«Начное жыццё Мінска перажывае свае найгоршыя часы». Крык душы сталічнага дыджэя пра крызіс у тусовачнай сферы
Беларускі дыджэй Ілля Трышын, вядомы таксама як Diana Advocat, падняў у сваім блогу тэму начнога жыцця ў сталіцы.
Хлопец заняты ў клубнай сферы каля пяці гадоў. Ён заўважае, што крызіс пачаўся даўно, ён сістэмны і цяпер дасягнуў пікавай кропкі.
Чаму так здарылася? Дыджэй пералічвае ў сваім тыктоку галоўныя, на яго погляд, прычыны.
«Па-першае, у Беларусі практычна адсутнічаюць нейкія ўцямныя прывозы. Канечне, да нас прыязджаюць нейкія малавядомыя артысты, у асноўным — з Масквы і Піцера. Але гэта ўсё не тая інфанагода, каб сабраць вялікую колькасць людзей. Я ўжо маўчу пра тое, што заходніх артыстаў у 2025 годзе было каля нуля.
Усё гэта вельмі псуе якасць, вечарыны робяцца аднастайнымі, лакальныя дыджэі, канечне, малайцы, але калі яны варацца ва ўласным соку, усё гэта пачынае тухнуць», — каментуе Ілля.
Другім пунктам дыджэй агучвае глабальны трэнд — моладзі ўсё менш цікава хадзіць у клуб, не спаць усю ноч, піць алкаголь і потым два дні валяцца з пахмелля.
«Цяпер гэта недапушчальная раскоша. Раней выхад у клуб — гэта было нейкае «ваў», нейкі флёр і магія. А сёння вы былі ў клубе «58»? Ніякай магіі там няма. Лепш схадзіць на нейкі квіз, квэст, пакатацца на лыжах, паскакаць на батуце — нейкі актыўны адпачынак».
Трэцяй прычынай Ілля называе эканамічную сітуацыю.
«Схадзіць патусавацца сёння каштуе вельмі і вельмі нятанна. Уваходы на вечарыны — недзе 50 рублёў. Таксі туды-назад — яшчэ недзе 50. Вельмі дарагім стаў алкаголь: кактэйлі па 20-цы, піва па 15. Патусавацца ўсю ноч — гэта мінімум 200‑250 рублёў».
Працягваючы, хлопец не абыходзіць увагай і саміх арганізатараў.
«Людзі баяцца моцных ўлётаў — складана легалізавацца, тваё мерапрыемства могуць забараніць у дзень падзеі, а ты ўжо прадаў квіткі, выдаткаваў вялікую колькасць грошай на мантаж, арэнду святла і гуку, рэкламу… А табе проста ў нейкі дзень скажуць: «Соры, мы адмяняем ваша гастрольнае пасведчанне, таму што мы так захацелі. Менавіта таму ніхто не хоча рызыкаваць — усе робяць такія тусовачкі, што калі нават уляціш, то нічога страшнага, а вось маштабнасць — сабе даражэй».
У канцы дыджэй задаецца лагічным пытаннем: як з гэтага выйсці?
«Мабыць, трэба прыдумаць нейкі новы фармат — магчыма, менш начнога жыцця, больш вечаровага. Не хапае фарматаў для людзей, якія не могуць дазволіць сабе тусавацца ўсю ноч, у каго ёсць сям’я, дзеці. Я сам, напрыклад, з задавальненнем адыграў бы на вечарыне, якая пачыналася б у 19.00 і заканчвалася ў гадзіну-другую ночы. Каб мы маглі нармальна патусавацца, а замест алкаголю папіць, напрыклад, класных пуэраў ці фільтр-каву».
У каментарах многія пагадзіліся з Трышыным, паіранізаваўшы, праўда, з таго, як ён спрытна пералічыў розныя прычыны, абыходзячы галоўную — палітычны крызіс у краіне, праз які з’ехала вялікая колькасць рэстаратараў, артыстаў, творчай моладзі, а таксама закрыліся стылёвыя і культавыя ў мінулым месцы.
«Мы жывём і так у досыць цёмныя часы, таму начное жыццё не актуальнае», «2020 год + вайна = маем, што маем», «Пасля аблаў на Зыбіцкай неяк няма ўжо настрою ляжаць пысай у падлогу», «Гэта вы яшчэ ў Гомелі не былі — засталіся адны ўспаміны» — дзеляцца болем у каментарах.
«Я не заспела тусоўкі на Ок16, а «Маф» зачыніўся перад самым носам, але слёзы наварочваюцца, калі праходжу міма былых «Хайда», «Лоўфая» і «Камуны» — адчуванне, што калі ў Мінска адабралі гэтыя месцы сілы, цяпер проста няма чым дыхаць», — пералічвае згубленыя месцы, якія трымалі ўзровень тусовак на вуліцы Кастрычніцкай, адна з жыхарак сталіцы.
Большасць сыходзіцца на тым, што алкаголь сапраўды стаў ужо не такі модны, як раней, прычым па ўсім свеце, і гэта прыводзіць да закрыцця клубаў і пляцовак нават у такіх прагрэсіўных, тусовачных гарадах, як Берлін.
«Ранішнікі! Я знайшла такое выйсце для сябе! Вельмі прышпільна ў суботу раніцай прыйсці ў класную кавярню з прыгожымі стылёвымі людзьмі і паслухаць класную электронную музыку», — рэкамендуе адна з каментатарак альтэрнатыву.
У якасці новых забаў частка каментатараў раіць звярнуць увагу і на сілоўні.
Цяпер чытаюць
«Для беларускіх уладаў я, хутчэй, магчымасць, а не пагроза». Калеснікава дала вялікае інтэрв’ю Золатавай86
Каментары