«Pra ludziej nichto nie dumaje»

Pa hałoŭnych vulicach viosak Vańkaŭščyna i Łysaŭščyna, jakija znachodziacca niedaloka ad spartyŭnaha kompleksu «Stajki», u chutkim časie kruhłasutačna pačnuć chadzić hruzaviki. Užo pačałosia budaŭnictva darohi, jakaja budzie ščylna prylahać da płatoŭ chatnich haspadarak. Niekatorym navat daviadziecca pieramiaścić častku płota, bo daroha pojdzie praz aharod.

Pryčyna vielmi prostaja. Piasčany karjer, jaki byŭ u niekalkich kiłamietrach ad viosak, zakryvajuć, a novy karjer vyrašana zrabić litaralna za Łysaŭščynaj. Darohu da jaho prakładvajuć pa pryncypie «jak praściej».

Nikoha nie chvaluje i nie cikavić, jak pad pył i hrukatańnie hruzavikoŭ buduć žyć ludzi.



Łysaŭščyna znachodzicca ŭ malaŭničym miescy na bierazie Śvisłačy. Ciapier tam budujecca most, kab hruzaviki ź piaskom mahli prajechać da novaha karjera. Ludzi sabrali bolš za 70 podpisaŭ, źviartalisia va ŭsie instancyi, u tym liku i ŭ Administracyju Alaksandra Łukašenki, patrabujučy spynić budaŭnictva darohi praź vioski.

Ludzi prasili čynoŭnikaŭ adnavić staruju davajennuju darohu, jakaja znachodzicca niepadaloku, — jeździačy pa joj, mašyny nikomu nie buduć pieraškadžać.

Miascovy žychar Hienadź Sianiuta pastaviŭ svoj podpis siarod inšych, chto skardziŭsia ŭ šmatlikija instancyi. «Razumiejecie, dla ich heta samy prosty šlach. Pra ludziej nichto nie dumaje. Naadvarot, nam cynična adkazali, što voś hetaje budaŭnictva adbyvajecca z metaj… palapšeńnia transpartnych znosin pamiž vioskami!..

Vuń na tym bierazie rečki znachodzicca maleńkaja vioska, i na jaje na ŭsiu dobra kali jość try aŭtamabili. A 

budaŭnictva mosta budzie kaštavać kala 8 miljardaŭ rubloŭ, dy jašče na hety ŭčastak darohi kala 15 miljardaŭ zakładziena.

U Łysaŭščynie zastałosia niašmat karennych žycharoŭ. Staražyłami tut ličać tych, chto hadoŭ 20 tamu pasialiŭsia ŭ vioscy jak dačnik. Ludzi nabyli ŭčastki, źnieśli staryja damy, pabudavali novyja. Niekatoryja zrabili rekanstrukcyju damoŭ svaich baćkoŭ, jakich užo niama ŭ žyvych. Asnoŭny kantynhient — heta piensijaniery.

«Viedajecie, my ž žyli ŭ Minsku, — raskazvaje miascovaja žycharka Alena Novikava. — Ale ja kvateru pakinuła dzieciam, ciapier jany ŭsie da mianie siudy pryjazdžajuć. Unuki ŭsio leta sa mnoj. I što ciapier? Tudy-siudy dzień i noč mima voknaŭ buduć chadzić samazvały ź piaskom?! Čamu nas nichto nie choča słuchać?

Ja ŭžo maŭču, što ŭsio bližej da našych viosak padbirajucca adstojniki z kanalizacyjaj.

Jany dumajuć, što kali my piensijaniery, to nam užo niadoŭha na hetym śviecie i tak zastałosia?..

Susied Aleny Alaksandr Bury ledź strymlivaje ślozy: «Bačycie, jak jany pačali padrychtoŭku?

Ja pasadziŭ ź ziarniatkaŭ aleju kaštanaŭ. Dreŭcy padraśli ŭžo, stali pryhožymi maładymi drevami… Śpiłavali i ŭsio!

Bačycie, vuń raźmietku ŭstalavali — buduć častku mohiłak znosić.

Karennaja žycharka, kaliści člen zbornaj SSSR pa łyžach, a ciapier piensijanierka Halina Okur z bojem zapisałasia na pryjom u Administracyi Alaksandra Łukašenki. «Spačatku mianie nie chacieli zapisvać, ale ja tady skazała, što budu źviartacca praz Sportkamitet — jak vieteran sportu. Ledź zapisali. Ale na pryjom ja ŭsie roŭna nie patrapiła. Heta ž treba! Tak pieražyvała z-za hetaj sustrečy, što za dzień da pryznačanaj daty mnie stała kiepska i ŭračy zabrali mianie ŭ špital. Navat nie viedaju, što ciapier budzie. U nas tut vialikaja prablema zaŭsiody była (navat kali jašče maje baćki žyli) — heta vada. Dastatkova było nievialikaha daždžu — i nas zataplivała. Što my tolki nie rabili! Narešcie pasadzili nievialiki park, i drevy stali zaminać vadzie. Tam pastavili stoł dla tenisa, baskietbolnyja karziny paviesili, zrabili turniki… Usia moładź tam źbirałasia. A ciapier hetyja budaŭniki pryjechali i, nikomu ničoha nie kažučy, za paru hadzin śpiłavali drevy. Usio źniščyli! I heta ž tolki pačatak.

Hladzicie, jaki katedž pryhožy. Čałaviek nabyŭ jaho dla svajoj siamji, u samym malaŭničym miescy… Raptam pryjazdžaje, a kala doma — pustyr, brud, niejkija šłanhi, buldoziery… Pad samy płot jamu ŭsio pobač źniščyli. Prosta škada čałavieka, jon ža takija hrošy zapłaciŭ!.."

Nie časta ŭ Biełarusi možna sustreć ludziej, jakija hutarać z žurnalistam emacyjanalna, achvotna i adkryta. Tut nie taja situacyja. U ludziej sapraŭdy nakipieła.

Da našaj razmovy dałučajecca Valancina Buraja: «My ŭsie hrošy niekali tracili, kab pabudavać tut damy, upryhožyli ŭsio vakoł, pasadzili drevy… Siudy našy ŭnuki pryjazdžajuć, dzieci. A ciapier my ŭžo piensijaniery, i pabudavać dom u inšym miescy my prosta nie ŭ stanie. I sił užo niama, i hrošaj takich niama. Hetyja damy pradać možna tolki vielmi tanna: chto ž zachoča, kab śmiardzieła fiekalijami dy jašče mima voknaŭ hruzaviki šmyhali?..

Zaraz nam skazali, što stary karjer buduć kanalizacyjaj zapaŭniać. Maŭlaŭ, takim čynam reljef raŭniajuć. Nu jak zmahacca?

Pakul my razmaŭlali z aburanymi viaskoŭcami, źjavilisia i budaŭniki. Słova — za słova… Maje surazmoŭcy pačali raspytvać, ci chutka praviaduć hetuju darohu. Tyja paviedamili, što adkazvajuć tolki za budaŭnictva mosta praz rečku. Skazali, što pavinny paśpieć za piać miesiacaŭ. I raptam pačali spačuvać ludziam…

Sapraŭdy, stalicy patrebny piasok dla budoŭlaŭ. Zrazumieła, što dla ekanomiki lepš, kab karjery raspracoŭvalisia jak maha bližej da horada. Žychary heta sami dobra razumiejuć i nie suprać, kab za rečkaj pracavaŭ karjer. Jany tolki prosiać zrabić tudy inšuju darohu. Ale nichto nie hatovy ich pačuć… Nichto navat nie choča ich pačuć!

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0