Сучасны рынак мастацкіх твораў — надта чуллівая арганізм: зазвычай эканамічны спад цаляе ў яго найперш, нават загадзя, яшчэ да таго як, крызіс адчулі іншыя галіны чалавечай дзейнасці. А першымі сярод мастакоў сусветную непагадзь на фінансавых рынках адчулі на сябе, зразумелая рэч, амерыканскія мастакі. Іх творы перасталі прадавацца. Прэстыжныя нью-ёрскія галерэі зачыняюцца. Да прыкладу, адзін з найвядомых у Амерыцы мастацкіх часопісаў «Арт-Форум», колісь тоўсты, як тэлефонная кніга, 500-старонкавы, у якім асноўнае месца займалі рэкламы мастацкіх галерэяў, цяпер скурчыўся да дзвюх сотняў бачын, а большасць рэкламных абвестак знікла.
Але культуролаг і аглядальнік "Геральд Трыб'юн" Голанд Говер лічыць, што крызіс пойдзе выяўленчаму мастацтву толькі на дабро. «Мастак вернецца ў рэальнае жыццё. Па-першае, ён павінны зжыцца з думкай, што давядзецца зарабляць на кавалак хлеба не мастацтвам». Але ў намаляванай Говерам перспектыве няма нічога страшнага : Ван-Гог быў ділерам і пазней штатным місіянерам, выбітны прадстаўнік прымітыўнага мастацтва Генры Дарджэр — сантэхнікам, і таму тут самае галоўнае — знайсці ў сваім існаванні крыніцу для натхнення. На думку Говера ў будучым у цэнтры ўвагі публікі зноўку апынецца твор выпакутаваны і шчыры, і абавязкова наватарскі, не з «мэйнстрыму», пад якім будзе красавацца шыльда «Не для продажу». «Апошнім часам на амерыканскім рынку мастацтва квітнела «якасць», або майстэрства, фармальнае майстэрства твору, — дадае Говер. — А падобныя з’явы ў мастацтве — крок назад. Нью-ёрскія галерэі заліў павадак малюнкаў, у якім адчувалася адно паглыбленае вывучэнне тэорыі жывапісу і дасканалае веданне тэхнікі. Каб быць фарматнымі, пераважная большасць карцін была зробленая ў акрэсленых жанрах, не раўнуючы прыпеў у поп-песні. У дадатак вакол мастакоў круціўся цэлы свет паслугачоў, якія адначасова ўскосна ці наўпрост, дыктавалі мастакам, што і як рабіць: вытворцы прамысловага мастацтва, гандляры, адвакаты, рэкламісты. Найніжэйшага пункту творчага крызісу амерыканскае выяўленчае мастацтва сягнула на маю думку за дзень да інаўгурацыі, калі карціну з партрэтам прэзідэнцкай жонкі Мішэль Абамы, якую намалявала вядомая мастачка Элізабет Пэйтан, вывесілі на персанальнай выставе мастачкі».
Цяпер чытаюць
«Я так далёка забралася. Шкада толькі, што не магу паказаць гэта тату». Як жыве дачка Паўла Шарамета праз 10 гадоў пасля яго гібелі1
Каментары