Sabačyja historyi

Sabačyja historyi

Ad hraždanoŭ

Pryjšoŭ adzin sabaka ŭ škołu vučycca. Zachodzić, a tam — Hraždan-vachcior. Kaža: «U skury nielha!»

Pryjšoŭ adzin sabaka ŭ zaapark na małpu pahladzieć. A tam u kletcy Hraždan hryzie miasa i śpiavaje «Internacyjanał».

Adzin Hraždan čytaŭ Majakoŭskaha. A sabaka nie čytaŭ. I, miž inšym, mieŭ racyju.

Dźvie sučki nie dziažuryli ŭ klasie. Pryjšoŭ Hraždan i vyklikaŭ sabaku ŭ škołu.

Adzin sabaka byŭ homaseksualistam i nasiŭ žoŭtuju spadnicu. Adnojčy da jaho pryjšoŭ Hraždan i zapytaŭ: «Počiom opium dla naroda?»

Iduć dva sabaki — adzin čyrvony, a druhi naleva. Kolki Hraždanu hadoŭ?

Adzin sabaka byŭ siratoj i zastreliŭsia, tamu što znajšoŭ svajho baćku — Hraždana.

Adzin sabaka paznajomiŭsia ź bieł-čyrvona-biełym busłom, a Hraždan — z čyrvona-zialonaj žabaj.

Adzin sabaka z hoładu jeŭ knihi Puškina. U Hraždana byŭ kiepski hust, i jon jeŭ Majakoŭskaha.

Adzin sabaka vyrablaŭ kanservy «Koń u asabistym palito». Hraždan jeŭ ich i plavaŭsia.

Adzin sabaka vyvučyŭ anhielskuju movu, a nastaŭnikam byŭ zaikaty Hraždan.

Adzin sabaka ažaniŭsia z Maryjaj, a jana źbiehła ad jaho z Hraždanom.

Maksim Ivancoŭ, Źmicier Žavarankaŭ, Miensk

***

Kali sabaka byŭ hałodny, ź jaho paščy ciakła ślina. Jon mačaŭ u jaje chleb i jeŭ, maračy pra limony.

Kali sabaka byŭ syty, jon niečym nahadvaŭ Hraždana. A hałodny Hraždan — sabaku.

Hraždan i sabaka pačali praces razzbrajeńnia. U Hraždana zabrali strelbu, a sabaku vybili zuby.

Na ŭvachodzie ŭ park raniej pisali: «Uvachod sabakam i sałdatam zabaronieny!» Kali sabaka ab hetym daviedaŭsia, tydzień chadziŭ zadavoleny.

Sabačaje viasielle zaŭsiody bolš racyjanalnaje za viasielle Hraždanoŭ, bo tam kožny robić, što patrebna.

Maładoha sabaku možna adroźnić ad staroha. Hraždany ž nia majuć uzrostu.

U Miensku sabaki vyvodziać Hraždanoŭ hulać u specyjalna adviedzienych dla hetaha miescach. A na peryferyi Hraždany chodziać, dzie chočuć.

Sabaka nadumaŭsia zbudavać chatu. Naniaŭ Hraždana. A toj na jaho chatu paviesiŭ łancuh. Dy jašče ŭziaŭ za toje hrošy.

U Niaśvižy na adzin sabačy pomnik prypadaje niekalki Hraždanam. Mo jany čaściej mruć?

Kali sabaka biažyć u pole pa ziołki, značyć, jamu drenna. A kali Hraždan — pačałasia bitva za ŭradžaj.

Sabaka nia sieje i nia žnie. A Hraždan — sieje, ale nia žnie. Paradoks?

Kali sabaku nadzieli šapku, jon staŭ drenna čuć, kali akulary — drenna bačyć. Ale heta nie pieraškodziła jamu być sabakam.

Sabaka maryŭ pra svabodu, siedziačy na łancuhu. Łancuh źvinieŭ, tamu ciša była muzykaj svabody.

Jak trapić u historyju? Stać sabakam.

Sabaka nie lubiŭ dziaciej, bo ličyŭ, što vialikija Hraždany našmat razumniejšyja.

Sabaka paśviŭ karoŭ, bo ich zaŭsiody niechta pavinien paśvić.

Sabačaje žyćcio nia zdoleje pryŭkrasić Hramadzkaja inicyjatyva.

Kab sabaka ŭmieŭ pisać, jon byŭ by piśmieńnikam, bo dobra viedaŭ Hraždanoŭ.

Kali sabaku pierajechała mašyna, jon, doŭha ležačy, razvažaŭ pra sens žyćcia. Ledź nia zdoch.

Hraždan — heta adzin z etapaŭ raźvićcia sabaki.

Adnojčy sabaka pakryŭdziŭsia na žyćcio. Jano ž takoje sabačaje!

Kali sabaka stracić prytomnaść, jon usšaleje.

Sabačy brech zaŭsiody subjektyŭny, bo abjektyŭnym moža być tolki Hraždan.

Pra sabaku da hodu šmat čaho viadoma. Ale nie drukujuć — niama durnych!

Vanhor Vušacki, Maładečna