«Сказаў, што я сапсавала вечар». Гісторыі беларусак, якія зрабілі прапанову хлопцам
Існуе ўяўленне, што ініцыятарам прапановы заўсёды становіцца хлопец. Але ў жыцці, у адрозненне ад казак, сцэнарыі бываюць рознымі. Onliner знайшоў беларусак, якія ўзялі ініцыятыву ў свае рукі. Шчаслівы фінал ці разбітае сэрца?
«Прапанову надумала зрабіць пры сведках — каб потым не адкруціўся»
Маша папярэдзіла: падзяліцца сваёй гісторыяй ёй будзе камфортней ананімна. Гісторыя пачалася яшчэ ў 2021 годзе, калі дзяўчыне трапіла рэклама «Школы кахання». Увагу Машы прыцягнулі фразы накшталт: «Не атрымліваюцца доўгія стасункі? Не ведаеце, пра што гаварыць з каханымі? Тады вам да нас!»
— Да гэтага ў мяне былі стасункі: адны доўжыліся паўтара года, другія — два. Але яны не заканчваліся вяселлем, хоць мне ўжо было каля 25 гадоў, — расказвае дзяўчына. — Першы маладзён сказаў шчыра: жонка яму не патрэбная. Праз год пасля нашага расстання ён ажаніўся. Да другога сябрука я страціла павагу. Мы працавалі разам — праца пераносілася ў дом. Ён нават зрабіў мне прапанову, але быў яшчэ афіцыйна жанаты, хоць з жонкай і не жыў. Мама адразу спытала пра развод, на што ён адказаў, маўляў, гэта справа часу. У выніку ён атрымаў адмову.
Набітыя гузы і прывялі Машу на заняткі. Выкладчыкам быў пастар у пратэстанцкай царкве, псіхолаг і сэксолаг.
— У школе нас вучылі: сямейнае жыццё — гэта праца, «агонь не можа гарэць без дроў», важна гаварыць, інакш будзе не сям'я, а суседства.
Сярод удзельнікаў сустрэч хлопцаў і дзяўчат было прыкладна пароўну. Так Маша і зблізілася з Яўгенам. У яго быў першы няўдалы шлюб, на курсы ён прыйшоў, каб разабрацца, чаму не атрымліваецца пабудаваць цэласныя стасункі. Паступова камунікацыя перарасла ў сур'ёзную сувязь.
— Я прыняла рашэнне месяцы праз два пасля пераезду да Яўгена. Зразумела, што ён трымае слова і адпавядае маім крытэрыям. Сказала яму: калі на працягу года ён не зробіць прапанову, то яна паступіць ад мяне. Ён аджартаваўся. Відаць было, што яму страшна апячыся яшчэ раз. Сябры казалі яму: «Адхапіў класную дзяўчыну, чаго чакаеш?», але ён рэагаваў негатыўна.
У красавіку 2023 года, так і не дачакаўшыся крокаў ад Яўгена, Маша вырашыла дзейнічаць.
— Я смелы чалавек. Рабіць прапанову сам-насам было б няправільна — патрэбныя сведкі, каб потым не адкруціўся.
Дамовілася з яго сябрамі. Падводкай стала размова аб іх вяселлі. Маша загадзя прывезла ў кватэру сяброў торт, дзе на крэме было напісана галоўнае пытанне.
— Я ўручыла Яўгену торт і папрасіла адказаць. Выраз яго твару казаў, што я яго падставіла перад сябрамі. Ён сказаў: «Ты сапсавала вечар».
Тую самую частку з «Marry me?» Маша разрэзала на трох — сябе і сяброў. Жэню дзяўчына пакінула кавалачкі з адказамі. Начынку ў тым, што «адпрэчвала» прапанову, спецыяльна зрабілі вельмі вострай, а вось жаданае «так» на смак было б звыкла салодкім. Праўда, Яўген у той вечар торт так і не пакаштаваў.
На наступны дзень яны рассталіся. Але потым сазваніліся, пагаварылі, сустрэліся і памірыліся — і тады ён прыняў прапанову.
Праўда, у загс я яго таксама «прыцягнула». Спачатку я чакала-чакала, калі ж ён скажа: «Бяры пашпарт – і паехалі». У выніку проста сказала: ці мы падаём заяву, ці разыходзімся.
Два гады таму ў снежні мы ажаніліся. Напэўна, наш шлюб пабудаваны не на «хімічным» каханні.
Яўген — чалавек, якому я давяраю, з ім надзейна і можна пабудаваць сям'ю, а калі ўзнікне спрэчнае пытанне — я прыму яго бок, нават калі буду не згодна. Бо ён — мой муж, гэта мой выбар, і я буду яго пільнавацца.
«Я спела для таго, каб захацець выйсці замуж»
Гісторыя Вольгі і Сяргея пачалася з сайта знаёмстваў, хоць абодва займаліся бегам і мелі шмат агульных знаёмых. Дастаткова хутка яны сталі парай.
Упершыню аб вяселлі Воля і Сяргей загаварылі праз пару месяцаў пасля пачатку стасункаў. Тады ж абодва зразумелі: з гэтых стасункаў можа атрымацца нешта сур'ёзнае. Пры гэтым сама Воля замуж не спяшалася. Як мінімум таму што за плячыма ўжо быў развод — ад першага шлюбу, даўжынёй на дзевяць гадоў, яна выхоўвала дваіх дзяцей.
