Top-5 knih pa-biełarusku, ad jakich na kanikułach nie zmohuć adarvacca i školniki, i darosłyja
Zajzdrościm školnikam, jakija adpravilisia na zakonnyja vosieńskija kanikuły i prapanujem nie rassłablacca: samy čas dabracca da knižak, na jakija raniej nie chapała času.
Prapanujem top-5 zachaplalnych knih, ad jakich nie zmohuć adarvacca ni školniki, ni ich baćki. A lepš čytajcie ich razam. Siamiejnyja čytańni zbližajuć.
«Čytanka dla maleńkich 2» (układalnik Anatol Ivaščanka)
Zbornik, u jakim možna sustreć jak narodnyja kazki («Katok — załaty łabok», «Pšaničny kałasok), tak i vieršy kłasičnych i sučasnych aŭtaraŭ: Andreja Chadanoviča, Łarysy Hienijuš, Artura Volskaha i inšych. Kožnaja staronka knihi azdoblenaja vialikimi kalarovymi ilustracyjami, a ŭžo paśla pieršaha pračytańnia dzieci zvyčajna choram cytujuć: «Vožyk łapkami tup-tup! Vožyk vočkami łup-łup!». Zbornik padychodzić jak dla daškolnikaŭ, tak i dla vučniaŭ małodšych kłasaŭ.
Andrej Chadanovič: «Natatki tatki»
«Kali paet zrabiŭsia tatam,
Žyćcio adrazu stała śviatam,
I jon abradavaŭsia hetak,
Što knižku napisaŭ dla dzietak.»
Kali ty paet, i ŭ ciabie padrastaje dačuška, niaprosta strymacca i nie pačać pisać dla dziaciej. Voś i Andrej Chadanovič vydaŭ zbornik dziciačych vieršaŭ, hałoŭnaj hierainiaj jakoha stała jaho dačka i natchnialnica Alenka. Vieršy apisvajuć viasiołyja i znajomyja vypadki z žyćcia, kali mama nie mianiaje boršč na cukierki, tata prymušaje čyścić zuby, a dziaciej cikaviać najvažniejšyja pytańni: čamu škarpetka nie škarpiatka i čamu ahurki kalučyja. Usio heta napisana vielmi daścipna i z humaram.
Andrej Žvaleŭski, Jaŭhienija Pasternak: «Himnazija №13»
Biełaruskija aŭtary Andrej Žvaleŭski i Jaŭhienija Pasternak pišuć dla padletkaŭ pa-rusku, ale jany maryli, kab ich tvory pabačyli śviet i na biełaruskaj movie. Za siem hadoŭ ruskaje vydańnie knihi «Himnazija №13» vytrymała piać pieravydańniaŭ, i ciapier, dziakujučy pierakładu Raisy Baravikovaj, z knihaj mohuć paznajomicca i biełaruskija školniki. Pavodle siužetu, niekalki minskich siamikłaśnikaŭ apynajucca zamknionymi ŭ svajoj himnazii i razumiejuć, što trapili ŭ paralelny śviet, nasieleny niezvyčajnymi istotami: katami, jakija razmaŭlajuć, damavymi, bahami. Školnikam treba prajavić kiemlivaść i ŭmieńnie dziejničać u kamandzie, kab viarnucca ŭ svaju realnaść. Tut i pryhody, i historyi kachańnia, i siabroŭstva, i padarožža ŭ śviet lehiend i mifaŭ — karaciej, stavim upeŭnienuju padabajku.
Kłajv Stejpłz Ljuis: «Chroniki Narnii. Plamieńnik čaraŭnika»
Kłasika dziciačaj litaratury, jakaja prajšła pravierku časam: ad pieršaj publikacyi knihi prajšło ŭžo 62 hady, a jana ŭsio jašče zastajecca supierpapularnaj. «Plamieńnik čaraŭnika» — šostaja pa liku i pieršaja pavodle ŭnutranaj chranałohii kniha sieryi. Heta pieradhistoryja, ź jakoj my daviedvajemsia, adkul źjaviłasia Narnija, jak dzieci traplajuć u jaje praz Harderob i jakim čynam tam akazałasia Biełaja Karaleva. Paśla pračytańnia možna zładzić siamiejny prahlad ekranizacyi i paraŭnać film z knihaj.
Uładzimir Arłoŭ: «Ajčyna: malaŭničaja historyja. Ad Rahniedy da Kaściuški»
U 2016 hodzie Uładzimir Arłoŭ staŭ łaŭreatam Premii Ciotki ŭ naminacyi «Najlepšy tvor dla dziaciej i padletkaŭ», a Pavieł Tatarnikaŭ — u naminacyi «Najlepšaje mastackaje afarmleńnie». I ŭsio heta z adnoj tolki knihaj «Ajčyna». U pieršuju čarhu jana adrasujecca dzieciam, ale kožny darosły budzie rady mieć takoje vydańnie ŭ svajoj chatniaj biblijatecy.
Kniha jaskrava demanstruje, što historyja — heta cikava i zachaplalna. Pieršaja častka achoplivaje čas ad staražytnaści (ludzi i mamanty, kryvičy, dryhavičy, radzimičy) da kanca XVIII stahodździa («Pojdziem, braćcie, da Kaściuški») i składajecca z 31 hłavy, kožnaja ź jakich zakančvajecca nievialikaj viktarynaj. Tak dzieci zmohuć padrychtavacca da zaniatkaŭ u škole, a baćki — pravieryć i aśviažyć svaje viedy.
Ciapier čytajuć
Chto taki Maćviej Bialaj, jakoha nibyta departavali ŭ Biełaruś? Raskazvajem historyju dziŭnaha aktyvista z padazronym minułym4
Kamientary