Піша Кастусь Шыталь.
Машына, спыненая на выездзе з Докшыц, нясе мяне на поўнач. За акном мільгаюць бярозавыя прысады.
Дастаю тэлефон, набіраю нумар знаёмага настаўніка.
— Праз паўгадзіны буду ў цэнтры Дзісненскага павета.
— Ага. Добра.
— Дзе тады сустрэнемся?
— На месцы, дзе была аўстэрыя.
Прыязджаю на рынак у кармеліцкай частцы Глыбокага. На месцы аўстэрыі яго няма. Ператэлефаноўваю. «Выходжу з дому, праз пятнаццаць хвілін буду».
Значыць, ёсць трохі часу. Іду да кармеліцкага касцёла. Спыняюся. Углядаюся ў пластыку і дэкор фасада. Іду далей. Мур кляштара — чырвоная цэгла і камяні. Брукаванка з тыльнага боку. Контрфорсы кляшторнай агароджы. Брандмур местачковага дома. Помнікі барока і канструктывізму…
Гэта Глыбокае! Я не перастаю захапляцца гэтым незвычайным горадам.
Спыняюся на хвіліну каля скульптураў Ісуса і Самаранкі. Углядаюся ў выявы і выразу твараў. Спрабую ўзгадаць той урывак з Евангелля, дзе апісаная тая сустрэча.
Юры, настаўнік, выходзіць з маршруткі.
— Куды ідзем?
— Ну, я б хацеў паздымаць старыя будынкі… Ад старой гімназіі пачаць, тады каля пераезда і на вуліцы Стафана Баторыя.
— Добра. Можам пайсці праз Копцеўку.
— Не. Лепш праз Капітаніху.
Мы ідзём у вуліцы і завулкі, дзе не ступала нага турыста. Дзе захавалася міжваенная драўляная забудова — з характэрнымі дахамі, крытымі жалезнай бляхай, мансардавымі вокнамі. У 1920-я гады тут жылі багацейшыя глыбачане.
Лаўлю сябе на думцы, што я дагэтуль не ўсведамляў, наколькі цікавай і каштоўнай ёсць такая забудова. Гэта помнік свайго часу, цяпер так не будуюць.
Стаю за кальцом. Чакаю, пакуль спыніцца якая машына да Докшыц. Раптам сонца паказваецца з-за хмараў. Яно над самым гарызонтам, і я прагна ўглядаюся ў яго апошнія промні.
Раптам прыходзіць думка: сёння апошні вечар, калі мне дваццаць пяць. Заўтра ўжо будзе дваццаць шэсць…
Машыны пралятаюць міма. Я стаю на ўзбочыне, і не ведаю, колькі яшчэ буду стаяць. Я гляджу на сонца. Усміхаюся. Мне заўтра дваццаць шэсць.
Гляджу на сонца. Усміхаюся. Мне радасна. Люблю жыццё.
Цяпер чытаюць
«Мы даём Штатам тое, што яны хочуць». Расійскі канал апублікаваў відэа, якое называюць запісам Рыжанкова схаванай камерай у машыне1
Каментары