— Як мы любім казаць з сяброўкамі: ёсць вялікае каханне, а ёсць маленькія каханні. І ты заўсёды ведаеш, якое сустракаеш, — усміхаецца Воля. — Сяргей ведаў аб маім стаўленні да шлюбу, таму праз паўгода адносін мы дамовіліся: калі захачу за яго замуж, то прапанову раблю я. Атрымалася так, што ён ужо быў гатовы і як бы «чакаў» мяне.
Так што ў нас не класічная гісторыя, калі дзяўчына чакала і не дачакалася. Мне да гэтага часу цікава, чаму жанчыны імкнуцца замуж? Так, мне хацелася класных, цікавых і глыбокіх стасункаў, а замужжа як штамп у пашпарце… Магчыма, для кагосьці гэта заспакаенне ці статус, для мяне ж — умоўнасці. Я спела для таго, каб захацець пайсці замуж.
Для Сяргея пытанне штампа таксама не было прынцыповым. Пры гэтым Воля падкрэслівае: і страх жаніцьбы ў хлопца адсутнічаў. Так што ўсё залежала выключна ад жадання дзяўчыны.
— Прыкладна праз паўтара гады адносін я ўсвядоміла, што быццам не да канца выбіраю Сяргея, у чымсьці напружваюся. Гэта было выключна маё ўнутранае. Сяргей той мужчына, які ніколі не цісне — гэта таксама падкупляе.
Дарэчы, я пачала разумець мужчын — калі на іх ціснуць, маўляў, «а пара б ужо», «а я не маладая». Бо ў нашай пары я была тым чалавекам, які вырашае зрабіць прапанову. Уявіла, як гэта — калі побач з табой гудуць: «Ну калі ж?» Гэта ж вялізнае напружанне!
Таму я паспачувала мужчынам, якія робяць гэта не шчыра, а пад ціскам.
Рашэнне зрабіць прапанову Сяргею Воля абдумвала доўга. Для сябе дзяўчына тлумачыць гэта праявай сталення: калі выбар робіцца шчыра.
— Мы планавалі наша першае вялікае падарожжа — я, Сяргей і дзеці сабраліся паехаць на Эльбрус. Наважыўшыся, я спачатку пагаварыла з дзецьмі. Старэйшы сын сказаў, што гэта крыху дзіўна — калі дзяўчына робіць прапанову. Але я патлумачыла, што мы з Сяргеем так і дамовіліся.
Пазней разам з дзецьмі мы хадзілі выбіраць пярсцёнкі. Кансультант прапанавала, каб мой жаніх прыйшоў пазней і прымераў свой. Я адказала, што гэта сюрпрыз і прапанову раблю я. Рэакцыя была стрыманай: маўляў, і такое бывае, — смяецца Воля.
Спойлер: з памерам пярсцёнка для будучага мужа Воля ўсё ж памылілася. Але да моманту Х яна пра гэта, канешне, яшчэ не ведала.
— Увечары, калі мы ўжо былі ў гарах, я паклікала Сяргея прагуляцца. Зорнае неба, Эльбрус… Я дастала пярсцёнкі і зрабіла яму прапанову, спытаўшы нешта накшталт «Ці будзеш ты маім мужам?» На калена не станавілася! — усміхаецца дзяўчына. — Ад кранальнасці моманту плакалі абодва, хоць у цемры нічога не было відаць.
Сяргей адразу ж адказаў: «Так». Ён першапачаткова казаў, што калі я зраблю прапанову, то ён пагодзіцца.
На наступны дзень у нас была цырымонія — аб ёй мы таксама дамовіліся з дзецьмі. Старэйшы сын чытаў кранальную прамову, а малодшы трымаў пярсцёнкі. З-за яркага сонца мы ўсе былі ў акулярах, але пад імі ўсё плакалі.
Далей — 10‑хвілінная фотасесія і працяг падарожжа. Пасля вяртання ў Мінск Сяргей і Воля яшчэ каля двух месяцаў абмяркоўвалі пытанне афіцыйнага роспісу.
— У нейкі момант Сяргей запаўняў дакументы на візу і ў графе «сямейнае становішча» ў мяне — разведзеная, у яго — халасты. Ён сказаў, што мы відавочна нешта большае, чым гэтыя надпісы. Так і прынялі пастанову, што ідзём распісвацца. Выбралі дзень гадавіны нашага знаёмства — няма чаго «пладзіць» супольныя даты. Дарэчы, я кансультавалася з астролагам і нумеролагам — сказалі, што ўсе нармальна.
У канцы лістапада гэтага года пара зладзіла камернае вяселле, якое працягнулася ад сілы паўтары хвіліны. Далей — некалькі дзён адпачынку на Браслаўскіх азёрах і пачатак сямейнага жыцця.
— Пазней я пыталася, што шлюб змяніў для Сяргея. Ён сказаў, што стала больш адказнасці і з'явілася адчуванне сям'і.
Для мяне быццам нічога не змянілася, пакуль я яшчэ звыкаю да гэтага становішча.
Затое я абсалютна ўпэўненая: важна дамаўляцца, нармальна ўсё, што нармальна ў канкрэтнай пары. Я нават жартавала, што прапанову і павінен рабіць той, хто даўжэй спее.
Каментары
Няўжо ўсё гэта блеф і сапраўды твар той дзяржавы - гэта сотні камуністаў Ленінаў, якія не толькі ў гарадах і мястэчках, але нават вёсках?