Некляев написал стихотворение на злобу дня. В нём упоминаются и Колесникова с Бабарико, и Тихановская, и Прокопьев с Позняком

«Варшава. Стрельцовский фестиваль поэзии «Вершы на асфальце». Разговор о литературе. А вопросы журналистов (как повсюду и всегда) о политике. И среди самых первых:

— Почему вы никак не высказываетесь о ситуации в политической среде эмиграции?

— Потому что не хочу.

— Почему?

— Потому что не занимаюсь политикой. Занимаюсь литературой. Считаю, что в ней смогу сделать больше, чем в политике.

— В таком случае могли бы высказаться о политике, как поэт.

«В конце концов не выдержал. И во второй день фестиваля, который совпал с днем влюбленных, высказался», — написал в фейсбуке поэт Владимир Некляев и опубликовал стихотворение.

На імяніны святога Валянціна

У кахання — імяніны!
Свята міжнародных мас.
А якая ў нас карціна?
Хто і як святкуе ў нас?

Хто як хоча, так і скача
Вольны танец змагара…
Наша Маша ў немцах плача —
Не хапае ёй дабра.

Каб суцешыць Машу, немцы
Прыкупляюць рускі газ.
Немцы ўсё-ткі іншаземцы,
Хоць не раз бывалі ў нас.

А ў другім канцы сусвету,
Зморшчыўшы сакратаў лоб,
«Як бы скінуць Свету гэту?» —
Думу думае Пракоп. —

Хто з лабастых беларусаў
Паспрыяць у тым гатоў?
Ці бясвусы Павел Вусаў,
Ці паголены Краўцоў?»

А ў краіне недалёкай
Пад касцёльны ціхі звон
У тузе па Сінявокай
Не засне ніяк Зянон.

Ён баіцца, што прысніцца
Трамп з імпічментам, але
Прылятае ў сны сініца
З флейтай Машы на крыле.

А пад ранак Франак, Света
Сняцца… Аж па тры разы!..
Ды яшчэ з кардэбалета
Процьма ўсякай драбязы!

Прэцца з енкам аб народзе
У палітыку балет!..
Ды стаіць на пераходзе
Пераходны кабінет.

Там, на самай верхатуры
Пад рэжымам секчы сук
Сеў былы міністр культуры…
Ён Зянону не сябрук.

Бабарыку не таварыш:
Той не ведае, чый Крым?..
З ім ні каву не запарыш —
Ні рэжым не скінеш з ім.

Але як у свеце крыку,
Дзе ў дуэце рык ды віск,
Разабрацца Бабарыку
Чый той Крым? І чый той Мінск?

Ці не лепш у гаме-тлуме
Гэты час не памаўчыць?..
Ну, тым больш, што ў мінскім ГУМе
Анічога не чуваць.

Хоць крычы, рычы на вуха:
«Слухай, што табе скажу!..» —
Толькі вецер коціць глуха
Завіруху праз мяжу.

Але нават праз стагоддзі,
Да Хрыста і па Хрысце,
Нашы мары аб свабодзе
Сцюжаю не замяце.

Не зумерзнуць іх вытокі,
Покуль свецяць над зямлёй
Нашы белыя аблокі,
Набрынялыя крывёй.

Аніхто не зробіць пусткі
З краю нашага ўсяго,
Покуль люд ёсць беларускі
З Божай верай у яго!

І не засцяць шлях ягоны
Зайздрасць, пыха, хіжасць, злосць…

Ён — караны й не скароны,
Ён — і Светы, і Зяноны,
Ён — мы ўсе!..
Калі мы ёсць.

• 150
• 7
• 8
• 2
• 0
• 0
• 0
• 6