Бацька Пачобута: Што б Анджэй ні вырашыў, мы гэта прымем і будзем яго падтрымліваць

У інтэрв’ю Станіслаў Пачобут кажа, што сям’я мела вялікі спадзеў на тое, што ў снежаньскай групе вызваленых акажацца і Анджэй Пачобут:

«Мы хутка прачыталі ў інтэрнэце, што яго там няма. І на душы стала вельмі горка. У лістападзе 2025 года Польшча ж адкрыла памежны пераход у Баброўніках, які быў закрыты пасля прысуду нашаму сыну. Мы думалі, што гэта станоўча паўплывае на лёс Анджэя. Але зноў не атрымалася.

Мы з жонкай засталіся ўдваіх, нам ужо нямала гадоў. Мы амаль нікуды не выходзім. Хіба што на шпацыр вакол дома, але цяпер моцна засыпала снегам. І што рабіць? Мы літаральна сядзім і глядзім у акно. Кожны дзень — трывога. Нам цяжка змірыцца з думкай, што мы не можам дапамагчы сыну. Мы бездапаможныя. Часам думаю, што калі Анджэй быў маленькім хлопчыкам, мы як бацькі маглі пра яго паклапаціцца. А што мы можам зрабіць для яго цяпер? Нічога».

Бацька журналіста скептычна ставіцца да ўдзелу ЗША ў перамовах наконт вызвалення Анджэя: «Шмат шуму, але ў асноўным для газет і тэлебачання. Гэты шум не прыносіць аніякіх вынікаў. Увесь клопат перадалі пану з‑за акіяна (…).

З боку ЗША няма вялікіх намаганняў дзеля вызвалення Анджэя. Ён для іх не мае значэння. Ёсць вялікая палітыка і «маленькі» чалавек. (…) Міністр замежных спраў (Польшчы) Радаслаў Сікорскі — вядомы палітык, ездзіць па свеце, стараецца вызваліць Анджэя. І што? Нічога з гэтага не атрымліваецца.

Як я казаў, гэта вялікая палітыка. Анджэй тут — маленькае гарошына. Дробная манета, якой разлічваюцца ў краме. Вінцік у велізарнай машыне. Лукашэнка кіруе ў сваёй краіне, і мала хто можна з гэтым штосьці зрабіць».

Станіслаў Пачобут не ведае, ці насамрэч Анджэй адмовіўся пісаць прашэнне аб памілаванні на імя Лукашэнкі, як паведамляў шэраг рэсурсаў, але «мы не верым, што Лукашэнка цяпер нешта прапаноўваў Анджэю»: «А калі б нават прапанова з’явілася, сын усё адно не прыняў бы яе. Ён не здрадзіў бы сваім ідэалам».

«Мы ведаем, якая пазіцыя Анджэя. Што б ён ні вырашыў, мы гэта прымем і будзем яго падтрымліваць. Як я ўжо шмат разоў казаў, я вельмі ганаруся сваім сынам. Калі б я яго ўбачыў, я стаў бы перад ім на калені з захапленнем ад таго, якую пазіцыю ён заняў. Ад яго ўпартасці. Хаця не раз у мяне з’яўлялася думка, што цана, якую ён плаціць за свае ідэалы, занадта высокая. Гэта ж усё яго жыццё. Калі Анджэя арыштавалі, яго сын меў рост 120 сантыметраў. Сёння — 190», — сказаў Станіслаў Пачобут.

Станіславу — 83 гады, Ванда на год маладзейшая.

«Наша надзея — як марскія хвалі. Час ад часу бываюць прылівы і адлівы. Часам здаецца, што Анджэй вось-вось выйдзе з турмы. А потым зноў надыходзіць адліў і настае цішыня. Усё гэта вельмі няўстойліва. Нам вельмі цяжка. Усе нашы думкі круцяцца вакол Анджэя. Мы з жонкай прымаем заспакаяльныя сродкі. Я стараюся «выходжваць» страх за сына. Штодня раблю 10 тысяч крокаў у маленькай кватэры і адчуваю сябе як звер у клетцы. Жонка штодня зазірае ў паштовую скрыню — ці не прыйшло нешта ад Анджэя».

• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 7
• 0
• 2