Naša Niva 90 hadoŭ tamu
Dv. Kasperaŭščyna, Vilensk. hub. Vialejsk. Pav. Zapustami dva chłopčyki-vučni himnazii, syny doktara Navadničanskaha, pajšli ŭ les na palavańnie za vaviorkami. U lesie razyšlisia. Adzin ź ich u žoŭtym kažušku palez na hustuju vialikuju jełku vyhnać z sukoŭ vaviorku i staŭ klikać brata. Toj staŭ padychodzić na hołas, ale zdaloku praz hušču uhledziŭ na jełcy niešta žoŭtaje i, doŭha nia dumajučy, złažyŭsia, streliŭ i ŭsadziŭ 42 šraciny bratu ŭ samyja hrudzi. Na ščaście, biedny chłopčyk mieŭ jašče stolki siły i pamiaci, što zatrymaŭsia na drevie i niejak pamaleńku źlez. Ciapier jon u balnicy ŭ Miensku i ŭžo papraŭlajecca, šraciny naryvajuć i sami vychodziać na vierch.
24 Sakavika 1911 h., №12
Paštovaja skrynka
P.Śnihiru. Vy pišacie: “Tolki jak pačaŭ ja čytać “NN”, adkrylisia mnie vočy na toje, chto my takija, i tolki ciapier ja zrazumieŭ pryčynu našaj niadoli, bo my, biełarusy, dahetul byli materyjałam dla druhich narodaŭ, katoryja za košt našych sił budujuć sabie lepšaje žyćcio”. Tak, dahetul my nia mieli svajoj piśmiennaści, dyj ciapier nia majem nacyjanalnych pravoŭ. Mova naša vykinuta zusiul, dyj sami biełarusy mała jaje ceniać, nia viedajučy, što heta najdaražejšy skarb našaha narodu. Starajciesia ž dziela supolnaj dobraj i vialikaj pracy ŭśviedamić choć adnaho čałavieka, a hetym vy sabie pastavicie žyvy pamiatnik.
31 Sakavika 1911 h.
Łukašenka pieraabuŭsia: Pozna ŭviečary Minsk pahruzili ŭ ciemru. Navošta? Ja ž ad vas hetaha nie patrabavaŭ20
Kamientary