamu pytańni sabrałasia niekalki dziasiatkaŭ čałaviek.

Adnym z achvotnych pahavaryć byŭ staršynia «Narodnaj hramady» Jaŭhien Vilski.

Pavialičyć

Jon pryjšoŭ z šmatchadovaj narychtovačkaj — pačaŭ zdaloku, nastolki zdaloku, što jaho rytaryčnaje pytańnie vyklikała śmiaški ŭ aŭdytoryi:

— Ci ličycie vy, što biełaruski režym zdolny na biezzakońnie i podłaść ci heta ŭsio ž pravavaja dziaržava?

Babaryka adznačyŭ, što ŭ Biełarusi pravavy defołt, dy i pra pravy čałavieka kazać niemahčyma. A jašče paprasiŭ udakładnić, jaki sens Vilski ŭkładaje ŭ paniaćcie «podłaść».

Toj pasprabavaŭ syści ad adkazu — maŭlaŭ, jak razumiejecie, tak i tłumačcie. Ale ŭ vyniku ŭsio ž zdaŭsia:

— Ci moža režym zrabić štości, kab prymusić čałavieka niešta rabić, niepravavymi mietadami?

Viktar Babaryka ŭdakładniŭ, što ličyć heta nie podłaściu, a parušeńniem pravoŭ čałavieka. I pahadziŭsia z tym, što režym sapraŭdy heta robić.

Tady Jaŭhien Vilski narešcie pierajšoŭ da hałoŭnaj častki svaich schavanych abvinavačvańniaŭ:

— Vaš syn zaraz znachodzicca ŭ zakładnikach u turmie. Heta kručok režymu. I vy zaraz adkazali, što režym moža prymać niejkija dziejańni niezakonnyja. To-bok u luby momant vaša syna mohuć… Voś ja svaich dziaciej vyviez. [Tamu] ja nie bajusia. Ale tym nie mienš navat da maich dalokich svajakoŭ pryjšli. Minimum, što jany ŭsie pazbavilisia pracy. To-bok režym pa-kałhasnamu, drobiazna pomścić usim.

Dalej Vilski padkreśliŭ, što Babaryka, jaki maje syna ŭ turmie, čamuści spakojna vystupaje ŭ Jeŭropie — i voś siońnia pryjechaŭ na sustreču, arhanizavanuju «ekstremisckaj» arhanizacyjaj «Dapamoha»

— To-bok vy nie baiciesia. Takoje pytańnie: čamu režym Łukašenki, adpaviedna, režym praź jaho Pucina, nie ličyć vašu dziejnaść takoj niebiaśpiečnaj, kab voś tak spakojna dapuskać, kab vy jeździli, tam raskazvali, u niečym udzielničali?

Babaryka adreahavaŭ spakojna:

— Čamu režym robić toje, što robić, heta treba pytacca nie ŭ mianie, a ŭ režymu. Heta raz. Druhoje, vy sami skazali, u režymu jość zakładnik. Treciaje, kožny vybiraje sam tuju stupień niebiaśpieki i tuju stupień pavodzin, jakuju jon sabie moža dazvolić. Ja vybiraju tuju, jakuju ja vybiraju.

— To-bok vy hatovy naškodzić svajmu synu, tak?

Apošniaja replika Vilskaha vyklikała burnaje niezadavalnieńnie publiki.

Babaryka ž dadaŭ:

— Ja adkazaŭ na vašaje pytańnie tak, jak adkazaŭ. Ja vybudavaŭ svaju sistemu biaśpieki i tuju miažu, jakuju ja mahu zrabić. Čamu i jakaja jana — heta ŭžo inšaja historyja.

Razdalisia hučnyja apładysmienty. Vilski, jaki vyhladaŭ pakryŭdžanym na ŭvieś śviet, zastaŭsia siadzieć da samaha kanca — ale moŭčki.

• 4
• 0
• 3
• 17
• 0
• 1
• 0
• 0