«Što nas, biełarusaŭ, uraziła, dyk heta skandynaŭskija sekand-chendy»
Tut pradajuć absalutna ŭsio i absalutna ŭsio za kapiejki pa ich i navat našych mierkach. Tam, akramia vopratki, pradajucca knihi, cacki, nastolnyja hulni, pradmiety interjera, kuchonnaje načyńnie i usialaki chendmejd. Vyšytyja nastolniki i tkanyja ručniki možna kupić za 5 jeŭra, sierviz z 22 pradmietaŭ za 15 jeŭra, i heta chiba samaje darahoje, što tam jość. Za 5 jeŭra pradajucca nie tolki babuliny kresły, ale i skuranyja kanapy, jakija patrabujuć adno tolki pafarboŭki, kab znoŭ być, jak novyja. Kuchonnyja pradmiety kaštujuć ad 20 centaŭ.
Čamu ŭsio takoje tannaje, choć u kramach samy tanny chleb kaštuje kala 2 jeŭra? Adkaz prosty. Dla skandynavaŭ takija sekandy — prajava ich ekałahičnaj śviadomaści. Rečy ŭ sekand zdajucca biaspłatna, a sekand u svaju čarhu nie załomvaje ceny navat na samyja lepšyja pradmiety, kab jany dalej kuplalisia. Niekatoryja skandynaŭskija brendy navat zaklikajuć na birkach svajoj vopratki prynieści jaje nazad, kali nadakučyć. I hetych brendaŭ paśla šmat u sekandzie.
Mnie vielmi chaciełasia kupić korab z łazy dla droŭ u chacie, staruju matałku dla pražy (prynadziłasia b dla tkactva, bo ŭ mianie takoha pradmietu niama) i kłaśniučuju hlinianuju talerku. Ale kupiła toje, što lohka možna pryvieźci i pravieźci if u know what I mean: paru drobiaziaŭ dla kuchni, zavušnicy, žakiet i knižku-pokietbuk. Za ŭsio 10 jeŭra. Adna pracoŭnaja hadzina pa tutejšych rascenkach.
Ciapier čytajuć
Dastaŭščyk ježy «Jandeks» u Maskvie zaśpiavaŭ na vulicy i staŭ zorkaj — im akazaŭsia chłopiec z Bresta5
Kamientary